'ആരാ മേരിച്ചേടത്തീ ഈ സന്ധ്യയ്ക്ക് നിങ്ങടെ വീട്ടില്‍?'; ലില്ലിച്ചേടത്തി ഉറക്കെ ചുമച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു
അനാഥാലയത്തില്‍നിന്ന് മടങ്ങിവന്നുകഴിഞ്ഞ്, 1984 ജനുവരി മുതല്‍ മാര്‍ച്ച് വരെയുള്ള മൂന്നു മാസക്കാലമാണ് ഞാന്‍ പാറത്തോട്ടിലെ എല്‍.പി സ്‌കൂളില്‍ പഠിച്ചത്. പള്ളിക്കൂടം തുറന്ന് തൊട്ടടുത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ പാപ്പച്ചന്‍ സാര്‍ എന്നോട് പകര്‍ത്തും രചനയും എഴുതാനുള്ള ബുക്കുകളും രണ്ടു നോട്ടുബുക്കുകളും തോമസുചേട്ടന്റെ കടയില്‍പ്പോയി വാങ്ങിക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു. പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ത്തന്നെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ലീലാമ്മ ടീച്ചറിന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ കടയായിരുന്നു അത്. ഞാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ലീലാമ്മ ടീച്ചറും കടയിലുണ്ടായിരുന്നു. ഉച്ചസമയമായതിനാല്‍ പല കുട്ടികളും കടയില്‍ വന്നുപോയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനാല്‍ത്തന്നെ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ ഒന്നാം മണി അടിക്കുന്നതുവരെ ഞാന്‍ ഒരരികില്‍ മാറിനിന്നു. ചില്ലലമാരകള്‍ക്ക് മുകളില്‍ നിരത്തിവച്ചിരിക്കുന്ന ചില്ലുഭരണികളിലെ പ്യാരി, കാരാമില്‍ക്ക്, നാരങ്ങാ മിഠായി ഇവയെല്ലാം എന്റെ വായില്‍ വെള്ളം നിറച്ചു. അന്നു കുട്ടികള്‍ക്കിടയില്‍ ഏറെ പ്രചാരമുണ്ടായിരുന്ന കടല കട്ടിങ് മൂന്നു ഭരണികളില്‍ അടുത്തടുത്താണ് ഇരുന്നത്. കുട്ടികളൊന്നും ഇല്ലെന്നായപ്പോള്‍, ഞാന്‍ പലതരം മിഠായി ഭരണികള്‍ക്ക് പിന്നിലിരിക്കുന്ന തോമസ് ചേട്ടന്റെ അടുക്കലെത്തി.
'ആ എന്താ വേണ്ടത്..?'
തോമസ് ചേട്ടന് കൊടുക്കേണ്ട മറുപടി തേടി ഞാന്‍ വിഷമിച്ചുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ലീലാമ്മ ടീച്ചറെത്തി.
''ഹെഡ്മാസ്റ്ററ് പറഞ്ഞിട്ട് വന്നതാ...'
മടിച്ചുമടിച്ചാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. ചുറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് പലവട്ടം ഉറപ്പിച്ചെങ്കിലും, അത് പറഞ്ഞതിനുശേഷവും ഞാന്‍ ചുറ്റും ഒന്നുകൂടി കണ്ണോടിച്ചു.
''അവനുള്ള നോട്ടുബുക്കുകള്‍ക്കാ. പാപ്പച്ചന്‍ സാറ് കാശ് തന്നോളും...'
ലീലാമ്മ ടീച്ചര്‍ എനിക്ക് വേണ്ട നോട്ടുബുക്കുകള്‍ എടുത്തടുക്കി മുന്‍പിലുള്ള ചില്ലുമേശയില്‍ വെച്ചു. രചന ബുക്കുകളും ബ്രൗണ്‍ പേപ്പറും ഞാന്‍ ഒരിക്കലും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പടങ്ങളുള്ള നെയിംസ്ലിപ്പുകളും ടീച്ചര്‍ ആക്കൂട്ടത്തില്‍ എടുത്തുവച്ചു. പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞ് നീലയും വെള്ളയും നിറത്തിലുള്ള ഒരു റെയ്‌നോള്‍ഡ്‌സ് പേനയും കൂട്ടത്തില്‍ വച്ചിട്ട് ടീച്ചര്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
'ഇത് പാപ്പച്ചന്‍ സാറിന്റെ വക. ബാക്കി എന്റെ വകയും...'
നോട്ടുബുക്കുകള്‍ ആദ്യം തന്നിട്ട് പൊതിയാനുള്ള ബ്രൗണ്‍ പേപ്പറും നെയിംസ്ലിപ്പുകളും പേനയും തന്നുകൊണ്ട് അവര്‍ പറഞ്ഞത് ഇന്നും ഞാന്‍ മറന്നിട്ടില്ല. ഉച്ചയൂണിനുശേഷമുള്ള ഇന്റര്‍വെല്‍ കഴിഞ്ഞുള്ള രണ്ടാം മണി അടിക്കുന്നതിനുമുന്നേ ക്ലാസ്സില്‍ ഓടിക്കയറുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത സന്തോഷമോ അഭിമാനമോ ഒക്കെ ആയിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള മൂന്നു മാസത്തെ എന്റെ നാലാം ക്ലാസ് ജീവിതം അഭിമാനത്തോടെയാണ് കടന്നുപോയത്. പൊതുവേ ദേഷ്യക്കാരനായും പഠിക്കാതെ വരുന്നവര്‍ക്കും വികൃതി കാണിക്കുന്നവര്‍ക്കും അടികൊടുക്കുന്നയാളായും ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുടെ ഇടയില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന പാപ്പച്ചന്‍സാര്‍ എന്നെ ഒരിക്കലും അടിച്ചിട്ടില്ല. നാലാം ക്ലാസ്സിലെ പഠനം തീര്‍ന്ന് പള്ളിക്കൂടം അടയ്ക്കുന്നതിന്റെ തലേ ആഴ്ച്ച പാപ്പച്ചന്‍ സാര്‍ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളോട് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഭാവിയില്‍ ആരാകാനാണ് ആഗ്രഹം എന്ന് ചോദിച്ചു. ഏറ്റവും പിന്‍നിരയില്‍ നിന്നാണ് ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയത്. പലരും ഡ്രൈവറാകാനും കട നടത്താനും ഒക്കെ ജീവിതലക്ഷ്യമുണ്ടന്ന് പറഞ്ഞത് ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ അന്നത്തെ സാഹചര്യത്തില്‍ കാണാന്‍ പറ്റുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുടെ അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ ഏറെ ആഴത്തില്‍ അവരുടെ മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞതുകൊണ്ടാകുമെന്ന് ഇന്നു ഞാന്‍ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. ഡോക്ടര്‍ ആകാനും എഞ്ചിനീയര്‍ ആകാനും ടീച്ചറാകാനും നഴ്‌സാകാനുമൊക്കെ സ്വപ്നം കണ്ടവര്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍, സാറിനോട് എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറയാനില്ലാതെ പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ മേല്‍ക്കൂരയുടെ പട്ടികകളെണ്ണി സമയം കൊന്ന എന്നെ അദ്ദേഹം വഴക്ക് പറഞ്ഞില്ല. അന്നു ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം എന്നോട് ഓഫീസിലേക്ക് ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു. സാറ് ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറയാത്തതിന് അടി തരാനാണതെന്ന് അന്നു കൂട്ടുകാരൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നു.
Content Highlights: Childhood Memories by babu abraham From Parathot to Paris part 11