എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം റംസാന്‍ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലാണ്.. നമ്മള്‍ എന്തായിരുന്നു, എന്തായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍. വാശിപിടിച്ച് നോമ്പ് എടുത്തിരുന്ന, ഉമ്മ അത്താഴം കഴിക്കാന്‍ വിളിക്കില്ലെന്ന് പേടിച്ച് നാലുമണിയാവുന്നതും കാത്ത് ഉറങ്ങാതിരുന്ന, ഇടക്കെപ്പഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയ കുറ്റബോധത്തില്‍ രാവിലെ ഉള്ളുനീറി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു കാലത്തിന്റെ കഥകളാണ് ഓരോ റമദാനും പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

അത്താഴം കഴിക്കാന്‍ എഴുന്നേറ്റു വരുമ്പോള്‍ വല്ലുമ്മച്ചിയുടെ നിറഞ്ഞ ചിരിയാണ് ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളെ വരവേറ്റിരുന്നത്. പ്രായാധിക്യം വല്ലുമ്മച്ചിയെ തളര്‍ത്തിയിരുന്നിട്ടും പ്രസന്നതയോടെ നോമ്പിനെ വരവേറ്റ വല്ലുമ്മച്ചി തന്നെയാണ് റംസാനിന്റെ പ്രാധാന്യം ഞങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കി തന്നത്. വല്ലുമ്മച്ചി അത്താഴത്തിനു ചായയും പപ്പടവും ആയിരുന്നു കഴിക്കാറുള്ളത്. അത്താഴം പോലും ആര്‍ഭാടമാക്കുന്ന പുതിയ തലമുറ കണ്ടു പഠിക്കേണ്ട പാഠം.

അത്താഴം കഴിക്കാതെ നോമ്പ് എടുക്കാറുള്ളത് ഈയുള്ളവളുടെ വിനോദം തന്നെ ആയിരിന്നു.നോമ്പ് എടുക്കാന്‍ ഉമ്മച്ചി വിളിക്കാത്തതിന്റെ വാശിയായിരുന്നു ആ നോമ്പിന്റെ പുറകിലെ കാരണം. തളര്‍ന്നു വീഴാറാകുമ്പോള്‍ ചുറ്റും ഉള്ളവരെല്ലാം വാശിപിടിക്കും. ഉമ്മച്ചി വെള്ളവും കൊണ്ട് പിറകെ വരും. വഴങ്ങുന്നില്ലെന്ന് കാണുമ്പോള്‍ അപ്പ ഭീഷണിപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങും. അതിലും വീഴില്ലെന്ന് കാണുമ്പോള്‍ കുട്ടിപ്പട്ടാളം കളത്തില്‍ ഇറങ്ങും. 

എന്നെ കൊതിപ്പിക്കാന്‍ മുന്നിലിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കും. ശ്രദ്ധിക്കാതെ ദൂരേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന എന്റെ അടുത്തേക്ക് കള്ളച്ചിരിയോടെ വല്യുമ്മച്ചി വരും. ഒരു കയ്യില്‍ നിറയെ പപ്പായ ഉണ്ടാകും. പപ്പായ കൊതിച്ചിയായ എനിക്ക് അധികം നേരം പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് വല്ലുമ്മച്ചിക്ക് അറിയാം. സുനോ.. ദേ കര്‍മൂസ നല്ല മധുരണ്ട് എന്ന് പറയുമ്പോഴേക്കും എന്റെ വാശി ഐസ് പോലെ അലിയും.പിടിവാശിക്കാരിയായ കുഞ്ഞിപാത്തു കൊതിയോടെ പപ്പായ മുഴുവന്‍ അകത്താക്കും.മറ്റുള്ളവര്‍ കളിയാക്കുമ്പോള്‍ ചമ്മല്‍ മറയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി വല്ലുമ്മച്ചിയോട് വഴക്ക് ഉണ്ടാക്കും. ഇങ്ങള്‍ എന്തിനാ ഇക്ക് കര്‍മൂസ തന്നത്..ഇക്ക് അത് ഇഷ്ട്ടമാണ്ന്ന് അറിയില്ലേ..ന്റെ നോമ്പ് മുറിച്ചതിന് ഇങ്ങള്‍ക്ക് കുറ്റം കിട്ടും...ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് പതിയെ അകത്തേക്ക് വലിയും... ഹാ...വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും എന്ത് സുന്ദരമാണ് ആ ഓാര്‍മ്മകള്‍.

നോമ്പ് കാലത്ത് പഴവും അവിലും ചേര്‍ത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന കുത്തികലക്ക് എന്റെ വീട്ടില്‍ നിര്‍ബന്ധമായിരുന്നു. വീട്ടില്‍ ഫ്രിഡ്ജ് ഇല്ലാത്തത്  കൊണ്ട് തണുത്ത വെള്ളം കിട്ടിയിരുന്നത്  അടുത്ത വീട്ടില്‍ നിന്നായിരുന്നു. വീല്‍ചെയറില്‍ ഇരിക്കുന്ന എന്നെയും തള്ളി അനിയന്‍ വാപ്പു അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നത് നോമ്പുള്ള വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നു. അവിടെനിന്ന് ഇറച്ചിപത്തിരിയുടെയും ഉന്നക്കായയുടെയും കൊതിയൂറുന്ന മണം വരുമ്പോള്‍ വാപ്പു ചോദിക്കും, ഞമ്മളെ പോരേല്‍ എന്താ ഇതൊന്നും ഉണ്ടാകാത്തത് എന്ന്... അമ്മളെ ഉമ്മച്ചിക്ക് അതൊന്നും ഉണ്ടാക്കാന്‍ അറിയില്ല വാപ്പു  എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യം മറയ്ക്കും. 

നോമ്പ് ഓര്‍ത്തെടുക്കുമ്പോള്‍ വാപ്പുവിന്റെ കള്ള നോമ്പുകള്‍ ഓര്‍ക്കാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ. നോമ്പിന്റെ കാര്യത്തില്‍ പിടിവാശിക്കാരിയായ ഞാന്‍ എത്ര തവണ അവന്റെ കള്ള നോമ്പുകള്‍ക്ക് കൂട്ട് നിന്നിട്ടുണ്ട്. വുളൂഹ് എടുക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ വെള്ളം കുടിക്കുന്നത് കണ്ട് എത്ര തവണ മിണ്ടാതിരുന്നിട്ടുണ്ട്. നോമ്പ് തുറക്കാന്‍ ഉമ്മച്ചി ഉണ്ടാക്കിയ പഴംപൊരി  അവന്‍ അധികം എടുക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ഉള്ളിലെ വഴക്കാളി പാത്തു ഉണരും..വാപ്പു.. ഞ്ഞി നോമ്പ് എടുക്കാത്തത് ഞാന്‍ ഉമ്മച്ചിയോട് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കും എന്ന് പറഞ്ഞ് ഭീഷണിപ്പെടുത്തും.. ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചിരി വരുന്നു.. അതിലേറെ അത്ഭുതവും... നിഷ്‌കളങ്കതയുടെ നോമ്പുകാലങ്ങള്‍.. ഒരു പക്ഷെ റമദാന്‍ നമ്മളോട് പറയുന്ന പാഠവും അത് തന്നെയാണ്..കളങ്കമില്ലാതെ വ്രതമനുഷ്ഠിച്ച് മനസ്സും ശരീരവും ശുദ്ധീകരിക്കുക. നമ്മള്‍ എത്രത്തോളം അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ സര്‍വ്വശക്തന്‍ നമുക്ക് നല്‍കുന്ന അവസരം.  വിശപ്പിന്റെ  കാഠിന്യത്തില്‍ ആഹാരത്തിന്റെ വിലയറിഞ്ഞ് ദാനം ചെയ്യാന്‍ വീണു കിട്ടുന്ന പുണ്യ ദിനങ്ങള്‍. റമദാനിനെ അതിന്റെ  പവിത്രതയോടെ വരവേല്‍ക്കാന്‍ ഓരോ വിശ്വാസിക്കും കഴിയട്ടെ എന്ന് സര്‍വശക്തനോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു...

അത്താഴം കഴിച്ച് സുബഹി നിസ്‌കരിക്കാന്‍ പോയ വല്ലുപ്പച്ചി പിന്നെ തിരികെ വന്നില്ല...

റംസാന്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ടാവും ഞാന്‍ വല്ലുമ്മച്ചിയിലേക്ക്  മടങ്ങിപ്പോകുന്ന കുഞ്ഞുകുട്ടിയാവുന്നത്..?!നേര്‍ത്ത വിരലുകള്‍ കൊണ്ട് വല്ലുമ്മച്ചി എവിടെ നിന്നോ മാടി വിളിക്കുന്നത് പോലെ... നോമ്പ് തുറന്ന ക്ഷീണത്തില്‍ കുഞ്ഞി പാത്തു കിടന്നിരുന്നത് വല്ലുമ്മച്ചിയുടെ  വയറിനോട് ചേര്‍ന്നായിരുന്നു. ചുരുങ്ങി ഒട്ടിയ വയറിനെന്നും തണുപ്പായിരുന്നു, വല്ലുമ്മച്ചിയുടെ സ്നേഹം പോലെ..! ഉറങ്ങി പോവുന്നത് വരെ വല്ലുമ്മച്ചി കഥകള്‍ പറയും, ആദ്യമൊക്കെ മൂളി കൊണ്ടിരിക്കും, പിന്നീട് അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴും. എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെയായിരുന്നു പലപ്പോഴും ഉറക്കം എന്നെ കീഴടക്കിയിരുന്നത്.

ഇപ്പോള്‍ രാത്രി ഏറെ കഴിഞ്ഞാലും ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആ രാത്രികളിലേക്ക് മടങ്ങി പോവാറുണ്ട്. ലൈലത്തുല്‍ ഖദ്ര് രാത്രിയുടെ പ്രാധാന്യം മദ്രസയില്‍ ഉസ്താദ് പഠിപ്പിക്കും മുന്‍പ് വല്ലുമ്മച്ചി പറഞ്ഞ് തന്നിരുന്നു. ആകാശത്തിലെ മാലാഖമാര്‍ ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി വരുമെന്ന് ഓര്‍ത്ത് എത്ര രാത്രികളില്‍ ഞാന്‍ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നിട്ടുണ്ട്. വെളുത്ത ചിറകുള്ള മലക്കുകളെ കാണാതെ സങ്കടപ്പെട്ട് കിടന്നിരുന്ന ഞാന്‍  എപ്പോഴാണ് ഉറങ്ങി പോയിരുന്നത് എന്ന് ഇന്നും എനിക്ക് ഓര്‍മ്മയില്ല. 

asla11

റംസാന്‍ വല്ലുമ്മച്ചിയെ ഓര്‍മിപ്പിക്കും പോലെ വല്ലുപ്പച്ചിയെയും ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വെക്കുന്നതിനും എത്രയോ മുന്‍പാണ് വല്ലുപ്പച്ചി ഞങ്ങളെ വിട്ട് പോയത്. ഒരു നോമ്പ് കാലത്ത് ആയിരുന്നു അത്. അത്താഴം കഴിച്ച് സുബഹി നിസ്‌കരിക്കാന്‍ പോയ വല്ലുപ്പച്ചി പിന്നെ ജീവനോടെ തിരികെ വന്നില്ല. സുബഹി നിസ്‌കരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അല്ലാഹു വല്ലുപ്പച്ചിയെ തിരികെ വിളിച്ചത്. അന്ന് സങ്കടപ്പെട്ടിരുന്നോ എന്നെനിക്ക് ഓര്‍മ്മയില്ല. പക്ഷെ വല്ലുമ്മച്ചി മരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച ശൂന്യത വല്ലുപ്പച്ചിയുടെ മരണം എന്നില്‍ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പാണ്. 

നല്ല ആളുകളെയാണ് റംസാനില്‍ അല്ലാഹു തിരികെ വിളിക്കുക എന്ന് അപ്പ പറഞ്ഞ അന്ന് തൊട്ട് വല്ലുപ്പച്ചി എന്റെ  മനസ്സിലെ ഹീറോയാണ്. ഓര്‍മ്മ വെച്ച അന്ന് തൊട്ട് ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ എല്ലാ റംസാനിലും നോമ്പ് അഞ്ചിന് വല്ലുപ്പച്ചിക്ക് വേണ്ടി യാസീന്‍ ഓതി ദുആ ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു.

സക്കാത്ത് കിട്ടുന്നതായിരുന്നു ആ സന്തോഷത്തിന് കാരണം...

ഇരുപത്തിയേഴാം നോമ്പ് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ഒരുപാട് സന്തോഷമായിരിക്കും. സക്കാത്ത് കിട്ടുന്നതായിരുന്നു ആ സന്തോഷത്തിന് പിറകിലെ കാരണം. മറ്റുള്ള കുട്ടികളൊക്കെ വീട്ടില്‍ സക്കാത്തിന് വേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ചില്ലറായാക്കി വെച്ച അമ്പത് പൈസയും ഒരു രൂപയുമൊക്കെയായിരുന്നു അപ്പ കൊടുക്കാറുള്ളത്.കൂടുതല്‍ കൊടുക്കാന്‍ വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യം അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഞാന്‍ അടക്കം നാല് മക്കളെയും അപ്പ ഒരു വീട്ടിലേക്കും സക്കാത്തിന് വേണ്ടി പറഞ്ഞയച്ചിരുന്നില്ല. ചിലരൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വീട്ടില്‍ വന്ന് സക്കാത്ത് തരാറുണ്ടായിരുന്നു.

പുത്തന്‍ മണമുള്ള നോട്ടുകള്‍ കിട്ടുമ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ തെളിയും. ആ നോട്ടുകള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും എണ്ണും. ഇടക്ക് മണപ്പിച്ചു നോക്കും. വാപ്പു ചോദിക്കും, സുനോ നിനക്ക് എത്രയാ കിട്ടിയതെന്ന്. ഇക്ക് കിട്ടിയത് പറഞ്ഞു തരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കും.

asla11

സക്കാത്ത് കിട്ടുന്ന പൈസക്ക് ആയിരുന്നു പെരുന്നാള്‍ കോടി വാങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നത്. നാലു മക്കള്‍ ആയതുകൊണ്ട് എല്ലാവര്‍ക്കും പെരുന്നാള്‍ കോടി  എടുക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ആണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് ഷര്‍ട്ട് വാങ്ങും. എനിക്കും അനുവിനും ഉമ്മച്ചിയുടെ പഴയ സാരി കൊണ്ട് ഉടുപ്പ് തയ്പ്പിച്ചു തരും. പരാതികളോ പരിഭവങ്ങളോ ഇല്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങളതിനെ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ വാപ്പുവിന്  ജുബ്ബയും പാന്റും ആയിരുന്നു എടുത്തിരുന്നത്. പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഡ്രസ്സ് ആണോ ഇടുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ച് അവനെ ആരൊക്കെയോ കളിയാക്കി. ആ സങ്കടത്തില്‍ അവന്‍ ആ ഡ്രസ്സ് അഴിച്ചു കളഞ്ഞു. വാപ്പുവും ഞാനും തമ്മില്‍ വയസ്സ്  വ്യത്യാസം അധികം ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ അന്ന് ഒരേ വലിപ്പമായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവന്‍ അഴിച്ചു വെച്ച ജുബ്ബ ഞാന്‍ എടുത്ത് ഇട്ടതുമെല്ലാം ഒരു കള്ളചിരിയോട് കൂടിയല്ലാതെ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ വയ്യ. 

ഇന്ന് പെരുന്നാള്‍ കോടി കൊടുക്കാന്‍ സന്നദ്ധ സംഘടനകള്‍ മുന്നോട്ട് വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്റെ പെരുന്നാള്‍ കോടികള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാറുണ്ട്. അയല്‍വാസി പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോള്‍ വയര്‍ നിറച്ചുണ്ണുന്നവന്‍ നമ്മില്‍ പെട്ടവനല്ല എന്നുള്ള നബിവചനമാണ് ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നത്. റമദാന്‍ പങ്കുവെക്കലിന്റെ മാസമാണ്.ഉള്ളവന്‍ ഇല്ലാത്തവന് കൊടുക്കുമ്പോഴാണ് റംസാനിന്റെ നന്മ പൂര്‍ണമാവുന്നത്. ആര്‍ഭാടങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കി ഇല്ലാത്തവനെ ഊട്ടുന്നതാവട്ടെ നമ്മുടെ നോമ്പ് തുറകള്‍. പെരുന്നാള്‍ കോടി വാങ്ങാന്‍ ഒരുപാട് പണം ചെലവഴിക്കുമ്പോള്‍ മാറ്റിയിടാന്‍ ഡ്രസ്സ് ഇല്ലാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഓര്‍ക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. റംസാന്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ അവസാനിക്കുന്നില്ല.വാക്കുകളില്‍ ഒതുക്കാന്‍ കഴിയാതെ അത് അങ്ങനെ നീണ്ടു കിടക്കുന്നു...