ഹിരോഷിമ ദിനം, ഓഗസ്റ്റ് 6: മനുഷ്യരാശിയുടെ മായാത്ത മുറിവ്

ലോകചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകവും മനുഷ്യമനസ്സാക്ഷിയെ ഇന്നും വിറപ്പിക്കുന്നതുമായ സംഭവങ്ങളിലൊന്നാണ് ഹിരോഷിമയിലും നാഗസാക്കിയിലും നടന്ന ആണവബോംബാക്രമണം. അത് ഒരു നഗരത്തിന്റെ നാശത്തിന്റെ ഓർമ്മ മാത്രമല്ല; മനുഷ്യന്റെ ശാസ്ത്രപുരോഗതി എത്രമാത്രം ക്രൂരതയുടെ ആയുധമായി മാറാമെന്നതിന്റെ ഭയാനകമായ തെളിവുകൂടിയാണ്. ഹിരോഷിമാ ദിനം യുദ്ധത്തിന്റെ വിജയത്തെ ആഘോഷിക്കുന്ന ദിവസമല്ല; യുദ്ധം പ്രകൃതിയെയും മനുഷ്യനെയും എങ്ങനെ ചാരമാക്കുന്നുവെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്ന മനസ്സാക്ഷിയുടെ ദിനം കൂടിയാണ്

1945 ഓഗസ്റ്റ് 6-ന്, ജപ്പാനിലെ ഹിരോഷിമ നഗരത്തിനുമേൽ പതിച്ച അണുബോംബ് ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒരു സജീവ നഗരത്തെ തീക്കടലാക്കി മാറ്റി. പതിനായിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ തത്ക്ഷണം കൊല്ലപ്പെട്ടു. പിന്നീട് വികിരണത്തിന്റെ ദുരന്തഫലങ്ങൾ മൂലം ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ വർഷങ്ങളോളം അസഹ്യമായ വേദന അനുഭവിച്ചു. ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടവർ ശരീരത്തിൽ മാത്രമല്ല, ഓർമ്മകളിലും മായാത്ത മുറിവുകളുമായാണ് ജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയത്. മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിച്ചതിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ ആ ബോംബ് മനുഷ്യരാശിയുടെ മനസ്സാക്ഷിയിലാണ് പതിഞ്ഞത്.

ഹിരോഷിമ ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രനാമമല്ല; അത് മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധാർമ്മിക ചോദ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. ശാസ്ത്രം മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാനാണോ, നശിപ്പിക്കാനാണോ? സുരക്ഷയുടെ പേരിൽ മനുഷ്യവംശത്തെ തന്നെ ഭീഷണിയിലാക്കുന്ന ആയുധങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് പുരോഗതിയാണോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.

അണുബോംബ് ഒരു നഗരത്തെ മാത്രം നശിപ്പിച്ചില്ല. കുട്ടികളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും അമ്മമാരുടെ കാത്തിരിപ്പുകളെയും കുടുംബങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തെയും ഒരു ജനതയുടെ പ്രതീക്ഷകളെയും അത് ചുട്ടെരിച്ചുകളഞ്ഞു. കെട്ടിടങ്ങൾ വീണ്ടും പണിയാം; എന്നാൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ബാല്യവും ഒരു ജീവിതവും ഒരു ഓർമ്മയും തിരികെ കൊണ്ടുവരാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഹിരോഷിമ മനുഷ്യവേദനയുടെ സാർവലൗകിക പ്രതീകമായി മാറിയത്.

ഹിരോഷിമയെ ഓർക്കുന്നത് ഭൂതകാലത്തെ മാത്രം ഓർക്കലല്ല; ഭാവിയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പ്രതിജ്ഞയാണ്. ഇന്നും ലോകത്ത് ആയിരക്കണക്കിന് അണ്വായുധങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു. യുദ്ധങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ അതിവേഗം വളരുമ്പോഴും സമാധാനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം അതേ വേഗത്തിൽ വളരുന്നില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഹിരോഷിമയുടെ ഓർമ്മ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുന്നു. നമ്മൾ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുമെങ്കിലും ഇന്നും യുദ്ധം തുടരുകയാണ്.

സമാധാനം യുദ്ധത്തിന്റെ അഭാവം മാത്രമല്ല; നീതിയും പരസ്പരവിശ്വാസവും സഹവർത്തിത്വവും മനുഷ്യാന്തസ്സിനോടുള്ള ബഹുമാനവും ചേർന്ന ഒരു ജീവിതദർശനമാണ്. ലോകത്തിലെ എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ഭയമില്ലാതെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്ന ഭൂമിയാണ് യഥാർഥ പുരോഗതിയുടെ അടയാളം. അതിനാൽ ആയുധമത്സരത്തിനുപകരം മനുഷ്യസൗഹൃദത്തിന്റെയും സംവാദത്തിന്റെയും സംസ്‌കാരം വളർത്തിയെടുക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. ഹിരോഷിമയുടെ ചാരത്തിനിടയിൽ പിന്നീട് പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. നഗരം വീണ്ടും ഉയർന്നു. എന്നാൽ ആ പുനർജന്മം മനുഷ്യന്റെ സഹനശേഷിയുടെ കഥയാണ്; യുദ്ധത്തിന്റെ ന്യായീകരണമല്ല. നാശത്തിൽ നിന്ന് ജീവിതം തിരിച്ചുപിടിച്ച ജനത ലോകത്തോട് പറഞ്ഞ സന്ദേശം പ്രതികാരത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല, സമാധാനത്തിന്റേതായിരുന്നു.

ഇന്ന് ഹിരോഷിമാ ദിനം ആചരിക്കുമ്പോൾ, അണുബോംബിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടവരെ മാത്രം സ്മരിച്ചാൽ മതിയാവില്ല. ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിലായാലും യുദ്ധത്തിന്റെയും അധിനിവേശത്തിന്റെയും വർഗീയവിദ്വേഷത്തിന്റെയും ഇരകളാകുന്ന എല്ലാ മനുഷ്യരെയും നാം ഓർക്കണം. കാരണം ഓരോ യുദ്ധവും മറ്റൊരു ഹിരോഷിമയുടെ സാധ്യതയാണ്. ഹിരോഷിമ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്: ശാസ്ത്രത്തിന് മനുഷ്യത്വം നഷ്ടപ്പെടരുത്; രാഷ്ട്രീയത്തിന് ധാർമ്മികത നഷ്ടപ്പെടരുത്; മനുഷ്യന് മനസ്സാക്ഷി നഷ്ടപ്പെടരുത്. മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ച ഏറ്റവും ഭയാനകമായ ആയുധത്തേക്കാൾ ശക്തമായത് മനുഷ്യന്റെ കരുണയും സമാധാനത്തിനുള്ള ആഗ്രഹവുമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാനുള്ള ദിവസമാണ് ഹിരോഷിമാ ദിനം.

ഓഗസ്റ്റ് 6 ഒരു കലണ്ടർ തീയതിയല്ല. അത് മനുഷ്യരാശിയുടെ നെറ്റിയിൽ പതിഞ്ഞ ഒരു തീപ്പൊള്ളലാണ്. ആ മുറിവ് നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടിയല്ല, വീണ്ടും അത്തരമൊരു ദുരന്തം ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ ജാഗരൂകരാക്കാനാണ്. അതിനാൽ ഹിരോഷിമയെ ഓർക്കുക എന്നത് മരിച്ചവരെ മാത്രം സ്മരിക്കലല്ല; ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവിയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു നൈതിക പ്രതിജ്ഞയുമാണ്.

ഹിരോഷിമയുടെ ദുരന്തത്തിന് മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, ഓഗസ്റ്റ് 9-ന്, നാഗസാക്കിയിലും മറ്റൊരു അണുബോംബ് പതിച്ചു. രണ്ട് നഗരങ്ങളുടെയും ചാരക്കൂമ്പാരങ്ങൾക്കിടയിൽ ലോകം ഒരു സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യുദ്ധത്തിൽ യഥാർഥ വിജയികളില്ല; അവശേഷിക്കുന്നത് മനുഷ്യവേദന മാത്രം. ഈ രണ്ട് നഗരങ്ങളുടെ ചരിത്രം മനുഷ്യരാശിയുടെ കൂട്ടായ ഓർമ്മയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ വർഷവും ലോകമെമ്പാടും സമാധാനറാലികളും മെഴുകുതിരി തെളിയിക്കലും മൗനാചരണങ്ങളും സംഘടിപ്പിച്ച് മനുഷ്യർ യുദ്ധവിരുദ്ധ സന്ദേശം ഉയർത്തുന്നത്.

ഹിരോഷിമയുടെ ഓർമ്മ ഇന്ന് ഗാസയിലും ഉക്രൈനിലും സുഡാനിലും ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലായി യുദ്ധത്തിന്റെ തീയിൽ ജീവിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ മുഖങ്ങളുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു. ആയുധങ്ങളുടെ രൂപവും സാങ്കേതികവിദ്യയും മാറിയെങ്കിലും യുദ്ധത്തിന്റെ മുഖം മാറിയിട്ടില്ല. കൊല്ലപ്പെടുന്നത് ഇന്നും സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്; അനാഥരാകുന്നത് കുട്ടികളാണ്; അതുകൊണ്ട് ഹിരോഷിമ ഒരു ചരിത്രസംഭവം മാത്രമല്ല, ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുമാണ്.

അണ്വായുധനിരായുധീകരണത്തിനായി ലോകമെമ്പാടും നിരവധി സംഘടനകളും സമാധാനപ്രസ്ഥാനങ്ങളും പ്രവർത്തിച്ചുവരുന്നു. എങ്കിലും രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആയുധമത്സരം ഇന്നും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. സുരക്ഷയുടെ പേരിൽ കൂടുതൽ വിനാശശേഷിയുള്ള ആയുധങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, ഹിരോഷിമയുടെ ഓർമ്മ ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധി കരുണയിൽ നിന്ന് അകന്നാൽ ശാസ്ത്രം തന്നെ മനുഷ്യരാശിയുടെ ശത്രുവായി മാറാം.

അതിനാൽ ഹിരോഷിമാ ദിനം ഒരു അനുസ്മരണദിനം മാത്രമല്ല; അത് സമാധാനത്തിന്റെയും സഹവർത്തിത്വത്തിന്റെയും മനുഷ്യസ്‌നേഹത്തിന്റെയും ആഗോള പ്രഖ്യാപനമാണ്. യുദ്ധങ്ങൾ അവസാനിക്കുകയും അണ്വായുധങ്ങൾ ചരിത്രത്തിന്റെ മ്യൂസിയങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ലോകമാണ് മനുഷ്യരാശിയുടെ സ്വപ്നം. ആ സ്വപ്നം യാഥാർഥ്യമാകുന്നതുവരെ ഹിരോഷിമയുടെ മണിനാദം നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.

നമ്മുടെ പുതിയ തലമുറ ഈ ചരിത്രം മറക്കാൻ പാടില്ല. പുസ്തകങ്ങളിലൂടെയും കലാസൃഷ്ടികളിലൂടെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയും സമാധാനത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ അവർക്ക് പകർന്നുനൽകേണ്ടത് സമൂഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരത അറിയുന്ന തലമുറകൾക്കേ സമാധാനത്തിന്റെ വില തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയൂ.

Content Highlights: Commemorating the 1945 atomic bombings as a warning for future generations., Highlighting the catastrophic humanitarian impact of nuclear weapons.