'വിക്രമന്റെ വായ മൂടിപ്പിടിച്ച ജോസേട്ടൻ എത്രനേരം അവന്റെ ദേഹത്തുണ്ടായിരുന്നു എന്നോർമ്മയില്ല'

മൂടിയിടാൻ എത്ര വെമ്പൽ കൊണ്ടാലും ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഭാരം പേറുന്ന ഓർമകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഒച്ചവയ്ക്കും. ഓർമകളുടെ ആരവം കേട്ടില്ലന്ന് നടിച്ച്, വാർത്തമാനകാലത്തിന്റെ വർണ്ണങ്ങളിൽ ഒട്ടകപ്പക്ഷിയെപ്പോലെ മുഖമൊളിപ്പിച്ച നാളുകളുണ്ട്. പക്ഷെ, ഇടയ്‌ക്കെങ്കിലും  ഓർമകൾ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയ മുറിവുകളെ കിള്ളിപ്പൊളിക്കും. ആ നീറ്റലിൽ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന ചോരയും പഴുപ്പുകലർന്ന ഇഴുകിയ വെള്ളവുമൊന്നും കണ്ടില്ലന്ന് നടിക്കാൻ എത്ര കാലത്തേക്കാണ് സാധിക്കുക? കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകളില്ലെന്നത് പറഞ്ഞു പഴകിയ ഒരു നുണയായേ എന്നും തോന്നിയിട്ടുള്ളു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഓർമകളെ അക്ഷരങ്ങളായി കോറിയിടുമ്പോൾ, ആ മുറിവുണങ്ങുമെന്നും പിന്നെ ശേഷിക്കുക ആത്മാവിന്റെ ഭിത്തികളിൽ അവയുടെ തടിച്ച പാടുകൾ മാത്രമാവുമെന്നും ഞാനെന്നോട് പറയും.

കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്കുമുൻപ് ഒരവധിക്കാലത്ത് കളത്തോട്ടിലെ അനാഥശാലയിൽ ഒരു സന്ദർശനത്തിനു പോയത് ഓർമകൾ ഉറങ്ങുന്നിടത്ത് കുറച്ചു നേരം ചെലവഴിക്കാനാണ്. കാലം ഒരുക്കിയ നല്ല മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ഇന്നത്തെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഓർത്ത് ഒത്തിരി സന്തോഷിച്ചു. സൗകര്യങ്ങളുള്ള പുതിയ കെട്ടിടങ്ങൾ, മതിൽ കെട്ടിത്തിരിച്ച കോമ്പൗണ്ട്. പണ്ട് കൃഷിയിറക്കിയിരുന്ന തൊടിയും വയലുമൊക്കെ പുതിയ വീടുകൾക്കും ഫ്‌ളാറ്റുകൾക്കും വഴിമാറിയിരിക്കുന്നു. തുറന്ന സെപ്റ്റിക് ടാങ്കോ ചെമ്പരത്തി വേലിയോ കന്നുകാലിക്കൂടോ ഒന്നും അവിടില്ല. നൂറിലേറെ കുട്ടികൾ തിങ്ങിപ്പാർത്ത കാളത്തോടിലെ അനാഥശാലയിൽ മുപ്പതിൽ താഴെ മാത്രം കുഞ്ഞുങ്ങൾ. 

Content Highlights: Childhood Memories by babu abraham From Parathot to Paris part 8