പടത്തിലെ പെണ്കുട്ടിയും കെ. അജിത എന്ന പ്രസ്ഥാനവും അനിത തമ്പി എന്ന കവിയും!
അഞ്ചരപ്പതിറ്റാണ്ടു മുന്പ് അറസ്റ്റു ചെയ്യപ്പെട്ട്, പൊലീസിനും ആണ്കൂട്ടത്തിനും നടുവില് നിസ്സഹായയായി നിന്ന കെ.അജിത എന്ന അന്നത്തെ
നക്സല്പോരാളിയുടെ ചിത്രത്തെയാണ് വായിക്കുന്നത് അനിത തമ്പി,' ഈ പടത്തിലെ പെണ്കുട്ടി' എന്ന കവിതയില് . ഒരു ഫോട്ടൊഗ്രാഫിന്റെ കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലുമായി ഘനീഭവിച്ച മൗനത്തെയും നിശ്ചലതയെയും മുഖരവും ചലനാത്മകവുമാക്കുന്നതു പോലെയാണ് അനിത എഴുതുന്നത്. ചിത്രത്തിലെ പതിനെട്ടുകാരിയായ പെണ്കുട്ടി അവിടെ നിന്നു പോവുകയോ നിലച്ചു പോവുകയോ ചെയ്തില്ല എന്ന് അവര് എഴുതുന്നു. എട്ടു കൊല്ലത്തെ ജയില്വാസം, കുടുംബത്തിനും നാടിനും നാട്ടുകാര്ക്കുമായുളള തീ പിടിച്ച നെട്ടോട്ടങ്ങള്. കവിതയുടെ ഈ ഭാഗത്ത് നമ്മുടെ കേരളത്തിന്റെ നിശിതമായ ഒരു ചിത്രം വരച്ചിടുന്നുണ്ട് കവി -
'വക്കു നീളേ പുഴു കാര്ന്നു തിന്നും
പച്ചില പോലിരിക്കുമീ മണ്ണില്....'
കേരളത്തിന്റെ ഭൂപടക്കാഴ്ച്ചയ്ക്ക് ഇങ്ങനെയും ഒരു ദൃശ്യവ്യാഖ്യാനം സാധ്യമാണെന്ന ഈ നോട്ടം പുതിയതാണ്. കേരളമെന്ന പച്ചിലയെ നിരന്തരമായി കാര്ന്നുതിന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന പല തരം പുഴുക്കളെ , വികസന വ്യഗ്രതയുള്പ്പെടെ, ആണത് ബിംബവല്ക്കരിക്കുന്നത്. അവിടെയെല്ലാം അജിതയുണ്ടായിരുന്നു എന്നും അവരുടെ ക്രിയാനിരതമായ തപ്തസാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നു എന്നുമാണ് കവിത പറയുന്നത്.
തുടര്ന്ന് ഒരു ചലച്ചിത്രദൃശ്യത്തിലെന്നപോലെ, ഒരു ഫോണ്വിളിയിലേയ്ക്ക് കവിത മുറിയുന്നു. വിളിക്കുന്നത്, കവിത പകുതിയില് നിര്ത്തിയ ശേഷം, അതെഴുതുന്ന കവി തന്നെ. വിളിക്കുന്നത് അജിതയെ.
'കെട്ടകാലം, നിരാശയുണ്ടോ?' എന്ന മൂന്നാംചോദ്യത്തിന് അവര് നല്കുന്ന മറുപടിയിങ്ങനെ -
'ഇല്ല, ആശയുണ്ട്, അതു തീരുകയില്ല , നീരിനുള്ള
ദാഹം പോലെ, അന്നം തേടി എന്നും വിശക്കുന്ന പോലെ.' നീതിക്കായുളള ഈ തീരാദാഹത്തിലും വിശപ്പിലും സംഗ്രഹിക്കുകയാണ് കവി അജിതയെ, വാചാലത തീണ്ടാതെ, അത്രമേല് കൂര്ത്ത നിശിതഭാഷയില്.
Content Highlights: Mashipacha, Sajay K.V, K. Ajitha, Anitha Thampy, Mathrubhumi