'രാത്രി വൈകുന്തോറും ആ ശബ്ദത്തിന്‌ വശ്യത കൂടും, രവീന്ദ്രൻ മാഷ് റെക്കോർഡ് ചെയ്യുന്നത് ഒമ്പതിന്‌'

ചിലപ്പോഴൊക്കെ മനസ്സ് വേവലാതിപ്പെടും, നമ്മളെ ആർക്കും വേണ്ടാതായോ എന്ന്. സന്ദർശകരില്ല. ഫോൺ വിളികളില്ല. ഏറ്റവുമടുത്ത ആളുകളെന്ന് നമ്മൾ വിശ്വസിക്കുന്നവരിൽ നിന്നുള്ള വാട്‌സാപ്പ് സന്ദേശങ്ങൾ പോലുമില്ല. ഇതുവരെ കാണാത്ത, പരിചയം പോലുമില്ലാത്ത ഒരാളെങ്കിലും ഒന്ന് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് വെറുതെ മോഹിച്ചുപോകുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. നിർവചിക്കാനാവാത്ത ഏതോ വിഷാദമുണ്ടാകും അപ്പോൾ ഉള്ളിൽ.

തലേന്നത്തെ സന്ദർശക ബാഹുല്യവും ഫോൺ കോളുകളുടെ ബഹളവും അതിനകം മറന്നുപോയിരിക്കും നമ്മൾ. തിരക്കിൽ നിന്നും ബഹളത്തിൽ നിന്നുമകലെ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ഏകാന്തതയിലേക്ക് ഉൾവലിഞ്ഞു വെറുതെയിരിക്കാൻ കൊതിച്ചയാളിതാ പൊടുന്നനെ ഏകാന്തതയെ വെറുത്തുതുടങ്ങുന്നു; എങ്ങനെ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് നമ്മൾ ആർക്കും വേണ്ടാത്തവനായി എന്ന് വ്യാകുലപ്പെടുന്നു. ചുറ്റും നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും തിരക്കിലാണ്. ഒന്നുകിൽ ഫോണിൽ. അല്ലെങ്കിൽ സൗഹൃദക്കൂട്ടായ്മകളിൽ. അസൂയ തോന്നും. ഇതെന്താ നമ്മളെ മാത്രം ആർക്കും വേണ്ടേ? ഒരു മിസ്ഡ് കോൾ കണ്ടാൽ പോലും തിരിച്ചുവിളിക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യതയില്ലാത്തവനായി മാറിയോ നമ്മൾ?

Content Highlights: yesudas birthday special column by ravi menon