അവളുടെ മരണമറിഞ്ഞ് ഞാൻ വാവിട്ട് കരഞ്ഞു, ബലിയാടിനെ പോലെ അവൾ കിടന്നു, കണ്ണുകൾക്ക് ചോര നിറമായിരുന്നു

എന്റെ ഏകാന്ത നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പോലെ ഇന്നും അവൾ പറന്ന് വരാറുണ്ട്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചാരപുള്ളികളുള്ള ചിറക് വിടർത്തി മരണത്തിൽ നിന്നൊരു ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് മുന്നിലവൾ ചുറ്റി പറക്കും. മറ്റ് ചിലപ്പോൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ 'നിനക്ക് എന്നെ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നില്ലേ' എന്നൊരു ഏങ്ങലോടെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരും. ആ നേരങ്ങളിൽ അവളുടെ മരണത്തിന് കാരണക്കാരിയായി ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന ചിന്തയിൽ ചെളി നിറഞ്ഞ നടുച്ചുഴിയിൽ പെട്ടത് പോലെ മുങ്ങിത്താണ് ശ്വാസംകിട്ടാതെ ഞാൻ പിടയും.

കായംകുളത്ത് എവിടെയോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വീട്. രണ്ടാംകുറ്റിയിലുള്ള അവളുടെ ബന്ധുവീട്ടിൽ വെച്ചാണ് ആദ്യമായി ഞാൻ അവളെ കാണുന്നത്. ഇളം കറുപ്പ് കലർന്ന നിറമുള്ള അവളുടെ മുഖം വിളറിയിരുന്നു. തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളുമുള്ളഅവളുടെ മുഖത്തെ സ്ഥായീഭാവം വിഷാദത്തിന്റെതായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാവണം എന്റെ അപരയാണന്നൊരു തോന്നലിൽ  ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ അവളോട് മിണ്ടാൻ ഞാൻ തുനിഞ്ഞത്.
'എന്താ പേര്' 
'ആമിന' 
എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവളുടെ ഉമ്മയാണ് മറുപടി നൽകിയത്. എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ദൂരേയ്‌ക്കെവിടേക്കോ നോട്ടമയച്ച് നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയോട് ഉള്ളിലെനിക്കപ്പോൾ ചെറിയൊരു നീരസം തോന്നി. 'ഓ പെണ്ണിന്റെ ജാഡ കണ്ടില്ലേ' എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്നും അവളുടെ പതുങ്ങിയ ശബ്ദം കേട്ടത്.
'നിന്റെ പേരെന്താ' 
വർധിച്ച സന്തോഷത്തോടെ ഒട്ടും അമാന്തിക്കാതെ ഞാൻ മറുപടി നൽകി 
'ജസീന' 
'ആമിന, ജസീന, രണ്ട് പേരിലും 'ന' ഉണ്ട്. അതുപറഞ്ഞവൾ കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരിക്കൊപ്പം ഞാനും ചേർന്നു. വീടിന് പിന്നിൽ ഏക്കറുകളോളം പരന്ന് കിടക്കുന്ന വടക്കേകാരുടെ പറമ്പ് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് നമുക്ക് അവിടെ ചെന്നിരിക്കാം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അൽപ്പമൊന്ന് മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം പറമ്പിലേക്ക്എനിക്കൊപ്പം നടന്ന് വരുന്നതിനിടയിൽ അവൾ പറഞ്ഞു 

Content Highlights: jaseena rahim shares memory about Friendship, Emotional note, marupuram