ണ്ടനിലെ മസ്‌ഗ്രോവ് പാര്‍ക്ക് ആശുപത്രിയില്‍ കോവിഡ് ബാധിച്ച് എത്തുന്നവരെ പരിചരിച്ച അനുഭവങ്ങള്‍ തൃശ്ശൂരിലെ ആളൂര്‍ സ്വദേശിയായ നഴ്‌സ് സുമി വര്‍ഗീസ് കുറിച്ചിടുമ്പോഴും ആ അദൃശ്യവൈറസിനോട് സ്വയം പോരാടുകയായിരുന്നു.

രോഗികളെ നിരന്തരം പരിചരിച്ച് സുമിക്കും വൈറസിനെ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവന്നു. കഠിനമായ ശാരീരിക അസ്വാസ്ഥ്യങ്ങളോടെ ഒരാഴ്ച വീട്ടില്‍ ഒറ്റയ്ക്കുകഴിഞ്ഞ സുമി, അടുത്തദിവസം മുതല്‍ ജോലിക്കായി ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങുകയാണ്. മനഃശക്തികൊണ്ട് മഹാമാരിയെ തോല്‍പ്പിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞ് സുമി ഫെയ്സ്ബുക്കിലെഴുതിയ കുറിപ്പ് ലോകമെങ്ങുമുള്ള ആരോഗ്യപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ഉണര്‍വ് പകരുന്നതാണ്. സുമിയുടെ ഫേസ്ബുക്ക് കുറിപ്പ് വായിക്കാം...


കൊറോണയോട്....എന്റെ യുദ്ധഭൂമിയില്‍ നിന്ന്..

Salute to all superheroes and those who have lost their lives in battling against this deadly virus....

ഞാന്‍ വീണ്ടും യുദ്ധസന്നദ്ധയായി. ഏഴു ദിവസത്തെ ഹോം ക്വാറന്റൈന്‍ ന് ശേഷം നാളെ ജോലിയ്ക്കായി ആശുപത്രിയിലേയ്ക്ക് പോവുകയാണ്.. ഭയത്തിന്റെ നെരിപ്പോടുകള്‍ ഉള്ളില്‍ എരിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ട് ... Be strong & positive...

കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മൂന്ന് മാസം , സര്‍ജിക്കല്‍ വാര്‍ഡില്‍ നിന്നും ഐസൊലേഷന്‍ വാര്‍ഡിലേക്കുള്ള എന്റെ വാര്‍ഡിന്റെ മാറ്റം വളരെ പെട്ടന്നായിരുന്നു. കൊറോണയെന്ന് ആദ്യമാദ്യം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ പേടി തോന്നിയെങ്കിലും ഇവിടെയെല്ലാര്‍ക്കും സാവധാനത്തില്‍ അതൊരു സംഭവമേ അല്ലെന്നായി. തുടക്കത്തില്‍ ഫുള്‍ പി.പി.ഇ ഒക്കെ ഇട്ടു ഒരു ബഹിരാകാശസഞ്ചാരിയെപ്പോലെയാണ്, രോഗമുണ്ടോയെന്നു സംശയിക്കുന്നവരെ പോലും ഞങ്ങള്‍ നോക്കിയിരുന്നത്. പിന്നീട് മുന്‍കരുതലുകളുടെ അര്‍ഥം തന്നെ ഓരോ ദിവസവും, ഓരോ മണിക്കൂറിലും മാറിമറിഞ്ഞു.. ഇപ്പോള്‍ സ്വയം സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങള്‍ ഒരു പ്രഹസനമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

എന്നും തിരക്കോടു തിരക്ക്. ചുറ്റിലും ശ്വാസമെടുക്കാന്‍ പ്രയാസപ്പെടുന്ന രോഗികള്‍. ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം പ്രായത്തിനനുസരിച്ചു വേര്‍തിരിച്ച പോലെ... രോഗികള്‍ മാറിമാറി വരുന്നു പക്ഷെ രോഗലക്ഷണങ്ങള്‍ ഒന്നു തന്നെ. അപ്പോള്‍ രോഗി പോസിറ്റീവ് ആണോ നെഗറ്റീവ് ആണോ എന്നൊന്നും ഓര്‍ക്കാറില്ല. കൊറോണ എന്ന രോഗത്തെക്കാളും രോഗിക്കായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ മുന്‍പില്‍ മുന്‍ഗണന. പ്രോട്ടോകോള്‍ അനുസരിച്ചു രോഗീ സമ്പര്‍ക്കം പരമാവധി കുറക്കണം എന്നൊക്കെയാണ് , പക്ഷെ പലപ്പോഴും ഇതു സാധ്യമാകാറില്ല . പ്രത്യേകിച്ചും നഴ്‌സുമാര്‍ക്ക്. രോഗിയുടെ ഓക്‌സിജന്‍ ലെവലും പനിയും രക്തസമ്മര്‍ദ്ദവുമെല്ലാം ഇടക്കിടെ നോക്കണം. പിന്നെ ഇഞ്ചക്ഷനുകള്‍, ബ്ലഡ്എടുക്കല്‍, കനൂല വയ്ക്കല്‍, നെബുലൈസേഷന്‍ ഇതിനൊക്കെ രോഗിയുടെ അരികെ ചെല്ലണം. രക്തത്തില്‍ ഓക്‌സിജന്‍ കുറയുന്നതിനനുസരിച്ചു കൂട്ടികൊടുക്കണം . അനുവദിച്ചതിലും അളവില്‍ കൂടുതല്‍ വേണ്ടി വന്നാല്‍ ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ടവരെ വിവരമറിയിച്ചു ഐ.ടി.യുവിലോട്ടു മാറ്റണം .

കൊറോണ എന്ന അദൃശ്യ ശത്രുവിനോട് മുട്ട് മടക്കിയവര്‍ ഒത്തിരി പേരുണ്ടായി. ഞങ്ങളുടെ കണ്‍മുന്‍പില്‍. വ്യത്യസ്ത രീതികളിലായിരുന്നു അവരുടെ യുദ്ധം. സ്വയം പൊരുതി നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍ഇനി ചികിത്സ വേണ്ടെന്നു വെച്ചവര്‍ , മരണത്തെ മുന്നില്‍ കണ്ടിട്ടും എല്ലാരോടും കളിതമാശ പറഞ്ഞവര്‍, പടിവാതില്‍ക്കലെത്തിയ മരണമെന്ന കോമാളിയോട് ചിരിച്ചു കൊണ്ടു നേരിട്ടവര്‍ , ഞാന്‍ ഇതിനെതിരെ പൊരുതി നില്‍ക്കുമെന്ന് വെല്ലുവിളിച്ചു ..ഒടുവില്‍ തോറ്റു പോയവര്‍.അവരോടൊപ്പം അവര്‍ക്കുവേണ്ടി പോരാട്ടം നയിച്ച എനിക്ക്, ആ മുഖങ്ങളില്‍ പ്രതീക്ഷയോടെ തിളങ്ങിയിരുന്ന കണ്ണുകള്‍ എന്നേയ്ക്കുമായി അടഞ്ഞു പോയത് നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു..

ഓരോ ഷിഫ്റ്റിലും രണ്ടും മൂന്നും മരണങ്ങള്‍.. മാനസികമായും ശാരീരികമായും തളര്‍ന്നു പോവും. രോഗികള്‍ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ അവസാനമായി കാണാനാതെ, മിണ്ടാതെ, ജീവിത യാത്രയില്‍ വഴി പിരിഞ്ഞു പോവുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായവര്‍, ഒപ്പമുണ്ടായവര്‍ അവസാന നിമിഷത്തില്‍ അടുത്തുണ്ടാകണം എന്നാഗ്രഹിച്ചിട്ടും സാധിക്കാത്ത നിസ്സഹായാവസ്ഥ..കാണേണ്ടി വരുമ്പോ.. ഹൃദയഭേദകമായ നിമിഷങ്ങളാണത്.. പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ ഈ ലോകത്തില്‍ നിന്നും യാത്ര പിരിഞ്ഞു പോയി എന്നു ബന്ധുക്കളോട് ഫോണിലൂടെ പറയേണ്ടി വരുന്നതും.. ഭീകരമാണ്. ഈ പോവുന്നവര്‍ ആരുടെയൊക്കെയോ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്... ഹൃദയത്തോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നവര്‍... മനസ്സും തൊണ്ടയും ഇടറി ആ യാഥാര്‍ഥ്യം അവരോടു പറയുമ്പോള്‍ ഫോണിന്റെ അങ്ങേത്തലക്കല്‍ നിന്നും കരച്ചിലിന്റെ ഒരു ഇടവപ്പാതി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും. അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ പാടുപെടുന്ന സമയത്തു പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് . ഇംഗ്ലീഷ് തന്നെയാണ് അതിനു പറ്റിയ ഭാഷയെന്ന്. Sorry , take care , stay safe ഇതില്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞൊതുക്കും.

ഈ വലിയ നൊമ്പരങ്ങളുടെ ഇടവേളകളില്‍ ആനന്ദം തരുന്ന കുറെ നല്ല നിമിഷങ്ങളുമുണ്ടായി. രോഗം ഭേദമായെന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ ആശ്വാസത്തില്‍ ഉറ്റവരെയും പ്രിയമുള്ളവരെയും കാണാന്‍ പോവുന്നതിന്റെ ആഹ്ലാദം കൊണ്ട് കണ്ണുകളില്‍ ജീവിക്കാനുള്ള ആവേശം പ്രതിഫലിച്ചവര്‍. ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിച്ചതിന്റെ, ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച പോരാളിയെപ്പോലെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്ന് അവര്‍ പോവുന്നത് കാണുമ്പോള്‍, ആ അദൃശ്യ ശത്രുവിന് നേര്‍ക്ക് കൊഞ്ഞനം കുത്താന്‍ എനിക്കപ്പോഴെല്ലാം തോന്നിയിട്ടുണ്ട് .

ദിവസങ്ങളായുള്ള ശരീരവേദനയും തലവേദനയും ഗൗനിക്കാതെയാണ് ഞാനും ഡ്യൂട്ടിക്കു പൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ആ രോഗാണുക്കളെ വഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിയിട്ടും മനസ്സ് പടച്ചട്ടയാക്കി.. ഒരു ദിവസം ഡ്യൂട്ടിക്കിടയില്‍ വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത തോന്നി. കൈകാലുകള്‍ തളര്‍ന്നു പോവുന്നു. മുഖമാകെ വിളറി വെളുത്തു. കൂടെയുള്ളവരോട് വിവരം പറഞ്ഞു. പനി നോര്‍മല്‍ ആയിരുന്നു .. എങ്കിലും വീട്ടില്‍ പോവാന്‍ അനുമതി കിട്ടി. വീട്ടില്‍ പാല്‍ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ കൂടെയുള്ളവര്‍ എവിടുന്നോ ഒരു ബോട്ടില്‍ പാല്‍ വാങ്ങി തന്നു വിട്ടു. ഏഴ് ദിവസത്തേക്ക് ഹോം ഐസൊലേഷന്‍. എങ്ങിനെയോ കുളിച്ചു വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം മാറ്റി. വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. 8 മിനിറ്റ് മാത്രം ദൂരമുള്ള വഴി ഒരു മണിക്കൂറിലേറെയുണ്ടെന്നു തോന്നിച്ചു... നാട്ടില്‍ വീട്ടുകാരോടും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളോടും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ബെഡില്‍ കിടന്നതേ ഓര്‍മ്മയുള്ളൂ. ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു. ജനലുകളും അകത്തെ വാതിലികളുമെല്ലാം തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നെന്ന് അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്.  കുറച്ചു ചൂടു വെള്ളം കുടിച്ചു പിന്നെയും കിടക്കയിലേക്ക്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ശരീരമാകെ നല്ല വേദന പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. അസഹ്യമായ തൊണ്ട വേദനയും തലവേദനയും. പാരസെറ്റമോള്‍ കഴിച്ചു. അല്‍പം കോണ്‍ഫ്ളക്സ് ഉണ്ടായിരുന്നത് കഴിച്ചു. വല്ലാത്ത ക്ഷീണം.തനിയെ ഉറങ്ങി പോകുന്നു.

ഗുളിക കഴിക്കാന്‍ മടിയുള്ള ഞാന്‍ നാലഞ്ച് മണിക്കൂര്‍ കൂടുമ്പോള്‍ പാരസെറ്റമോള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അതിന്റെ ഇടവേളകളില്‍ ആശ്വാസം തോന്നി തുടങ്ങി. പാരസെറ്റാമോളിനു ഇത്രേം എഫക്റ്റ് ഉണ്ടെന്നു ആ ദിവസങ്ങളില്‍ ബോധ്യമായി. തനിച്ചിരുന്ന പകലുകളില്‍ മടുപ്പകറ്റാന്‍ വരച്ചും വായിച്ചുമിരുന്നു. ഭക്ഷണത്തിനു രുചിയില്ലാതായി. കാപ്പിയും ചൂടുവെള്ളവും ഒരു വ്യത്യാസവും തോന്നിയില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ പാചകം വെറും വാചകമായി മാറി. കോണ്‍ഫ്ളക്സിനു മാത്രം രുചി തോന്നിയതില്‍ ഞാന്‍ ആശ്വസിച്ചു. അറിഞ്ഞവരൊക്കെ ഇടയ്ക്കിടക്ക് അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു . എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും അറിയിച്ചാല്‍ എത്തിച്ചു തരാമെന്ന് സന്നദ്ധത അറിയിച്ചവരോട് വാക്കുകളില്‍ ഒതുക്കാത്ത നന്ദിയും സ്‌നേഹവും. ജാതിയുടെയോ, വര്‍ണ്ണത്തിന്റേയോ, രാജ്യത്തിന്റെയോ മതില്‍ കെട്ടുകളില്ലാതെ സഹായ ഹസ്തം നീട്ടിയവര്‍ എന്റെ ധൈര്യമായി.

പനി ഇടയ്ക്ക് വന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു . ടെസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ ഇവിടെ പരിമിതികള്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് വീട്ടില്‍ തന്നെ കഴിഞ്ഞു കൂടി. അന്നേരം നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളത്തെയോര്‍ത്തു അഭിമാനിച്ചു . ഒരു സഹപ്രവര്‍ത്തകക്കും കൊറോണ സ്ഥിരീകരിച്ചതറിഞ്ഞപ്പോള്‍, എന്തേലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ എന്നെ വിളിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു പോന്ന ഞാന്‍ നിസ്സഹായയായി .

അദൃശ്യമായ ആ ശത്രു വൈറസിനോടുള്ള പോരാട്ടം തുടരുകയാണ് . ഇടയ്ക്കു ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും വല്ലാത്തൊരു മരവിപ്പ് കയറും പോലെ. പിന്നെയത് ജയിക്കണമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയമായി മാറും. ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിലുള്ള നൂല്‍ പാലത്തിലൂടെ പോവുന്ന പോലെ. ഭയം എന്നെയും ചുറ്റുമുള്ളവരെയും ഗ്രസിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉറക്കം വിട്ടകന്നു പോയിരിക്കുന്നു. കണ്ണടച്ചാല്‍ ദുഃസ്വപ്‌നങ്ങള്‍. മരണത്തെ മുന്നില്‍ കണ്ടു കൊണ്ടു കിടക്കുന്നവരുടെ ദൈന്യത നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങള്‍. മരണത്തോട് ജയിക്കാനാവാതെ നിസ്സഹായായവര്‍. ഒത്തിരിയൊത്തിരി കാലം ഇനിയും തുടരേണ്ടവര്‍.

സ്വന്തം ജീവനേക്കാളേറെ കുടുംബാംഗങ്ങളെയോര്‍ത്തു വേദനിക്കുന്നു എല്ലാവരും. തങ്ങള്‍ മൂലം അവര്‍ക്കു ഒന്നും വരുത്തരുതേ എന്നായി പ്രാര്‍ത്ഥന. ഈ പോരാട്ടത്തില്‍ ശത്രുവിനെ കീഴടക്കിയേ തീരു . എവിടെയോ ഇരുന്നു കൈ കൊട്ടി പരിഹസിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് മാത്രമറിയാവുന്ന ശത്രുവിനോടാണ് യുദ്ധം. വീണ്ടും ജോലിയില്‍ തിരികെ കയറുകയാണ് ഞാന്‍. ഒത്തിരി പേരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന എനിക്കൊപ്പമുണ്ടെന്ന് അറിയാം. ലോകമെങ്ങുമുള്ള ആരോഗ്യപ്രവര്‍ത്തകരോടൊപ്പം ചേര്‍ന്ന് അഭിമാനത്തോടെ, പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ ഈ വൈറസ് യുദ്ധത്തില്‍ ഞാനും കൈകോര്‍ക്കുന്നു. നമ്മള്‍ അതിജീവിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും, തീര്‍ച്ച...

Content Highlights: Experience of a health care workers during corona pandemic, Sumi Varghese, A nurse who works in London, Covid 19, Kerala