ജാസ്മിൻ പൂത്ത ശ്മശാനം | നോവൽ

അധ്യായം 3: മണ്ണിലെ വെള്ളിനക്ഷത്രം

ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. താരിഖിന്റെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ ആ സെമിത്തേരിയുടെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിലായിരുന്നു. പുലർച്ചെ ഉണർന്ന് കല്ലറകൾക്കിടയിലെ ഇടുങ്ങിയ പാതകൾ വൃത്തിയാക്കുക, കാറ്റിൽ പറന്നുവരുന്ന ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ മാറ്റുക, അബു അഹമ്മദിനെ പുതിയ കുഴികളെടുക്കാൻ സഹായിക്കുക ഇതൊക്കെയായിരുന്നു അവന്റെ ദിനചര്യകൾ. ഇടയ്‌ക്കൊക്കെ നഗരത്തിന്റെ തകർന്ന തെരുവുകളിൽ പോയി അബു അഹമ്മദ് നൽകുന്ന കുറച്ചു നാണയങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉണങ്ങിയ റൊട്ടിയും ഒരല്പം പരിപ്പും വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരും.

നഗരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ താരിഖ് എപ്പോഴും തിരഞ്ഞിരുന്നത് ഒരേയൊരു കാര്യമായിരുന്നു; എവിടെയെങ്കിലും പച്ചപ്പുള്ള ചെടികളോ മനോഹരമായ പൂക്കളോ ഉണ്ടോ എന്ന്. യുദ്ധത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീഴാത്ത ഒരു ചെറിയ പുൽനാമ്പെങ്കിലും എവിടെയെങ്കിലും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടാകുമോ എന്ന് അവൻ കൊതിച്ചു. പക്ഷേ, ബോംബുകൾ വീണ് കരിഞ്ഞുപോയ ഒലിവ് മരങ്ങളും തകർന്ന കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു അദൻ നഗരത്തിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത്. എങ്ങും മരണത്തിന്റെ ചാരനിറം മാത്രം.

ഒരു വൈകുന്നേരം, വെയിലിന്റെ കഠിനമായ ചൂട് കുറഞ്ഞുതുടങ്ങിയ സമയത്ത്, താരിഖ് തന്റെ ഉമ്മയുടെയും വാപ്പയുടെയും കല്ലറയ്ക്ക് മുകളിലെ മണ്ണ് ഒതുക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് സെമിത്തേരിയുടെ തുരുമ്പെടുത്ത വലിയ ഇരുമ്പ് കവാടം പതുക്കെ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. താരിഖ് നിവർന്നുനോക്കി. കവാടത്തിലൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടി അകത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.

അവൾക്ക് ഏകദേശം അവന്റെ അതേ പ്രായം തോന്നിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. കീറിപ്പറിഞ്ഞ നീലനിറമുള്ള ഒരു അബായയായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. അവളുടെ വലതുകാലിൽ ഒരു ചെറിയ മുടന്തുണ്ടായിരുന്നു, നടക്കുമ്പോൾ അവൾ വേദനകൊണ്ട് പല്ലുഞെരുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുണ്ടായിരുന്നു. വിലപിടിപ്പുള്ള മറ്റെന്തോ എന്നപോലെ അത് വളരെ ഭദ്രമായാണ് അവൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തിരുന്നത്.

അവൾ പതുക്കെ നടന്ന്, സെമിത്തേരിയുടെ നടുവിലുള്ള ഒരു പഴയ കല്ലറയ്ക്ക് മുന്നിലിരുന്നു. അവിടെയിരുന്ന് അവൾ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി പതുക്കെ പ്രാർഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു, ചുറ്റുമുള്ള യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീതിയെല്ലാം മറന്ന മട്ടിൽ.

താരിഖ് ദൂരെ മാറിനിന്ന് കൈയിലെ ചൂലിൽ താങ്ങി അവളെത്തന്നെ നോക്കി. പ്രാർഥനയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ തന്റെ കയ്യിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ പതുക്കെ തുറന്നു. അതിൽ കുറച്ചു മണ്ണും, അതിൽ മുളച്ചുനിൽക്കുന്ന ചെറിയൊരു പച്ചച്ചെടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു! ആ കരിപുരണ്ട നഗരത്തിൽ താരിഖ് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാണുന്ന ആദ്യത്തെ പച്ചപ്പായിരുന്നു അത്. മരുഭൂമിയിലെ നീരുറവ പോലെ അത് അവന്റെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു.

അവൾ വളരെ സൂക്ഷിച്ച്, സ്വന്തം വിരലുകൾ കൊണ്ട് മണ്ണിൽ ചെറിയൊരു കുഴിയുണ്ടാക്കി ആ ചെടി കല്ലറയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് നട്ടുപിടിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കുപ്പിയിലെ വെള്ളം വളരെ ശ്രദ്ധിച്ച്, ഓരോ തുള്ളിയായി അതിലേക്ക് ഒഴിച്ചു.
കൗതുകം അടക്കാനാവാതെ താരിഖ് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു. അവന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ മിഴികളിൽ ഭയത്തിന്റെ നിഴലാട്ടമുണ്ടായിരുന്നു.

'പേടിക്കേണ്ട... ഞാൻ ഇവിടുത്തെ കാവൽക്കാരനാണ്,' താരിഖ് സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ ഒന്നുയർന്നു നോക്കി. കരിപുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളും ഒട്ടിയ കവിളുകളുമുള്ള ആ പയ്യന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആർദ്രത കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഭയം മാറി.
'ഇതെന്താ ചെടിയാ?' താരിഖ് ആ പച്ചപ്പിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി ചോദിച്ചു.
'ഇത് ജാസ്മിൻ (മുല്ല) ചെടിയാ,' അവൾ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക മധുരമുണ്ടായിരുന്നു. 'എന്റെ ഉപ്പയ്ക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമുള്ള പൂവായിരുന്നു ഇത്. യുദ്ധത്തിന് മുൻപ് ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഇതൊരുപാടുണ്ടായിരുന്നു. വീട് തകർന്നപ്പോൾ അതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയ ഒരേയൊരു ജീവനുള്ള അംശമാണിത്. ഞാനിതിനെ ഒരുപാട് നാൾ നോക്കി വളർത്തിയതാണ്.'
'നിന്റെ ഉപ്പ... ഇതിനകത്താണോ?' താരിഖ് ചോദിച്ചു.
'ഉം,' അവൾ തലയാട്ടി, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നേർത്തൊരു നീർപടലം പടർന്നു. 'കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെ അക്രമത്തിലാണ് ഉപ്പ പോയത്. എന്റെ കാലിനും അന്ന് പരിക്കേറ്റു. ഉമ്മ ഇപ്പോഴും അസുഖമായി കിടപ്പിലാണ്. എന്റെ പേര് ലെയ്‌ല.'

'ഞാൻ താരിഖ്,' അവൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. 'എന്റെ ഉമ്മയും വാപ്പയും ദാ അവിടെയാണ് കിടക്കുന്നത്.' അവൻ അകലെയുള്ള രണ്ട് മൺകൂനകൾ കാണിച്ചുകൊടുത്തു. 'എനിക്കും ആരുമില്ല ലെയ്‌ല.'
ലെയ്‌ല ആ കല്ലറകളിലേക്ക് നോക്കി. വാക്കുകളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഒരേ വേദന അനുഭവിക്കുന്ന രണ്ട് കുഞ്ഞുഹൃദയങ്ങൾ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ കവറിലേക്ക് വീണ്ടും കൈയിട്ടു. അതിൽ കുറച്ചു ഉണങ്ങിയ വിത്തുകൾ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു.

'ഇത് നിനക്ക് തരാം,' അവൾ ആ വിത്തുകൾ താരിഖിന്റെ കൈപ്പത്തിയിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. 'ഇത് ജാസ്മിന്റെയും മറ്റ് പൂക്കളുടെയും വിത്തുകളാണ്. എന്റെ ഉപ്പ എടുത്തു വെച്ചിരുന്നതാണ്. നിന്റെ ഉമ്മയുടെയും വാപ്പയുടെയും കല്ലറയ്ക്ക് ചുറ്റും ഇത് നട്ടോളൂ. വെള്ളമൊഴിച്ചാൽ ഇത് വേഗം വളരും. മരണപ്പെട്ടവർക്കും സുഗന്ധം ഇഷ്ടമായിരിക്കും, അല്ലേ താരിഖ്?'
താരിഖ് ആ വിത്തുകളിലേക്ക് നോക്കി. കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ വലിയൊരു ലോകത്തിന്റെ പ്രത്യാശ മുഴുവൻ കിട്ടിയതുപോലെയാണ് അവന് തോന്നിയത്.

'ഞാൻ ഈ സ്ഥലം ഒരു പൂന്തോട്ടമാക്കും ലെയ്‌ല,' അവൻ ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു. 'ഇവിടെ വരുന്നവർക്ക് സങ്കടം മാത്രമല്ല, കുറച്ചു സമാധാനവും കൂടി കിട്ടണം. മരണത്തിന്റെ മണം മാറി ഇവിടെ പൂക്കളുടെ മണം വരണം.'

ലെയ്‌ലയുടെ മുഖത്ത് ഒരു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. 'നീ നാളെയും വരുമോ ലെയ്‌ല?' താരിഖ് പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
'വരും, ഈ ചെടിക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കണ്ടേ? ഇനി നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഈ കല്ലറകളിൽ പൂക്കൾ വിരിയിക്കാം,' ലെയ്‌ല നടന്നുതുടങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവൾ നടന്നുപോകുന്നത് താരിഖ് നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ ഒരു കാലിന് സ്വാധീനമില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഈ നഗരത്തെ മുഴുവൻ ജീവിപ്പിക്കാൻ പോന്ന പ്രത്യാശയുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. ദൂരെ നിന്ന് അബു അഹമ്മദ് അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആ വൈകുന്നേരം, അദൻ നഗരത്തിന്റെ മുകളിലെ ആകാശം വീണ്ടും യുദ്ധവിമാനങ്ങളുടെ ശബ്ദത്താൽ കറുത്തുതുടങ്ങിയെങ്കിലും, താരിഖിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം ഉദിച്ചുയർന്നിരുന്നു. മരണത്തിന്റെ ഈ താഴ്വരയിൽ അവന് ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. പ്രത്യാശയുടെ ആദ്യത്തെ വിത്ത് അവൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ മണ്ണിൽ പാകി, അതിന് മുകളിൽ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കപ്പിലെ അവസാന തുള്ളി വെള്ളവും ഒഴിച്ചു.

അധ്യായം 4: മണ്ണിലെ പ്രത്യാശയും ആകാശത്തിലെ തീയും
ലെയ്‌ല നൽകിയ ആ ചെറിയ വിത്തുകൾ താരിഖിന്റെ ലോകത്തെ ആകെ മാറ്റിമറിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവന് ഒരു ലക്ഷ്യബോധം കൈവന്നതുപോലെ തോന്നി. ദിവസവും രാവിലെ സൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ അദൻ നഗരത്തിന്റെ കരിപുരണ്ട ആകാശത്ത് തെളിയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവൻ ഉണരും. പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ്, നേരെ ഓടിച്ചെല്ലുക തന്റെ ഉമ്മയുടെയും വാപ്പയുടെയും കല്ലറയ്ക്കരികിലേക്കാണ്.

മണ്ണിൽ എന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടോ എന്നവൻ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കും. നഗരത്തിൽ കുടിവെള്ളത്തിന് വലിയ ക്ഷാമമായിരുന്നിട്ടും, വലിയ ക്യൂവിൽ നിന്ന് , തനിക്ക് കുടിക്കാൻ കിട്ടുന്ന വെള്ളത്തിൽ നിന്നും പകുതിയും അവൻ മാറ്റിവെച്ചത് ഈ വിത്തുകൾക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു. സ്വന്തം ദാഹത്തേക്കാൾ വിലമതിച്ചത് ആ മൺകൂനകളിൽ വിരിയേണ്ട ജീവന്റെ തുടിപ്പുകൾക്കായിരുന്നു.

ലെയ്‌ല പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അവൾ ദിവസവും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സെമിത്തേരിയിൽ വരാൻ തുടങ്ങി. ദൂരെ കവാടത്തിൽ അവളുടെ നീല അബായയുടെ അരികുകളും, മുടന്തുന്ന കാലുകളുമായുള്ള ആ നടത്തവും കാണുമ്പോൾ തന്നെ താരിഖിന്റെ മുഖത്ത് വെളിച്ചം പടരും. അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് സെമിത്തേരിയിലെ അനാഥമായ, ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കാനില്ലാത്ത കല്ലറകൾക്ക് മുകളിലും വിത്തുകൾ പാകി.

'താരിഖ്, നീ നോക്കിക്കോ... കുറച്ചുദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ ഈ മണ്ണിലെ കറുപ്പ് മാറി ഇവിടെയെല്ലാം പല നിറത്തിലുള്ള പൂക്കൾ വിരിയും,' ഒരു വൈകുന്നേരം കല്ലറകൾക്കിടയിലെ പാതയിലിരുന്ന് ലെയ്‌ല പറഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ കുഞ്ഞു വിരലുകൾ കൊണ്ട് മണ്ണ് പതുക്കെ ഇളക്കുകയായിരുന്നു.

'പക്ഷേ ലെയ്‌ല, ചെടികൾ വളരാൻ നല്ല വെയിലും വെള്ളവും മാത്രം പോരാല്ലോ, സമാധാനവും കൂടി വേണ്ടേ?' താരിഖ് ദൂരേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. അവിടെ അപ്പോഴും പീരങ്കികളുടെ പുകപടലങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വലിയ മലകൾ പോലെ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

'സമാധാനം മനുഷ്യർക്കല്ലേ വേണ്ടത് താരിഖ്? ചെടികൾക്ക് മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ സ്‌നേഹം മാത്രം മതി. നമ്മൾ ഇവരെ ജീവനായി സ്‌നേഹിച്ചാൽ ഇവർ വളരും,' ലെയ്‌ല വളരെ പക്വതയോടെ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ താരിഖിന്റെ മനസ്സിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു.

അവരുടെ കാത്തിരിപ്പും പ്രാർഥനകളും വെറുതെയായില്ല. വിത്ത് പാകി പത്താം ദിവസം രാവിലെ, താരിഖ് അത്ഭുതത്തോടെ ആ കാഴ്ച കണ്ടു. അവന്റെ ഉമ്മയുടെ കല്ലറയുടെ തലയ്ക്കൽ പാകിയ വിത്തിൽ നിന്ന് രണ്ട് ചെറിയ പച്ചയിലകൾ മണ്ണ് തുളച്ച് പുറത്തേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു! കരിയും ചാരവും നിറഞ്ഞ ആ മണ്ണിൽ നിന്ന് പ്രകൃതി തന്ന വലിയൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു അത്. നേർത്ത വെള്ളിനക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ആ ചെറിയ മുളയിലേക്ക് അവൻ വിരലുകൾ തൊടാൻ പോലും ഭയന്നു, അത്രയ്ക്ക് മൃദുവായിരുന്നു അത്.
'അമ്മൂച്ചാ... ഓടി വരൂ! ഉമ്മയുടെ കല്ലറയിൽ ചെടി മുളച്ചിരിക്കുന്നു!' താരിഖ് സന്തോഷം കൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദം ആ ശ്മശാനത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഉണർത്തി.

അബു അഹമ്മദ് തന്റെ വടിയും കുത്തി പതുക്കെ നടന്നുചെന്നു. ആ ചെറിയ പച്ചപ്പിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വർഷങ്ങളായി മരണത്തിന്റെ ചാരനിറവും സങ്കടവും മാത്രം കണ്ട ആ ശ്മശാനത്തിൽ ഒരു പുതിയ ജീവൻ തുടിക്കുന്നത് അയാൾ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു.

'ഇത് നിന്റെ ഉമ്മയുടെ അനുഗ്രഹമാണ് കുട്ടീ... നീ ഈ മണ്ണിൽ ഒഴുക്കിയ കണ്ണീരിനും വിയർപ്പിനും കാലം തന്ന മറുപടി,' അബു അഹമ്മദ് അവന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം ലെയ്‌ല വന്നപ്പോൾ അവളും ആ കാഴ്ച കണ്ട് സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. ആ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും അതൊരു വലിയ യുദ്ധം ജയിച്ചതുപോലെയുള്ള ആഹ്ലാദമായിരുന്നു. അവർ ആ ചെറിയ മുളയ്ക്ക് ചുറ്റും ചെറിയ കല്ലുകൾ വരിവരിയായി വെച്ച് ഒരു വേലി തീർത്തു, ആരും അറിയാതെ പോലും അതിൽ ചവിട്ടാതിരിക്കാൻ.

എന്നാൽ, ശ്മശാനത്തിനുള്ളിൽ പ്രത്യാശയുടെ പച്ചപ്പ് മുളപൊട്ടിയപ്പോൾ, പുറംലോകത്ത് യുദ്ധത്തിന്റെ തീ കൂടുതൽ ആളിക്കത്തുകയായിരുന്നു. നഗരം വലിയൊരു യുദ്ധക്കളമായി മാറാൻ അധികനാൾ വേണ്ടി വന്നില്ല.

അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ അദൻ നഗരം മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത വിധം ഭീതിയിലായി. വിമാനങ്ങളുടെ ഇരമ്പൽ രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ അന്തരീക്ഷത്തെ പിടിച്ചുലച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കെട്ടിടങ്ങൾ തകർന്നുവീഴുന്നതിന്റെ ഭീകരമായ ശബ്ദങ്ങൾ സെമിത്തേരിയുടെ വലിയ മതിലുകളെപ്പോലും നടുക്കി. ആളുകൾ തങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ജീവനും കൊണ്ട് സുരക്ഷിതമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. തെരുവുകളിൽ അനാഥമായ വസ്ത്രങ്ങളും കരിഞ്ഞുപോയ വാഹനങ്ങളും മാത്രമായി.

ഒരു രാത്രിയിൽ, താരിഖും അബു അഹമ്മദും അവരുടെ ചെറിയ കുടിലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് കൺതുളയ്ക്കുന്ന വെളിച്ചത്തോടെ വലിയൊരു സ്‌ഫോടന ശബ്ദം കേട്ടു. മുൻപ് കേട്ടതിനേക്കാൾ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു അത്. കുടിലിന്റെ മേൽക്കൂരയിലെ ഈന്തപ്പനയോലകൾ താഴേക്ക് പതിച്ചു, ചുവരുകളിൽ നിന്ന് മൺതരികൾ ഉതിർന്നുവീണു. ഭയന്നുപോയ താരിഖ് അബു അഹമ്മദിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

'പേടിക്കേണ്ട താരിഖ്, അല്ലാഹു കൂടെയുണ്ട്...' വൃദ്ധൻ അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു മന്ത്രിച്ചുവെങ്കിലും അയാളുടെ കൈകളും ശരീരവും ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പുറത്ത് ആകാശം ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. ബോംബുകൾ വർഷിച്ച തീപ്പൊരികൾ നഗരത്തെ ഒരു വലിയ ചിതയാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. സൈറണുകളുടെയും മനുഷ്യരുടെ നിലവിളികളുടെയും ശബ്ദം ആ രാത്രിയെ ഭയാനകമാക്കി. ആ രാത്രി മുഴുവൻ ആ കുഞ്ഞുഹൃദയം ഭയത്തോടെ കഴിച്ചുകൂട്ടി. താൻ നട്ടുപിടിപ്പിച്ച ആ ചെറിയ ചെടിയും തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ കല്ലറകളും തകർന്നുപോകുമോ എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആധി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, കറുത്ത പുക പൂർണ്ണമായി മാറുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ താരിഖ് പുറത്തേക്ക് ഓടി. ഭാഗ്യത്തിന് ശ്മശാനത്തിനകത്ത് വലിയ തകരാറുകളൊന്നും സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു വലിയ ബോംബിന്റെ കഷണം തെറിച്ചുവീണ് കവാടത്തിനടുത്തുള്ള മതിൽ ഒരല്പം തകർന്നിരുന്നു. അവൻ വേഗം തന്റെ ഉമ്മയുടെ കല്ലറയ്ക്കരികിലേക്ക് പാഞ്ഞുചെന്നു. ആ ചെറിയ ജാസ്മിൻ ചെടി അപ്പോഴും കാറ്റിൽ പതുക്കെ തലയാട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അതിന്റെ ഇലകളിൽ രാത്രിയിലെ കരിയുടെ നേർത്ത പൊടി വീണിരുന്നു. താരിഖ് തന്റെ കുപ്പായത്തുമ്പുകൊണ്ട് വളരെ പതുക്കെ ആ പൊടി തുടച്ചുകളഞ്ഞു.
പക്ഷേ, അന്ന് വൈകുന്നേരം താരിഖ് മണിക്കൂറുകളോളം കാത്തിരുന്നിട്ടും ലെയ്‌ല വന്നില്ല.

സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായി അസ്തമിക്കുകയും സെമിത്തേരിയിൽ ഇരുട്ട് പരക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും കവാടത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്ന താരിഖിന്റെ നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം ഉരുണ്ടുകൂടാൻ തുടങ്ങി. രാത്രിയിലെ ആ കനത്ത ബോംബാക്രമണം നടന്നത് ലെയ്‌ല താമസിക്കുന്ന ചേരിയുടെ ഭാഗത്തായിരുന്നു എന്ന് അവൻ ഓർത്തു. യുദ്ധത്തിന്റെ ആ കറുത്ത തീ അവളുടെ ജീവനെയും കവർന്നെടുത്തിരിക്കുമോ? അവളുടെ മുടന്തുന്ന കാലുകളുമായി അവൾക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞിരിക്കുമോ? ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളുമായി താരിഖ് ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

അധ്യായം 1,2 വായിക്കാം.. ചാരമണിഞ്ഞ ഓർമകൾ, കല്ലറകളുടെ കാവൽക്കാരൻ

Content Highlights: Trapped in the war-torn city of Aden, two orphaned children, Tariq and Laila, find a glimmer of hope by planting jasmine seeds on graves, defying the surrounding destruction until a massive midnight bombing threatens to shatter their sanctuary.