'റാം അറിയാതെ ഒരു ദിവസം എനിക്ക് തരുമോ?', സങ്കടവും ദേഷ്യവും കൊണ്ട് ഞാന് തിളയ്ക്കുകയായിരുന്നു
ഡീ അഡിക്ഷന് സെന്ററിലെ പുരുഷന്മാര്ക്കൊപ്പം വന്ന അവരുടെ പങ്കാളികളായ സ്ത്രീകള് ഓരോ ദുരന്തലോകം പേറി നടക്കുന്നവരാണ്. സമാനതകളില്ലാത്ത ദുഃഖത്തിന്റെ ചാവുകടലില് പൊന്തിക്കിടക്കുന്ന സ്ത്രീകള്. ഒരു കുടുംബത്തിൻ്റെ അന്തിമവാക്കായ പുരുഷൻ്റെ നന്മതിന്മകളുടെ എല്ലാ ഭാരവും സ്ത്രീകളുടേതായി മാറുന്ന വിചിത്രലോകമാണ് ഇതെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. പുനർജനി എന്ന സ്ഥാപനത്തിൻ്റെ ഉടമയായ ജോൺസ് കെ മംഗലത്തിന്റെ ധാരണകൾ പോലും സ്ത്രീകൾക്ക് അനുകൂലമായിരുന്നില്ല. ഭർത്താക്കന്മാർ മദ്യപാനികളാവുന്നതിൽ ഭാര്യമാർക്ക് പങ്കുണ്ടെന്ന രീതിയിലുള്ള അയാളുടെ പ്രസ്താവനകൾ എന്നെ ഏറെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഈ സമൂഹം സ്ത്രീകൾക്ക് യോജിച്ചതല്ലെന്നും അവളെ മനസ്സിലാക്കാനോ അവർക്ക് വേണ്ട നീതി നടപ്പിലാക്കാനോ ഇവിടെ ആരും തന്നെ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന ചിന്ത എന്നിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വേരാഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മുലകുടി മാറാത്ത കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി അവർക്കൊപ്പം വരുന്ന നിസ്സഹായരായ സ്ത്രീകളുടെ വേദന നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തിൽ നോക്കി ഞാൻ തലകുമ്പിട്ടിരുന്നു
അവരെയൊക്കെ അടുത്തറിയുമ്പോള്, അവരുടെ കഥകള് കേള്ക്കുമ്പോള് അതിനെയൊക്കെ ഞാന് എങ്ങനെ അതിജീവിക്കുമെന്നോര്ത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. സങ്കടങ്ങളുടെ മഹാസമുദ്രങ്ങള് പേറി തളര്ന്നുറങ്ങുന്ന ഈ പാവം സ്ത്രീകള്ക്കും അവരെയോര്ത്ത് ഉറങ്ങാതിരുന്ന എന്നെയും ഈ രാത്രിക്ക് താങ്ങാന് പറ്റാത്തത് കൊണ്ടാവാം, ജനലിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള് നേരം പുലര്ന്നിരുന്നു. എല്ലാവരും ഉറക്കമാണ്. ഞാന് പുറത്തെ വരാന്തയില് വന്നിരുന്നു. മുറ്റത്തെ പാരിജാത ചെടികളില് ഒന്നുരണ്ട് പൂക്കള് വിടര്ന്നുനില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പൂഴി വിരിച്ച നിലത്ത് പനിനീര് ചെമ്പകങ്ങള് പൊഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. കിഴക്ക് പൂമല തടാകം ചലനമറ്റ് കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ കരയിലെ പൊന്തക്കാടുകള്ക്കിടയില് കൂറ്റന് വാകമരം പൂവിട്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഈ സ്ഥാപനം നില്ക്കുന്ന കുന്നിനു താഴെയായി ഒരു മുളങ്കാടുണ്ടായിരുന്നു.
Content Highlights: pathiyatha kalppadukal remya thuravoor autobiography final chapter