മുൻഷി പ്രേംചന്ദും മലയാളത്തിലെ പ്രേംചന്ദും ആരൊക്കെയാണെന്നറിയണ്ടേ?

ഇന്ത്യൻ സാഹിത്യ ലോകത്തെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ എഴുത്തുകാരനായ മുൻഷി പ്രേംചന്ദിന്റെ 147-ാം ജന്മദിനമാണ് ജൂലായ് 31. മുൻഷി പ്രേംചന്ദിനെയും 'മലയാളത്തിലെ പ്രേംചന്ദ്' എന്നറിയപ്പെടുന്ന തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ളയെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാം.

ഇന്ത്യൻ സാഹിത്യത്തിൽ സാധാരണക്കാരുടെയും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെയും ശബ്ദമായി മാറിയ രണ്ട് എഴുത്തുകാരാണ് മുൻഷി പ്രേംചന്ദും തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ളയും. പാടത്തും പറമ്പിലും പണിയെടുക്കുന്ന സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലേക്ക് സാഹിത്യത്തെ എത്തിച്ചു എന്നതാണ് ഇവരെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകം. സാഹിത്യത്തെ കേവലം വിനോദോപാധിയെന്നതിലുപരി സാമൂഹിക മാറ്റത്തിനുള്ള ശക്തമായ ആയുധമാക്കി മാറ്റിയവരാണ് ഇരുവരും.

മുൻഷി പ്രേംചന്ദിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് ധൻപത് റായ് എന്നായിരുന്നു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഉറുദു, ഹിന്ദി സാഹിത്യ ശാഖകളിലാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ സർഗ്ഗാത്മക സാന്നിധ്യമറിയിച്ചത്. ഉത്തരേന്ത്യൻ ഗ്രാമീണ ജീവിതവും കർഷകരുടെയും ദളിതരുടെയും ദുരിത ജീവിതവും ജാതിവ്യവസ്ഥയും ജമീന്ദാരി സമ്പ്രദായവും സൃഷ്ടിച്ച ചൂഷണങ്ങളുമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തുകളിലെ പ്രധാന വിഷയം. 'സേവാസദൻ', 'ഗോദാൻ', 'ഗബൻ', 'നിർമല', 'രംഗഭൂമി', 'കർമ്മഭൂമി' തുടങ്ങിയ പ്രശസ്തമായ നോവലുകളും 'ഈദ്ഗാഹ്', 'പൂസ് കി രാത്', 'കഫൻ' തുടങ്ങിയ കഥകളും ലളിതവും റിയലിസ്റ്റിക്കുമായ ശൈലിയിൽ അദ്ദേഹം വായനക്കാരിലെത്തിച്ചു.

അതുപോലെ തന്നെ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനകാലത്ത് മലയാള സാഹിത്യത്തെ ജനകീയമാക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച എഴുത്തുകാരനാണ് തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ള. കുട്ടനാട്ടിലെ കർഷകരുടെയും കയർ തൊഴിലാളികളുടെയും പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെയും ജീവിതവും ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ പ്രശ്നങ്ങളുമായിരുന്നു തകഴിയുടെയും പ്രമേയങ്ങൾ. 'ചെമ്മീൻ', 'കയർ', 'രണ്ടിടങ്ങഴി', 'തോട്ടിയുടെ മകൻ', 'അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ' തുടങ്ങിയ നോവലുകളിലൂടെയും 'വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ', 'തഹ്‌സീൽദാരുടെ അച്ഛൻ', 'അന്ധൻ തൊമ്മൻ' തുടങ്ങിയ കഥകളിലൂടെയും പ്രാദേശികതയും മനഃശാസ്ത്രപരമായ അവതരണവും സമന്വയിപ്പിച്ച റിയലിസ്റ്റിക് ശൈലി അദ്ദേഹം നിലനിർത്തി.

ഇരുവരുടെയും ജീവിതവഴികളിലും ചിന്തകളിലും വലിയ സമാനതകൾ കാണാൻ സാധിക്കും. പ്രേംചന്ദ് വക്കീലാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും പിന്നീട് വിദ്യാഭ്യാസ ഓഫീസറാവുകയും ചെയ്ത വ്യക്തിയായിരുന്നു. പിന്നീട് ഗാന്ധിജിയുടെ ആഹ്വാനം ഉൾക്കൊണ്ട് സർക്കാർ ജോലി രാജിവെച്ച് മുഴുവൻ സമയ എഴുത്തുകാരനായി മാറുകയായിരുന്നു. തകഴിയാകട്ടെ, അഭിഭാഷകനായി പ്രാക്ടീസ് ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും ആ തൊഴിലിൽ മനംമടുത്ത് എഴുത്തിന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഗാന്ധിജി തന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ രാജ്യത്തിന് രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, പ്രേംചന്ദും തകഴിയും തങ്ങളുടെ എഴുത്തിലൂടെ പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ ശബ്ദമായി മാറി.

1936-ൽ ലക്‌നൗവിൽ നടന്ന പുരോഗമന സാഹിത്യ സംഘടനയുടെ ആദ്യ അധ്യക്ഷനായിരുന്ന പ്രേംചന്ദ്, സാഹിത്യം കേവലം വിനോദത്തിനല്ല മറിച്ച് സാമൂഹിക മാറ്റത്തിനുള്ളതാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ഇതേ ആശയം തന്നെയാണ് കേരളത്തിൽ 'ജീവൽ സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെയും' 'പുരോഗമന സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെയും' തകഴി മലയാള മണ്ണിൽ നടപ്പിലാക്കിയത്. ഉത്തരേന്ത്യയിലെയും തെക്കേയിന്ത്യയിലെയും സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നെങ്കിലും, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ കണ്ണീരും പോരാട്ടങ്ങളും ഒരുപോലെ ആവിഷ്‌കരിച്ചതിലൂടെ ഇരുവരും ഒരേ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചവരാണെന്ന് കാണാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ളയെ 'മലയാളത്തിലെ പ്രേംചന്ദ്' എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് തികച്ചും അർത്ഥവത്താണ്.

Content Highlights: Commemorating the 147th birth anniversary of Munshi Premchand on July 31. Comparative analysis of Premchand and Thakazhi as voices of the marginalized., Both authors used literature as a tool for social change.