'രാത്രി ആരാ അമ്മയെ കാണാന്‍ വരുന്നത് ?' സ്വരമുയര്‍ത്താതെ ഒത്തിരി സ്‌നേഹത്തോടെ വല്യപ്പാപ്പന്‍ ചോദിച്ചു
ഞങ്ങള്‍ ജീവിച്ച കാളത്തോട്ടിലെ അനാഥശാലയിലെ ഓര്‍മകള്‍ ഇന്നും ഒച്ചവെച്ചെത്താറുണ്ട്. ആ ഓര്‍മകൾ അയവിറക്കുന്നതും അവയെ അക്ഷരങ്ങളായി കോറിയിടുന്നതും അവിടെനിന്നും കിട്ടിയ അഭയത്തോടൊ അവര്‍ തന്ന അന്നത്തോടൊ കടപ്പാട് തോന്നാത്തതുകൊണ്ടല്ല. എട്ടൊമ്പത് വയസുള്ള ഒരു കുട്ടി അവന്റെ മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍ ആരും കാണാതെ, അറിയാതെ ഒളിപ്പിച്ച ആ അനുഭവങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത മുറിപ്പാടുകള്‍ക്ക് ഒരു തലോടലേകാനാണ് ഞാനീ വരികള്‍ കുറിക്കുന്നത്. അനാഥശാലയിലെ എന്റെ ഓര്‍മകള്‍ക്ക് നനവ് നല്‍കുന്ന കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പുരസം ഇന്നും എന്നെവിട്ട് പോയിട്ടില്ല.
ഞങ്ങള്‍ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ആയമാരും മുതിര്‍ന്ന ചേട്ടന്മാരും ചേച്ചിമാരുമാണ് അനാഥശാലയില്‍ ഉണ്ടാകുക. പ്രധാന കെട്ടിടത്തിന്റെ മുന്‍ വരാന്തയുടെ ഇടതുവശത്തെ തന്റെ ആപ്പീസിലിരുന്ന് അമ്മച്ചി ഉച്ചവരെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുത്തിക്കുറിക്കും. യൂറോപ്പിലെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള സ്‌പോണ്‍സര്‍മാര്‍ക്കും സന്നദ്ധസംഘടനകള്‍ക്കുമുള്ള കത്തുകള്‍ എഴുതുന്ന പണിയാണ് അമ്മച്ചി ഉച്ചയാവുവോളം ചെയ്യുക. ദിവസവും പതിനൊന്നു മണിയോടെ രാജേട്ടന്‍ വെള്ള കവറിന്റെ അരികില്‍ നീലയും ചുവപ്പും വരകളുള്ള എയര്‍ മെയില്‍ കത്തുകളുടെ കെട്ടുമായി കാളത്തോട്ടിലെ പോസ്റ്റ് ഓഫീസിലേക്ക് പോകും. കുട്ടികളെ ദത്തെടുക്കാന്‍ വരുന്നവര്‍ക്കുള്ള കത്തുകള്‍ രജിസ്റ്റേര്‍ഡ് ആയി അയക്കാനുള്ള ഫോറങ്ങളും രാജേട്ടന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തുവിടും. അകത്തെ ഹാളില്‍ നിരത്തി കെട്ടിയ തൊട്ടിലുകളിലുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളെ എണ്ണ തേച്ചു കുളിപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലാവും ആയമാരും ചേച്ചിമാരും. ജോസേട്ടനും മറ്റു ചേട്ടന്മാരും മോട്ടോർപുരയുടെ അപ്പുറമുള്ള തെങ്ങിന്‍തോപ്പിലാണ് പണി. ഉച്ചയ്ക്ക് അവര്‍ക്കെല്ലാം ഒപ്പമിരുന്ന് അമ്മച്ചി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമെന്നാണ് പറഞ്ഞറിവ്.
Content Highlights: Childhood Memories by babu abraham From Parathot to Paris part 7