'കയ്യിൽ കാശില്ലാതെ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി; ആരുമറിഞ്ഞില്ല പോകുന്നത് ഇത്തരത്തിലൊരു യാത്രയ്ക്കാണെന്ന്'

2019 സെപ്റ്റംബർ മൂന്നിന് പുലർച്ചെ മൂന്നുമണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയതാണ് ആ പെൺകുട്ടി. കേരളത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് ഇന്ത്യയിലെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ ഒരു യാത്ര. കയ്യിൽ പൈസയില്ല. ഇന്ന് ഒരിടത്താണെങ്കിൽ നാളെ എവിടെയായിരിക്കുമെന്ന് പറയാനാവാത്ത ഒരുതരം യാത്ര. ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചും കാൽനടയായും കൃത്യസമയത്ത് ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാൻ പറ്റാത്ത ആ സഞ്ചാരത്തിന് വിദേശരാജ്യങ്ങളിലുള്ളവർ ചാർത്തിക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന പേര്, ഹിച്ച്ഹൈക്കിങ്. അങ്ങനെയൊരു യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുകയാണ് തൃശ്ശൂർ കുന്ദംകുളം സ്വദേശിനിയായ 22-കാരി ഉമാ റോയ്.

കോളേജിൽ തുടങ്ങിയ ഏകാന്തയാത്രകൾ

ഡിഗ്രി വരെയാണ് വിദ്യാഭ്യാസം. 2019 സെപ്റ്റംബർ മൂന്നിന് യാത്ര തുടങ്ങി. പത്താംതരത്തിന് ശേഷമുള്ള എല്ലാ പഠനവും ജേണലിസം മുന്നിൽക്കണ്ടായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിൽ അങ്ങനെ യാത്രകളൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. പക്ഷേ യാത്രകളേക്കുറിച്ചറിയാൻ ഭയങ്കര ആകാംക്ഷയായിരുന്നു. ഒമ്പത്, പത്ത് ക്ലാസുകളിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് യാത്ര കൂടിയുള്ളതാവണം എന്റെ പ്രൊഫഷൻ എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്. കാരണം ആ സമയത്താണ് പലരിൽ നിന്നായി ജേണലിസം പഠിച്ച് ജോലിയിൽ കയറിയാൽ ഒരുപാട് യാത്ര ചെയ്യാം എന്ന് കേൾക്കുന്നത്. പഠനമൊക്കെ കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷമാണ് ഹിച്ച് ഹൈക്കിങ് എന്ന ആശയത്തേക്കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നത് തന്നെ.

കോളേജിൽ വച്ചാണ് സോളോ യാത്രകൾ ചെയ്തുതുടങ്ങിയത്. ആ സമയത്ത് ബംഗ്ലാദേശിലേക്ക് രണ്ടുവട്ടം ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്തു. പിന്നെ ഇന്റേൺഷിപ്പ് ഷിംലയിലായിരുന്നു. തീവണ്ടിയിലായിരുന്നു ബംഗ്ലാദേശ് യാത്ര. ആ യാത്രയ്ക്കിടെ പല കാര്യങ്ങളും അറിയാനായി. എല്ലാവരും പോകുന്നപോലെ ഒരു യാത്ര തന്നെയായിരുന്നു അത്. എന്നെ സംബന്ധിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ പശ്ചിമബംഗാളും ബംഗ്ലാദേശും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസം തോന്നിയില്ല. അവിടെ ചെന്ന് കയറുമ്പോൾ എനിക്ക് ഫോണൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് ലിഫ്റ്റൊക്കെ ചോദിച്ച് യാത്ര പോകുന്ന ഒരു സമ്പ്രദായമുണ്ടെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന്റെ പേര് ഹിച്ച് ഹൈക്കിങ് ആണെന്നോ അത് എത്രത്തോളം പ്രാവർത്തികമാകുമെന്നോ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ടോമിസ്ലാവ് പെർക്കോ എന്ന യാത്രക്കാരന്റെ സംഭാഷണം കേട്ടപ്പോഴാണ് ഈ യാത്രാരീതിയെക്കുറിച്ച് മനസിലാക്കുന്നത്. അതോടെ വീണ്ടും ആകാംക്ഷയായി. അതോടെ യാത്ര ചെയ്യണമെന്നും തീരുമാനിച്ചു.

വീട്ടിൽ പറയാതെ, തയ്യാറെടുപ്പുകളില്ലാതെ...

ഹിച്ച് ഹൈക്കിങ് നടത്തിയ ഇന്ത്യക്കാരെക്കുറിച്ച് അറിയില്ലായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് തയ്യാറെടുപ്പുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല യാത്രയ്ക്ക്. പുറപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമാണ് ടെന്റും സ്ലീപ്പിങ് ബാഗും ബാക്ക്പാക്കുമൊക്കെ വേണമെന്ന് മനസിലാകുന്നത്. ഉണ്ടായിരുന്നത് സുഹൃത്തിൽ നിന്നും വാങ്ങിയ ബാഗും അതിൽ പഴയ കുറച്ച് തുണികളും ബെഡ്ഷീറ്റും ബ്ലാങ്കെറ്റും ഷൂസും പോലുള്ള അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങൾ. പൈസ കൊടുത്ത് വാങ്ങിയത് 100 രൂപയുടെ ഒരു വാട്ടർബോട്ടിൽ മാത്രം.

സത്യത്തിൽ ഹിച്ച് ഹൈക്കിങ്ങിന്റെ കാര്യം വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. നേരത്തെ ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്തതുകൊണ്ട് സോളോ ട്രിപ്പ് പോകുകയാണെന്നാണ് വിചാരിച്ചത്. യാത്ര തുടങ്ങി രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അനിയത്തി ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിലിട്ട ഒരു പോസ്റ്റ് കണ്ടപ്പോഴാണ് കയ്യിൽ പൈസയില്ലാതെയാണ് പോയതെന്നും ഹിച്ച് ഹൈക്കിങ്ങാണെന്നും വീട്ടുകാർ മനസിലാക്കിയത്. വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഒരുപാട് ദൂരം പോയിരുന്നു.

കേരളം, തമിഴ്നാട്, കർണാടക, വീണ്ടും കേരളം...

ഡിസംബറിൽത്തന്നെ യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നു. അസമിലെ ഒരു കുടുംബത്തിനൊപ്പമായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ചിലവഴിച്ചത്. യാത്ര തുടരാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് കോവിഡ് വരുന്നത്. അതോടെ യാത്ര അവിടെ നിന്നു. നാലഞ്ച് മാസം ആ കുടുംബത്തോടൊപ്പം നിന്നു. അവിടെ ഒരു ട്രാവലേഴ്സ് ഹോസ്റ്റലിൽ താത്‌കാലികമായി മാനേജരായും ജോലിചെയ്തു.

അസമിൽ തനിച്ച്...

നൽകലിന്റെ പുതിയ അർത്ഥങ്ങൾ

നൽകുക എന്നതിന് പുതിയൊരർത്ഥം കിട്ടിയത് ഈ യാത്രയിലായിരുന്നു. നമ്മൾ പൂർണമനസോടെ തിരിച്ചൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ ഒരുകാര്യം കൊടുത്തു. അതിന് എന്തെങ്കിലും പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ അതിന് കൊടുത്തു എന്ന് പറയാനാവില്ല. ഒരുപാടാളുകൾ ഈ യാത്രയിൽ എന്നെ ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സഹായിച്ചു. എന്നിൽ നിന്ന് ഒന്നും തിരിച്ചുകിട്ടാൻ പോകുന്നില്ലെന്ന് അവർക്കറിയാം. കൂടാതെ ഈ ഒരു കാര്യം മനസിലാക്കി എന്നാലാവുംവിധം എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കൊടുക്കാനും ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ നടക്കുന്ന ഓരോ അടിയിലും ഈ ലോകം മാറുന്നുണ്ടെന്നാണ് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്. ഒരുദാഹരണം പറയാം. മാഹിയിലെത്തിയപ്പോൾ തലചായ്ക്കാൻ ഒരിടം അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരുവഴിയുമില്ലാതെയായപ്പോൾ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്നു. സെല്ലിൽ കിടന്നോളാം എന്നുവരെ പറഞ്ഞു. തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകാനായിരുന്നു കിട്ടിയ മറുപടി. പക്ഷേ തൊടുപുഴയിൽ വച്ച് വേറൊരു സംഭവമുണ്ടായി. ഒരു പോലീസുദ്യോഗസ്ഥൻ എന്റെയടുത്തേക്ക് വന്ന് കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് മനസിലാക്കി ഹോസ്റ്റൽ ഏർപ്പാടാക്കിത്തന്നു.

കുറ്റബോധം, അസ്വസ്ഥത, ആകാംക്ഷ

ഒരു പ്ലാനുമില്ലാതെ നടത്തിയ യാത്രയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും മനസിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാട് അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു. ചിലസമയത്ത് കുറ്റബോധം തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനിടയ്ക്ക് താമസിക്കാനുള്ള ഒരിടം മാത്രമായിരുന്നു ഞാൻ താമസിച്ചിരുന്ന വീടുകൾ. ആ വീടുകൾ എന്ന് പറയുന്നത് എന്റെ യാത്രയുടെ ഭാഗമാണ്. അവർ എന്നോട് കാണിക്കുന്ന അടുപ്പം തിരിച്ചങ്ങോട്ട് അത്രയും തന്നെ അളവിൽ തിരിച്ചുകാണിക്കാൻ പറ്റാറില്ല എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. പലരുമായും ഇപ്പോഴും വിളിക്കാറുണ്ട്, സംസാരിക്കാറുണ്ട്. അസമിലെ ആ കുടുംബം എന്നെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെയാണ് കരുതിയിട്ടുള്ളത്. ആ ഗ്രാമത്തിലുണ്ടായിരുന്നത് അവരുടെതന്നെ കുടുംബങ്ങളായിരുന്നു. ഒരുപാട് ബന്ധുക്കളേയും കിട്ടി.

അടുത്ത യാത്ര ഇനിയെന്ന് എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അറിയില്ല എന്നായിരുന്നു കിട്ടിയ മറുപടി. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉമ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. ഇനിയെന്നെങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊരു യാത്ര ഉണ്ടാവുമെങ്കിൽ അമൂല്യമായ എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്താനാവും. അല്ലെങ്കിൽ താനറിയാതെ തന്നെ അതിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുമെന്ന്.

Content Highlights:Uma Roy, Hitchhiking, Malayali Hitchhiker Girl, Hitchhiking Experience

Content Highlights: