' നമ്മളെ ആർക്കും ഇഷ്ടമല്ലല്ലോ, ആർക്കും വേണ്ടാത്ത നമ്മളെന്നാ അമ്മേ ചത്തു പോകാത്തത്?'

അരികത്തേക്കിട്ട അരിവാൾ അമ്മ കുനിഞ്ഞെടുക്കുന്നത് കുഞ്ഞാഗസ്തിച്ചേട്ടൻ കണ്ടു. ലാലിയും ഞാനും അമ്മയുടെ പിറകിലായി ഇരുവശത്തും പേടിച്ചരണ്ടു നിന്നു. അക്കരെ പുളിക്കക്കണ്ടങ്കാരുടെ വീടിന്റെ തിണ്ണയിലെ വെളിച്ചം പണ്ടേ അണഞ്ഞിരുന്നു. 'നീ എന്താ മേരി ഈ കാണിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്നെയോ പിള്ളേരെയോ ഉപദ്രവിക്കാൻ വന്നതൊന്നുമല്ല. ഈ തണുപ്പത്തു നീയും പിള്ളേരും ഈ തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിൽ കിടക്കുന്നല്ലോ എന്നോർത്ത് വന്നതാ. നീ അതിന് അരിവാളും വാക്കത്തിയുമൊന്നും എടുക്കണ്ട.' വളരെ സൗമ്യതയോടെയാണ് കുഞ്ഞാഗസ്തിച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത്. 

'അതൊക്കെ ശരിയായിരിക്കാം. പക്ഷേ, ഈ രാത്രിയിൽ ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങി വരാൻ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനാ ധൈര്യം വന്നത്? നിങ്ങൾ കടയിലേക്ക് പോയപ്പോ, പകലുള്ള നേരത്ത് വന്നുകൂടാരുന്നോ? വല്ലവരും കണ്ടാൽ നാളെ മുതൽ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ചേർന്ന് എന്നെ കെടത്തി പൊറുപ്പിക്ക്യേല. നിങ്ങളിപ്പം പൊയ്ക്കേ...' അമ്മ അരിവാൾ വീണ്ടും നിലത്തേക്കിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.'ആളുകൾ അവരുടെ വായിൽ തോന്നിയത് പറഞ്ഞെന്നോർത്ത് എനിക്ക് വല്യ പ്രശ്‌നം ഉള്ളതു കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. ഞാനായിട്ട് അവർക്കു വായിട്ടടിക്കാൻ അവസരം കൊടുക്കണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതിയാ. കുഞ്ഞാഗസ്തിച്ചേട്ടൻ ഇപ്പോൾ പൊയ്ക്കേ.' ശാന്തത വീണ്ടെടുത്ത് അമ്മ പറഞ്ഞു. 

Content Highlights: From Parathot to Paris heartfelt memoir by Babu Abraham, reflecting childhood struggles,family bonds