കുലവൻ | നോവൽ - അവസാനഭാഗം

കുലവൻ

വേണ്വോ.. വേണ്വോ....
ബോധാബോധത്തിന്റെ അടുരകളിലൂടെ ആരുടെയോ ശബ്ദം ഇറങ്ങി വരുന്നു.
ഏതന്ധതാമിസ്രത്തിലാണ് പൂണ്ടുപോയത്.. ഇരുണ്ട കൂപത്തിന്റെ ഈ ആഴങ്ങളില്‍ നിന്നെങ്ങനെ കരകയറും.
ആരാണ് പിടിച്ചു താഴ്ത്തുന്നത്.
അംഗങ്ങള്‍ ഛേദിക്കപ്പെട്ട ശരീരങ്ങള്‍ കെട്ടുപിണയുന്നു..
പോ..മാറിപ്പോ.. കൈകള്‍വീശിയടിച്ചു...
വെളിച്ചത്തിന്റെ വെള്ളിത്തരി അങ്ങു കാണാം..
വേണ്വോ....
ആരാണ് വിളിക്കുന്നുത്.. അബോധത്തിന്റെ ആഴത്തില്‍ നിന്ന് ഇനിയെത്ര ദൂരം കാലിട്ടടിച്ചു പൊങ്ങണം..
ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടോ...ഇല്ല.. ഇല്ല. മുകളിലേക്ക് ആരോ കൈ പിടിച്ച് ഉയര്‍ത്തുകയാണ്. പാളികള്‍ ഭേദിച്ച് ബോധത്തിന്റെ ഉണര്‍ച്ചയിലേക്ക്..
വേണു കണ്ണു തുറന്നു.. ഇലഞ്ഞിക്കു മീതെ സൂര്യന്‍ ജ്വലിക്കുന്നു..
വേണ്വോ... എടാ...
ആകുലതയോടെ വിളിക്കുന്ന ഇസ്മായിലിന്റെ മുഖം.
ദെന്തു പറ്റി പഹയാ...യ്യ് ആളെ പേടിപ്പിച്ച്യാള്‍ഞ്ഞല്ലോ..രാത്രീം ആളെ കാണാഞ്ഞിറ്റ് നാട്ടിലും മുഴുവന്‍ തപ്പി..
വേണു കൈകല്‍ കുത്തി എഴുന്നേറ്റു.. കുതിര്‍പ്പു മാറാത്ത ഈ പടര്‍പ്പുകളില്‍ രാത്രി മുഴുവന്‍ മതികെട്ടുറങ്ങിയോ..
ഒറങ്ങിപ്പോയി ഇസ്‌മ്യേ..
പാമ്പും കുറുക്കനും ള്ള ഈ സ്തലത്തോ ഹമ്‌ക്കെ... വീട്ടിലെ് ഊയ്യാരം അറഞ്ഞിറ്റ് അങ്ങാടീന്ന് പീട്യ പൂട്ടി പാഞ്ഞ് വന്നതാ. ലാസ്റ്റില് ഒന്നൂടെ നോക്കാന്ന് വിചാരിച്ച് കേറ്യേതാ..പൊട്ടക്കെണറ്റില് നോക്കാനാ സത്യത്തില് വന്നത്.. നോക്കുമ്പോ മഴേത്ത് അപ്പടി നനഞ്ഞ് ബടെ മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു..
പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ഇലഞ്ഞിത്തറയില്‍ ഘനീഭവിച്ച ഭൂതകാലം ഒരു കറുത്ത കല്ലായി മൂടിക്കിടക്കുന്നു..
ആളികത്തിക്കെട്ടുപോയ ഒരു പന്തം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നല്ലോ...അതോ തോന്നലോ..
എന്ത്ന്നാടാ കുരിപ്പെ ആലോയ്ക്ക്‌ന്നെ...
ഇസ്മായീല്‍ വേണുവിനെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു..
എടാ നല്ല ന്യൂസ്ണ്ട്... രാവിലെ പോസ്റ്റ്മാഷ് വന്നീനു.. പെങ്ങക്ക് പി എസ്സി വന്നിറ്റിണ്ട്.. ന്തു കാര്യം പറേണ്ടാള് ഇവിടെ കെടന്നുസുഖിക്ക്യല്ലെ..
വെളിപാടില്ലാതെ ഒറങ്ങീട്ട്. മന്ഷ്നെ ബേജാറാക്കി മയ്യത്താക്കി ഹമ്ക്കെ..
വെളിപാട്...
വേണു പതുക്കെപ്പറഞ്ഞു..
എങ്ങുനിന്നോ ഒരു കാറ്റ് വഴിതെറ്റിക്കയറി. ഇലകള്‍ കുടഞ്ഞ് ഇലഞ്ഞി വെഞ്ചാമരമായി..
വേണു തിരിഞ്ഞു നോക്കി
തറയിലപ്പടി ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കള്‍..
(അവസാനിച്ചു)

Content Highlights: Experience a gripping tale of despair, struggle, and eventual awakening.