'ബാപ്പുജി താമസിക്കുന്ന നഗരം! ഇനിയും ജീവിതം സുരക്ഷിതമാണ്'; ഒരു കുട്ടനാട്ടുകാരനും ബിർലയുടെ വീടും

ഇത്തവണത്തെ ഗാന്ധി ജയന്തിയ്ക്ക് രണ്ടുദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപ്  ഗാന്ധിയുടെ രക്തസാക്ഷിത്വം സംഭവിച്ച ഇടത്തിൽ  ഞാൻ പോയിരുന്നു. ഡൽഹിയിലെ 30 ജനുവരി മാർഗിലെ ബിർല ഹൗസിൽ. ദീഘചതുരത്തിൽ ഒരു പുൽത്തകിട്. അതിൻ്റെ ഒരരികിൽ ഒരിടം. ഇന്ത്യയുടെ കാൽവരി. അവിടെയാണ്, ആ ബിന്ദുമണ്ഡലത്തിലാണ്, ഗോഡ്സെ എന്ന തീവ്രഹിന്ദു ഗാന്ധിയെ വെടിവെച്ചത്. കുറച്ചുനേരം  അവിടെ  ഞാനിരുന്നു. ആദരത്തോടെ കണ്ണുകളടച്ചപ്പോൾ മനസ്സിലേക്ക്, ഒറ്റമുണ്ടുടുത്ത്, വിവസ്ത്രമായ നെഞ്ചോടെ, ഒരാൾ നടന്നുകയറി. ഒരു ശിശുവിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുമ്പോലെ ആ കുട്ടനാട്ടുകാരൻ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ ഭാഷ ഏതു സാധാരണക്കാരനും മനസ്സിലാകുന്നതായിരുന്നു. അയാളുടെ ശരീരത്തിലോ ഭാഷയിലോ വിചാരങ്ങളിലോ സ്ഥൂലതയോ ഉടുത്തുകെട്ടുകളോ ആടയാഭരണങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു.

ഇന്ത്യാവിഭജനത്തെക്കുറിച്ച് ഉത്തരേന്ത്യൻ ഭാഷകളിൽ നിരവധി കഥകളും നോവലുകളും കവിതകളും വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും , അവയിൽ പലതും വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും , എൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് , അല്ലെങ്കിൽ ഓർമ്മയിലേക്ക്, ഇപ്പോൾ പരിക്കേറ്റ ഇരമൃഗത്തെപ്പോലെ, ഇപ്പോൾ ചിന്തുന്ന ചോരയുടെ ഈർപ്പത്തോടെ, ബിർല ഹൗസിൽ വെച്ച് പാഞ്ഞുകയറിയത് തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ള എഴുതിയ 'ഗാന്ധിജിയുടെ അന്ത്യം' എന്ന കഥയാണ്. തകഴിയുടെ കേരളസ്പർശമുള്ള ചെറുകഥകളിൽ നിന്നും പ്രമേയഭാവത്തിൽ വ്യതിരിക്തമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു കഥയാണിത്. കുട്ടനാട്ടിലെ പശിമരാശിമണമല്ല, ഗോതമ്പുവിളയുന്ന പഞ്ചാബിലെ ക്ഷാരമണ്ണിന്റെ മണമാണതിന്, ഉപ്പാണതിന്. തകഴിയെ ഓർത്തുകൊണ്ട് ഞാനിരുന്ന  ഡൽഹിയിലെ കെട്ടിടം ബിർല മന്ദിർ എന്ന പേരിൽ ആ കഥയിലുണ്ട് . ഈ കഥയെഴുതുന്നതിനു മുൻപ് അദ്ദേഹം ഇവിടങ്ങൾ കണ്ടിട്ടില്ല എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു. മനസ്സിലെ മന്ദിരമാണ് കഥയിൽ തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നത്. കഥാകാരൻ്റെ സ്ഥല -കാലം മനോരാജ്യത്തിലാണല്ലോ. ആ മനോരാജ്യത്തിലെ ഗാന്ധിയ്ക്ക് വെടിയേൽക്കുന്നതാണ് തകഴിയുടെ കഥയിലെ പ്രമേയം.

Content Highlights: Azhchappadukal S Gopalakrishnan october Gandhi assassination and Thakazhi Sivasankarapillai