നമ്മുടെ സമൂഹം ഇന്ന് കാലത്തിനൊപ്പമുള്ള ഒരു ഓട്ടപ്പന്തയത്തിലാണ്. അതനുസരിച്ച് ജനങ്ങളുടെ സംസ്‌കാരത്തിലും ചിന്താഗതിയിലുമെല്ലാം മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ മാറ്റത്തിനിടയില്‍ നമുക്ക് വിലപ്പെട്ട ചില മൂല്യങ്ങളും നന്മകളുംകൂടി നഷ്ടപ്പെടുന്നതുകാണുമ്പോള്‍ ദുഃഖം തോന്നാറുണ്ട്. അങ്ങനെ നമുക്ക് നഷ്ടംവന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന  നന്മകളിലൊന്നാണ് നമ്മുടെ ഗ്രാമീണജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പങ്കുവെക്കലിന്റെ സംസ്‌കാരം. 

പണ്ട് അടുത്തടുത്ത് നാലുവീടുകളുണ്ടെങ്കില്‍ ഒരു വീട്ടില്‍ എന്തെങ്കിലും സ്വാദിഷ്ഠമായ ആഹാരപദാര്‍ഥം ഉണ്ടാക്കിയാല്‍ അത് മറ്റുള്ള മൂന്നുവീട്ടിലും  കൊണ്ടുപോയിക്കൊടുക്കും. അങ്ങനെ ഓരോ വീട്ടുകാരും ചെയ്യും. അവര്‍  ആഹാരവസ്തുക്കള്‍ പങ്കുവെച്ചു, ആശയങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ചു, സുഖദുഃഖങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ചു, ഹൃദയങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ചു.

ഇതുപറയുമ്പോള്‍ അമ്മ കുട്ടിക്കാലത്ത് പഠിച്ച സ്‌കൂളിലെ ഒരു കാര്യം  ഓര്‍മവരികയാണ്. അന്നന്ന് മീന്‍പിടിച്ചുകിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന വീടുകളില്‍നിന്നുള്ളവരാണ് മിക്ക കുട്ടികളും. ക്ലാസില്‍ അമ്പതുപേരുണ്ടെങ്കില്‍  പത്തുപതിനഞ്ചുപേരെങ്കിലും ഉച്ചപ്പട്ടിണിയായിരിക്കും. കുറെ കുട്ടികള്‍ ഉച്ചഭക്ഷണം പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടുവരും. സ്‌കൂളിനടുത്ത് താമസിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ വീട്ടില്‍പോയി കഴിക്കും. ഭക്ഷണം പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടുവന്ന കുട്ടികള്‍ ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ ഭക്ഷണപ്പൊതി കൊണ്ടുവരാത്ത കുട്ടികള്‍ ഒന്നും ഭക്ഷിക്കാതെ സ്‌കൂള്‍വരാന്തയിലോ മറ്റെവിടെയെങ്കിലുമോ മാറിയിരിക്കും.  

ഇതുകണ്ട് ആ ക്ലാസിലെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിക്ക് വിഷമം തോന്നി. അവള്‍ തന്റെ ഭക്ഷണപ്പൊതിയില്‍നിന്ന് പകുതിയെടുത്ത് ഭക്ഷണപ്പൊതി കൊണ്ടുവരാത്ത ഒരു കുട്ടിയുമായി പങ്കുവെച്ചു. ഇത് മറ്റുള്ള കുട്ടികള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവരും അത് അനുകരിച്ചു. എല്ലാവരും അവരവരുടെ ഭക്ഷണപ്പൊതി പട്ടിണിയായിരിക്കുന്ന ഓരോ കുട്ടിയുമായി പങ്കുവെച്ചു. അങ്ങനെ ആ ക്ലാസില്‍ അന്ന് എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. വീട്ടില്‍പോയി കഴിച്ചിരുന്ന കുട്ടികളും കൂട്ടുകാര്‍ക്കുവേണ്ടി ഭക്ഷണം  പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടുവരാന്‍ തുടങ്ങി. മറ്റുക്ലാസുകളിലെ കുട്ടികളും അവരെ അനുകരിച്ചു. അങ്ങനെ ആ സ്‌കൂളില്‍ ഒരു കുട്ടിപോലും പട്ടിണിയിരിക്കാതായി.  ഭക്ഷണം ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ മറ്റൊരാളുമായി പങ്കുവെച്ചപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഒന്നുകൂടി സന്തോഷം തോന്നി. എന്തും പങ്കുവെക്കുന്നതിലാണ് സംതൃപ്തിയെന്ന് അവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഈ കഥയിലെ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കാരുണ്യം നിറഞ്ഞ പ്രവൃത്തിക്ക് സഹപാഠികളുടെ മനസുകളില്‍ വലിയൊരു മാറ്റത്തിന് നാന്ദികുറിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അതുപോലെ നമ്മളോരോരുത്തരും നമ്മുടെയുള്ളില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി അല്പമൊരിടം മാറ്റിവെക്കാന്‍ തയ്യാറാകണം. കാരുണ്യമുള്ള മനസ്സാണ് സമൂഹത്തെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നത്. ഒരല്പം സ്‌നേഹം, ഒരല്പം കാരുണ്യം ഉണ്ടായാല്‍ തീര്‍ച്ചയായും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വലുതായ ആശ്വാസം പകരാന്‍ നമുക്കുസാധിക്കും. ജീവിതത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍പ്പെട്ട് മറ്റുള്ളവരെ മറന്നുപോകാതിരിക്കാനും  ദുഃഖവും ദുരിതവും അനുഭവിക്കുന്നവരുമായി ജീവിതം പങ്കിടാനും അവര്‍ക്ക് ഒരു താങ്ങാകാനും നമുക്ക് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും കഴിയട്ടെ.