ഒന്ന്

എഴുത്തിനിരുത്തേണ്ടത് ഹൃദയത്തെയാണ്. പാരസ്പര്യത്തിന്റെ ആദ്യക്ഷരം കുറിക്കേണ്ടത് ആ ആകാശത്തിലാണ്. ‘അരുളുള്ളവനാണ് ജീവി’യെന്ന വചനം അവിടെ സ്പന്ദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കണം. 

കാതിനെ ശ്രുതിമധുരമായ ശ്രവണംകൊണ്ടും നാക്കിനെ ഉള്ളുതൊടുന്ന വാക്കുകൊണ്ടും കണ്ണിനെ കുളിർമയുള്ള കാഴ്ചകൊണ്ടും ത്വക്കിനെ ഹൃദ്യമായ സ്പർശംകൊണ്ടും എല്ലാ പ്രഭാതങ്ങളിലും എഴുത്തിനിരുത്തണം. ചിന്തയെ നേരുള്ള വിചാരംകൊണ്ടും കർമത്തെ നിറവുള്ള കരുണകൊണ്ടും പരനെ അപരനാക്കുന്ന മനനംകൊണ്ടും സ്മൃതികളെ ശ്രുതികളാക്കുന്ന ധ്യാനംകൊണ്ടും നാം നമ്മെ എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരിക്കണം.

രണ്ട്

എഴുതുന്നതെല്ലാം എന്നോടുള്ള കേഴലാണ്. പറയുന്നതെല്ലാം എന്നിലേക്കുള്ള ചൂണ്ടുവിരലാണ്. അറിയാതെ പോയത്, കാണാതെ പോയത്, കേൾക്കാതെ പോയത്, ഉള്ളിലാരോ പിറുപിറുക്കുമ്പോൾ തെളിഞ്ഞുകേൾക്കാനായി മാത്രം എഴുതുന്നവ. പറയുന്നവ.

സ്വയം പഠിക്കാൻ ഏറ്റവും എളുപ്പമായ വഴി അത് പഠിപ്പിക്കലാണെന്ന് ഗുരു. പഠിപ്പിക്കലിനിടയിൽ ആ പാഠം മറന്നു പോകരുതെന്നും ഗുരു.

തെളിഞ്ഞിരിക്കാൻ തെളിച്ചെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. തെളിച്ചെടുക്കാനോ തിമിർത്തു പെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. പെയ്തു തിമിർക്കുമ്പോൾ തെളിമയ്ക്കാണെന്ന കാര്യം മറഞ്ഞുപോകേണ്ടെന്നും മൗനമന്ദഹാസത്തോടെ ഗുരു.

ഈശ്വരൻ സ്വയമറിയാനാണത്രെ സംസൃഷ്ടമായത്. നാം നമ്മെയറിയുന്നതോ നമ്മുടെ പ്രതികരണങ്ങളിലൂടെയും. എന്റെ ചിന്തയിൽ, വാക്കിൽ, നോക്കിൽ, സ്പർശത്തിൽ, സ്പന്ദിക്കുന്നത് അപരനോടുള്ള പ്രതികരണമേയല്ല. അത് ഞാൻ എന്താണെന്ന് എന്നോടുതന്നെ പറയുകയാണ്. എന്നെ എനിക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്.

ഹാ! ജീവിതം. അതേതൊക്കെ വഴിയിലൂടെയാണ് വെളിച്ചമാകുന്നത്. ഇരുട്ടിനെപോലും നിലാവാക്കുന്നത്! നന്ദിചൊല്ലി നിറയേണ്ട ജീവിതം നിന്ദയോടെ അകറ്റാതിരിക്കണം. ഹൃദ്യമായി പുലരേണ്ട രാവുകൾ ക്ഷുദ്രമാക്കി പൊലിയാതെ കാക്കണം!

മൂന്ന്

തങ്ങിനില്ക്കാത്തിടത്തോളം ഏതു യാത്രയും ഉദാത്തമാണ്. അത് നമ്മെ നമ്മിൽനിന്ന് നമ്മിലേക്കും തുടർന്ന് അനന്തതയിലേക്കും വഴിതെളിക്കും. ഉറച്ചുനില്ക്കാനല്ല നിറഞ്ഞ ഉറവയാകാനും നിലയ്ക്കാതെ ഒഴുകാനുമാവും അത് പറയുക.

കടന്നുവന്ന വഴിയമ്പലങ്ങൾ ഉദാത്തംതന്നെ. എന്നാൽ കൃതജ്ഞത നമ്മെ എവിടെയും തളച്ചിടാതിരിക്കട്ടെ. കടന്നുപോകേണ്ട വഴികൾ നിറവുറ്റതുതന്നെ. 

എന്നാൽ വിശ്വാസം നമ്മുടെ യാത്രയെ അന്ധമാക്കാതിരിക്കട്ടെ. യാത്രികന് വിശ്വാസം നിർബന്ധമെങ്കിൽ അത് യാത്രയിലാവട്ടെ. അതു പകരുന്ന ഉണർവുകളിലാകട്ടെ. അതെ! നാം വഴിയാത്രികർ. വഴിമാത്രം വഴിയായവർ.

നാല്

യാത്ര എന്നും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ കൂടെ കൂട്ടിയതല്ല. അതെന്നെ കൂടെ കൂട്ടുകയായിരുന്നു. ഒരു തെന്നലായൊഴുകിയെത്തി തങ്ങിനില്ക്കുന്നതിൽ നിന്നെല്ലാം അതെന്നെ പറത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. മലയും കടലും പുഴയും പാടവും കാടും നഗരവും ഗ്രാമവും മനുഷ്യനും പൂവും മരവും! അങ്ങനെയങ്ങനെ കാണേണ്ടതെല്ലാം തൊട്ടും തലോടിയും ചേർത്തു തന്നു.

കൊള്ളേണ്ടതിനെ കൊള്ളാനും തള്ളേണ്ടതിനെ തള്ളാനും അകമേ മൊഴിഞ്ഞത് യാത്രകളായിരുന്നു. അള്ളിപ്പിടിച്ച പലതും കൊഴിഞ്ഞു വീണു. അകറ്റി നിർത്തിയത് അടുത്തുവന്നു. ജീവിതം! ജീവിതം! എന്ന് മൗനം പറഞ്ഞു. ഒഴുകൂ ഒഴുകൂ എന്ന് വചനം മൊഴിഞ്ഞു.

കീഴടക്കാനൊന്നുമില്ല കീഴൊതുങ്ങാനേയുള്ളൂ; അതിജീവിക്കേണ്ടതില്ല ജീവനം മതി; തേടേണ്ടതില്ല നടന്നാൽ മതി. യാത്രയ്ക്ക് അത്രയേ പറയാനുള്ളൂ. ദൂരേക്കു ദൂരേക്കു നോക്കാതെ ആധിയും വ്യാധിയും പേറാതെ ഒന്നിനും വേണ്ടിയതല്ലാതെ നടന്നു നടന്നേ പോകുക! ശാന്തം!

അഞ്ച്

പറയാൻ വെമ്പിയതും അകമേ വിതുമ്പിയതും പറയാതെ തൊട്ടതോടെയാണ് നീയെനിക്ക് ഗുരുവായത്. തേടിയലഞ്ഞതും പാടിപ്പതിഞ്ഞതും പാടേ മറന്നതോടെയാണ് നീ എന്നിൽ തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്.

സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും പെടാപ്പാടുപെടുന്ന ഹൃദയം സ്നേഹത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞതോടെയാണ് ആകാശങ്ങളെല്ലാം വിരിഞ്ഞു വന്നത്. അകത്തേക്കു നോക്കാൻ

പുറത്തോട്ടാണൊഴുകേണ്ടതെന്ന് അടക്കം പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഗുരുത്വമെന്തെന്ന് അകം നിറഞ്ഞത്. ഉന്നതിയിലെത്താൻ ഓടേണ്ടതില്ലെന്നും നില്ക്കുന്നിടത്ത് നിറഞ്ഞാൽ മതിയെന്നും നീ മന്ദഹസിച്ചതോടെയാണ് യാത്രകളെല്ലാം ധന്യതയായത്.

ചിന്തകളെല്ലാം അനുഗ്രഹമെന്നും ധ്യാനിക്കയെന്നാൽ വിശ്രമമെന്നും നെഞ്ചോടുചേർന്ന് പറഞ്ഞതോടെയാണ് ചിന്തകളെല്ലാം ചിന്മയമായതും ധ്യാനങ്ങളെല്ലാം ഒഴിവുകളായതും.

ഗുരോ! നിന്നിലണയാൻ വെമ്പിയ ബോധം എന്നിലേക്കാഴത്തിൽ തിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് തേടിയതെല്ലാം എന്നെയാണെന്നും പാടിയതെല്ലാം ഞാൻതന്നെയെന്നും അകവും പുറവും തിങ്ങിവിരിഞ്ഞത്.

ആറ്

ജീവിതത്തിലൂടെ പ്രത്യാശയോടെ പ്രവഹിക്കുമ്പോഴും ചില ചുഴികൾ നമ്മെ വന്നു പുൽകാതിരിക്കില്ല. അമാവാസിയുടെ ഇരുൾസ്പർശമേൽക്കാതെ ഒരു പൗർണമിയും ആകാശത്തിൽ വിരിഞ്ഞിട്ടുമില്ല.

ആകാശം തൊട്ടുനില്ക്കുന്ന ഹിമപർവതത്തിലേക്ക് അത്യുത്സാഹത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ കടൽപോലെ പരന്നുകിടക്കുന്ന തൂവെള്ള മഞ്ഞിൽ വഴിയറിയാതെ അകപ്പെടുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു നിർവികാരതയുണ്ട്. അത് ഭയമല്ല. ആശങ്കയുമല്ല. നിർജീവമായിപ്പോകുന്ന ഒരു വിരസാവസ്ഥ. ജീവിതത്തിന്റെ ആഴം തേടിയ ഏതു യാത്രയും ആ അതിരുകളില്ലാത്ത ഹിമധവളിമയുടെ നിശ്ചലത്വത്തിൽ അകപ്പെട്ടുപോയിട്ടുണ്ട്.

എങ്ങനെയാണ് ആ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ ഇരുട്ടിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ അവർക്കെല്ലാം ഒരേ മറുപടിയാണ്: അജ്ഞാതം. അനുഗ്രഹം. അതൊരു മഹത്തായ അതിജീവനം.

ഡിപ്രഷൻ എന്നു നാം ഇംഗ്ലീഷിൽ രോഗമായി പറയുന്ന ആ മനോരോഗംപോലെ ഒന്ന്. മനസ്സിനെ നശിപ്പിക്കുന്ന ആ രോഗം ഇവിടെ ദിവ്യമായ ആകാശത്തിലേക്കുള്ള വഴി തുറക്കലാണ്. ഒരേ ലക്ഷണം. ഒരേ ഭാവം. ഒരേ സഞ്ചാരം!

നിരാശയുടെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും ഇരുളിമയിൽ അകപ്പെട്ടു പോകുന്ന സഹൃദയരോട് ആ വഴിയിൽ സഞ്ചരിച്ചവർക്ക് എന്നും ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ. ‘ഒരു കാർമേഘവും സൂര്യനുകീഴെ അധികനേരം തങ്ങി നില്ക്കുന്നില്ല.’

ജീവിതം ഏകമുഖമല്ല. ബഹുവിധമായ ഏറ്റിറക്കങ്ങളിലൂടെയേ സജീവമായ എന്തും പ്രവഹിക്കുകയുള്ളൂ. കാലത്തിൽ വിശ്വസിച്ച് ക്ഷമയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും കാത്തിരിക്കാൻ നമുക്കാവുമെങ്കിൽ കൂടുതൽ തെളിമയുള്ള ഒരു ധാരയിലേക്കാവും നാം പ്രവേശിക്കുക.

നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും പൂർവകാലാനുഭവത്തിലേക്ക് വെറുതെ ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കിയാൽ മതി. അതെത്ര സത്യമാണെന്ന് തെളിയാൻ. ഓരോ വിത്തും മരമാവാനും പൂക്കാനും വെമ്പുമ്പോഴും വളർച്ചയുടെ സ്വാഭാവിക സഞ്ചാരത്തിൽ ഇടപെടുന്നേയില്ല. പെട്ടെന്ന് പൂക്കുന്നില്ലല്ലോയെന്ന് വിതുമ്പുന്നില്ല. പരാതി പരിഭവങ്ങളിൽ ഉഴറുന്നില്ല. എല്ലാ ആഴത്തോടെയും ആ അന്തർദാഹത്തിൽ ധ്യാനനിരതരാകുന്നതേയുള്ളൂ.

അതെ. വഴിയിലെ കാർമേഘങ്ങളെ പഴിക്കേണ്ടതില്ല. അതും സജീവമായ വഴിയമ്പലമാണ്. അവിടെ അല്പമൊന്നു വിശ്രമിച്ച് ആ സഹജമായ യാത്രയുടെ ഭാവഹാവാദികളെ നമുക്ക് ഹൃദയപൂർവം സ്വീകരിക്കാം. നിശ്ചലത്വവും യാത്രയാണെന്ന്‌ നമുക്ക് മറക്കാതിരിക്കാം.

ഏഴ്

തേടുന്നത് ലഭിക്കാത്തതിൽ നാം പലപ്പോഴും ദുഃഖിതരാണ്. അത് സ്വാഭാവികം. എന്നാൽ ലഭിക്കുന്നതിൽ നമുക്ക് കൃതജ്ഞതയുണ്ടോ? വളരെ കുറവാണ്. അതെത്ര അസ്വാഭാവികമാണ്?

എത്ര ലഭിച്ചാലും ലഭിക്കാത്തതിനെ പ്രതിയുള്ള വിഷാദം ഇത്രയും അലട്ടുന്ന മറ്റൊരു ജീവിയുണ്ടാകില്ല. ജീവിതം എന്നെന്നും അതൃപ്തിയോടെ തുടരുന്നതിനു കാരണവും മറ്റൊന്നല്ല.

കിട്ടുംതോറും കിട്ടാനുള്ള ദാഹം കൂടുന്നു. കിട്ടുംതോറും നാം കൂടുതൽ ദരിദ്രരാവുന്നു. ആവശ്യത്തിനുള്ളപ്പോൾ നാം ധാരാളികളായിരുന്നു.

കുറെയൊക്കെ തൃപ്തരായിരുന്നു. ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ ലഭിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ നാം പഞ്ഞമുള്ളവരായിത്തുടങ്ങി. ഇതെന്തൊരു പ്രതിഭാസമാണ്.

ഇപ്പോൾ അല്പം ടൈറ്റിലാണെന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പറയുന്നവർ ആരാണ്? ഉള്ളവരാണ്. ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ ആർജിക്കുന്നവരിൽ ആലസ്യവും നീരസവും കൂടിവരുമെന്നത് അനുഭവിക്കാത്ത ആരുമില്ല. ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിനുശേഷമുള്ള അനുഭവംതന്നെ സാക്ഷി.

ഉള്ളതിൽനിന്ന് ഒരു പങ്ക് അതില്ലാത്തവരിലേക്കു പകരാൻ കഴിയുന്നവർ ധന്യരാകും. ധനാഢ്യരാകും. കാരണം കൊടുക്കുംതോറും കൂടുകയും ആർജിക്കുംതോറും കുറയുകയും ചെയ്യുന്ന അപൂർവാനുഭൂതിയാണ് തൃപ്തി.

നമ്മിലുള്ളത്, അത് ധനമോ അറിവോ സ്നേഹമോ കരുണയോ അതെന്തുമാകട്ടെ. ഒരല്പം അതത്രയും അത്യാവശ്യമായിരിക്കുന്നവരിലേക്ക് പകർന്നുനോക്കൂ. അന്നു രാത്രി നാം ഏറ്റവും ശാന്തതയോടെ ഉറങ്ങും.

Content Highlights: Knowledge is the wealth