‘എഴുത്തുകാർ ദേശീയസാഹിത്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പക്ഷേ, വിവർത്തകർ വിശ്വസാഹിത്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു’ -നൊബേൽ ജേതാവായ പോർച്ചുഗീസ്‌ എഴുത്തുകാരൻ ജോസ്‌ സരമാഗോ പറഞ്ഞു. ഇന്ത്യയെപ്പോലെ അസംഖ്യം ഭാഷകളും വൈവിധ്യമാർന്ന സാംസ്കാരിക സവിശേഷതകളുമുള്ള ഒരു രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച്‌ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നമുക്കതിനെ ഇങ്ങനെ തിരുത്തുകയോ ചുരുക്കുകയോ ചെയ്യാം: ‘എഴുത്തുകാർ പ്രാദേശികസാഹിത്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; വിവർത്തകർ ദേശീയസാഹിത്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.’ ലോകസാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ച്‌ പറയുന്നതിനുമുമ്പ്‌ എന്താണ്‌ നമ്മുടെ ദേശീയസാഹിത്യം എന്നചോദ്യത്തിന്‌ ഉത്തരം കാണേണ്ടതുണ്ട്‌. ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഭാഷകളിൽ മാത്രമല്ല, വേണ്ടത്ര അംഗീകാരം ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഭാഷകളിലും ഇവിടെ ധാരാളം സാഹിത്യകൃതികൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്‌. ഇവയെക്കുറിച്ച്‌ നാം അറിയുകയോ പങ്കുവെക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത്‌ അപൂർവമാണ്‌. പലരചനയും അവയുടെ ഇംഗ്ലീഷ്‌ പരിഭാഷയിൽനിന്നാണ്‌  മലയാളത്തിലേക്ക്‌ പകർത്തുന്നത്‌. അപ്പോഴേക്കും അതിന്‌ ഒരുപാട്‌ മാറ്റങ്ങൾവന്നിട്ടുണ്ടാകും. ‘ഗീതാഞ്ജലി’ ബംഗാളിയിൽനിന്ന്‌ നേരിട്ട്‌ പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്നതും ഇംഗ്ലീഷിൽനിന്ന്‌ മൊഴിമാറ്റം ചെയ്യുന്നതും തമ്മിൽ പ്രകടമായ വ്യത്യാസമുണ്ട്‌. ഓരോ ഭാഷയ്ക്കും അതിന്റേതായ പ്രയോഗസവിശേഷതകളും സാംസ്കാരികസ്വത്വവുമുണ്ട്‌. എന്താണ്‌ ഭാരതീയസാഹിത്യമെന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കാൻ,  പ്രാദേശികഭാഷകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സാഹിത്യം അന്യോന്യം അറിഞ്ഞേതീരൂ, ഉൾക്കൊണ്ടേ തീരൂ. ഇതിന്‌ അടിസ്ഥാനപരമായി വേണ്ടത്‌ വിവിധ ഭാഷാപണ്ഡിതരും സർഗധനരുമായ വിവർത്തകരാണ്‌. ഈ ദൗത്യം കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങളായി നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നയാൾ എന്നനിലയിലാണ്‌ സുധാകരൻ രാമന്തളി മലയാളത്തിൽ ശ്രദ്ധേയനാവുന്നത്‌. സുധാകരൻ രാമന്തളി തന്റെ സപര്യയെക്കുറിച്ച്‌  സംസാരിക്കുന്നു...

കണ്ണൂർജില്ലയിലെ രാമന്തളിയിൽ മലയാളം മീഡിയത്തിൽ പഠിച്ചുവളരുകയും മലയാളത്തിലെ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിൽ കഥകളും നോവലുകളും എഴുതുകയുംചെയ്തിരുന്ന താങ്കൾ, പ്രാമാണികകൃതികൾ പരിഭാഷപ്പെടുത്തുംവിധം കന്നഡയിൽ അവഗാഹംനേടിയതെങ്ങനെയാണ്‌
 ആലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്കുതന്നെ അദ്‌ഭുതംതോന്നാറുണ്ട്‌. 2013-ലാണ്‌ കന്നഡയിൽനിന്ന്‌ ഞാൻ വിവർത്തനം ചെയ്ത ആദ്യകൃതിയായ ‘ജോകുമാരസ്വാമി’ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്‌. എഴുത്തുകാരൻ എന്നതിലുപരി ചെറുപ്പംമുതൽക്കേ ഞാനൊരു സാമൂഹികപ്രവർത്തകനായിരുന്നു.  വ്യക്തവും ശക്തവുമായ രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകളും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പ്രവർത്തനവും. ഹിന്ദുസ്ഥാൻ എയ്‌റോനോട്ടിക്സിൽ ടെക്‌നീഷ്യനായി ചേരുമ്പോൾ 20 വയസ്സ്. നിയമനംലഭിച്ച്‌ അടുത്തദിവസംതന്നെ യൂണിയനിൽ അംഗത്വമെടുക്കാൻ ചെന്നു. അന്ന്‌ എച്ച്.എ.എലിന്റെ ബെംഗളൂരു കോംപ്ലക്സിൽ ഏഴുഡിവിഷനിലായി പതിനയ്യായിരത്തിലേറെ തൊഴിലാളികളുണ്ടായിരുന്നു. ഇവരെ സമഗ്രമായി പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നത് ഹിന്ദുസ്ഥാൻ എയ്‌റോനോട്ടിക്സ്‌ എംപ്ലോയീസ് അസോസിയേഷൻ എന്ന സ്വതന്ത്രവും ഏകവുമായ സംഘടനയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം ഞാനതിന്റെ ഭാരവാഹിയായി പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിവിധ ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്നവരായ തൊഴിലാളികളെ ഇംഗ്ലീഷിലുംമറ്റും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ഒരു രീതിയാണ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ക്രമേണ സംസ്ഥാനഭാഷയായ കന്നഡ ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കണമെന്ന ബോധം വലിയ സമ്മർദങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെത്തന്നെ നേതാക്കൾക്കുണ്ടായി. യൂണിയന്റെ യോഗങ്ങളിലും എന്റെ ഡിവിഷനിലെ ചടങ്ങുകളിലും സംസാരിക്കുന്നത് കന്നഡയിൽത്തന്നെയാകണമെന്ന് ഞാൻ സ്വയം നിഷ്കർഷിച്ചു. അന്നുമുതലാണ് എന്റെ കന്നഡപഠനം ആരംഭിച്ചത്. ഓരോ അക്ഷരങ്ങളായി എഴുതിയും വായിച്ചും സംസാരിച്ചും ഒരു പുതിയ ഭാഷ പഠിക്കുകയായിരുന്നു. എച്ച്.എ.എലിൽ എന്റെ സഹപ്രവർത്തകനായിരുന്ന ആർ.എൻ. ചന്ദ്രശേഖറാണ് ഭാഷാപഠനത്തിലെ എന്റെ ആദ്യഗുരു. ജോലികഴിഞ്ഞ് മണിക്കൂറുകളോളം എന്നെ പഠിപ്പിക്കാനും സാഹിത്യം, സാമൂഹികശാസ്ത്രം, രാഷ്ട്രീയം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ചർച്ചചെയ്യാനുമായി ചന്ദ്രശേഖർ ഫാക്ടറി കോളനിയിൽത്തന്നെ കഴിച്ചുകൂട്ടി. ഇന്ന്‌ ഇദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്ന എഴുത്തുകാരനും കന്നഡപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ സമുന്നതനായ നേതാവുമാണ്.

പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ നടുവിലാണല്ലോ കർണാടകസംസ്ഥാനം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്; രണ്ടുമലനിരകൾക്കിടയിൽ. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് നമ്മുടെ ഭാഷയ്ക്ക് ഒരു രൂപമുണ്ടാവുന്നത്. പക്ഷേ, അതിനെക്കാൾ എത്രയോ വർഷങ്ങളുടെ സാംസ്കാരികപാരമ്പര്യം അവകാശപ്പെടുന്ന ഭാഷയാണ് കന്നഡ. മലയാളസാഹിത്യവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഈ അന്തരത്തെ താങ്കൾ എങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്
താരതമ്യപഠനം രണ്ടുഭാഷയിലുള്ള കൃതികൾതമ്മിലാവാം. പക്ഷേ, പൊതുവേയുള്ള താരതമ്യം വൃഥാവ്യായാമംമാത്രമാവും. മുൻവിധിയോടുകൂടി വിഷയത്തെ സമീപിക്കുന്നവർമാത്രമേ അതിന്‌ മുതിരാറുള്ളൂ. 1800-ലേറെ വർഷത്തെ സാഹിത്യപാരമ്പര്യമുള്ള ഭാഷയാണ് കന്നഡ. പതിമ്മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ദാർശനികനും സാമൂഹികപരിഷ്കർത്താവുമായ ബസവേശ്വരന്റെ വചനങ്ങൾ ഉത്തമസാഹിത്യത്തിന്റെയും തത്ത്വചിന്തയുടെയും നിദർശനങ്ങളാണ്. വചനകാരന്മാരുടെ നീണ്ട  പരമ്പരതന്നെയുണ്ട്. അതിൽ അദ്ഭുതകരമായ സർഗവൈഭവം പ്രകടമാക്കിയ അക്കമഹാദേവിയെപ്പോലുള്ള കവികൾ എത്രയോ! ഇവരിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും സമൂഹത്തിന്റെ താഴേക്കിടയിലുള്ള ചൂഷിതരും മർദിതരും അഭിജാതമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം സാമൂഹിക കാരണങ്ങളാൽ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവരുമായ വിഭാഗങ്ങളിൽനിന്നുള്ളവരായിരുന്നു. പിന്നീട് ഭക്തിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കാലത്തും സാമൂഹികനീതിക്കും മാനവികതയ്ക്കുംവേണ്ടി ശബ്ദമുയർത്തിയ അനേകം കവികളും കീർത്തനകാരന്മാരും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. നമ്മുടെ ഭാഷാപിതാവായ തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛന്റെ സമകാലികനാണ് ശ്രേഷ്ഠകവിയും സംഗീതജ്ഞനുമായ കനകദാസനൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പൂർണകൃതികൾ,  രണ്ടായിരത്തോളം പേജുവരുന്ന കാവ്യങ്ങളും കീർത്തനങ്ങളും മലയാളത്തിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു മഹാസംരംഭത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിലാണ് ഞങ്ങൾ, കർണാടകസർക്കാരിന്റെ കന്നഡ ആൻഡ് സംസ്കൃതി മന്ത്രാലയത്തിനുകീഴിൽ. ഈ  പ്രോജക്ടിന്റെ കോ-ഓർഡിനേറ്ററും എഡിറ്ററുമായി ചുമതലയേൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ജീവിതത്തിലെ  സുപ്രധാനമായ അവസരമായി ഞാൻ കാണുന്നു. സാഹിത്യത്തിൽ അവഗാഹമുള്ളവരെന്ന് പൊതുവേ ധാരണയുള്ള ചില സുഹൃത്തുക്കൾ നമുക്കുണ്ട്. ‘കന്നഡയിലെന്ത് സാഹിത്യം!’ എന്ന് എന്നോടുതന്നെ ചോദിച്ച ചില മഹാന്മാരുണ്ട്. അതറിയാൻ പരിമിതമായ സ്വന്തം കഴിവുകളുപയോഗിച്ച് വർഷങ്ങളായി പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയ്ക്ക് പറയാനുള്ളത്, ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ അറിവിന്റെയും പക്വതയുടെയും അഭാവത്തിൽനിന്നാണ് രൂപംകൊള്ളുന്നത് എന്നുമാത്രമാണ്. ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണം പറയാം, ബസവേശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ.
‘സ്ഥാവര അളിയുവുദു
ജംഗമ ഉളിയുവുദു’
(ഉറച്ചിരുന്നവർ നശിച്ചുപോകുന്നു ചലിച്ചിരുന്നവർ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു)
ഒരിടത്തുതന്നെ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവർ നശിച്ചുപോകും. ഇത് നിത്യജീവിതത്തിലെ ഏതുസന്ദർഭത്തെക്കുറിച്ചുമാവാം. അജ്ഞന്റെ അഭിപ്രായസ്ഥിരതയെക്കുറിച്ചുമാവാം. ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവർ ജീവി  തത്തിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കും. നിരന്തരമായ ചലനത്തിലൂടെമാത്രമേ മാറ്റമുണ്ടാകൂ, മാറ്റത്തിലൂടെമാത്രമേ പുരോഗതിയുണ്ടാവൂ എന്നാണ്. പതിമ്മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബസവേശ്വരൻ പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുൾ പടിഞ്ഞാറുനോക്കികളായ നമ്മുടെ ബുദ്ധിജീവികളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുകയേയില്ല. അവർക്ക്  സായിപ്പന്മാർ പറഞ്ഞാൽമാത്രമേ തത്ത്വചിന്തയാവൂ.

പ്രഗല്‌ഭസാഹിത്യകാരന്മാരുടെ കൃതികളിൽ എത്തിയതെങ്ങനെ? കുവെംപു, യു.ആർ. അനന്തമൂർത്തി, ചന്ദ്രശേഖര കമ്പാർ, എസ്‌.എൽ. ഭൈരപ്പ തുടങ്ങിയ പ്രഗല്‌ഭരുടെ കൃതികൾ വിവർത്തനംചെയ്യുന്ന തലത്തിലേക്ക്‌ എത്തിയതെങ്ങനെ
 ഒരു മലയാളി പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനുവേണ്ടി ചന്ദ്രശേഖര കമ്പാറിന്റെ അഭിമുഖം തയ്യാറാക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന്‌ എന്നോട്‌ ചോദിച്ചത്‌ എം.കെ. ഹരികുമാറാണെന്ന്‌ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. അതിനുമുമ്പുതന്നെ കമ്പാറിനെക്കുറിച്ച്‌ ഞാൻ ധാരാളം കേട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവൽ മലയാളത്തിൽ വന്നത്‌ -സി. രാഘവൻമാഷ്‌ വിവർത്തനംചെയ്ത ‘കൂലോത്തെ ചിങ്കാരമ്മ’ - വായിച്ചിരുന്നു. ഫോക്‌ലോറിന്റെയും ഗ്രാമ്യസംസ്കൃതിയുടെയും ശക്തമായ സ്വാധീനമുള്ള മൗലികപ്രതിഭയാണ്‌ അദ്ദേഹമെന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നു. അന്ന്‌ ജ്ഞാനപീഠമൊഴികെ രാജ്യത്തെ മറ്റു പ്രമുഖമായ അംഗീകാരങ്ങളൊക്കെ അദ്ദേഹം നേടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ  മൂന്നുമണിക്കൂറോളം കമ്പാറുമായി സംസാരിച്ചു. ശുദ്ധകന്നഡഭാഷയിലായിരുന്നു സംഭാഷണം മുഴുവനും. കന്നഡ സാഹിത്യം, ഭാരതീയ സാഹിത്യം, വിശ്വസാഹിത്യം, ഫോക്‌ലോർ എന്നുവേണ്ട, രാഷ്ട്രീയമുൾപ്പെടെ ചർച്ചാവിഷയമായി. അന്ന്‌ യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ അല്പം കാത്തിരിക്കൂ എന്നു പറഞ്ഞ്‌ അദ്ദേഹം തന്റെ എഴുത്തുമുറിയിലേക്കുചെന്ന്‌ അഞ്ചു പുസ്തകങ്ങളുമായിവന്നു. അവധാനപൂർവം ഓരോന്നായി തുറന്ന്‌ ‘പ്രിയമിത്രം സുധാകരന്‌’ എന്നെഴുതി ഒപ്പിട്ട്‌ എന്നെ ഏല്പിച്ചു. നന്ദിപറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ഞാനതു സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പതുക്കെ എന്റെ പുറത്തുതട്ടി: ‘‘നിങ്ങൾ ഇത്‌ മലയാളത്തിലാക്കൂ.’’ ഞാൻ അമ്പരന്നുപോയി. അന്നോളം ഒരു നോട്ടീസുപോലും കന്നഡയിൽനിന്ന്‌ മലയാളത്തിലേക്ക്‌ വിവർത്തനം ചെയ്തുനോക്കിയിട്ടില്ലാത്ത ഞാൻ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ എഴുത്തുകാരിൽ പ്രമുഖനായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ എങ്ങനെ മലയാളത്തിലാക്കും? ഞാൻ വിനയപൂർവം പറഞ്ഞു: ‘‘സർ... ഇന്നോളം വിവർത്തനമൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.’’ നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ അദ്ദേഹം അന്ന്‌ പകർന്നുതന്ന ആത്മവിശ്വാസമാണ്‌ ഈ രംഗത്തെ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മുതൽക്കൂട്ട്‌. കമ്പാറിന്റെ കൃതികൾ വായിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ ഭാഷ അത്യന്തം ക്ളിഷ്ടമായി അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. ഉത്തരകർണാടകത്തിലെ നാടോടിഭാഷയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ അല്പം സമയമെടുത്തു. ആദ്യവായനയോടുകൂടി ആ ഗ്രാമീണശൈലി മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങി. ഇന്നെനിക്ക്‌ ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ളതാണ്‌ ആ ശൈലി. ‘ജി.കെ. മാസ്റ്ററുടെ പ്രണയകാലം’ എന്ന ലഘുനോവലാണ്‌ ആദ്യം വിവർത്തനം ചെയ്തുതീർത്തത്‌. ഒമ്പതു ലക്കങ്ങളിലായി അത്‌ ‘കലാകൗമുദി’യിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. അപ്പോഴേക്ക്‌ സാഹിത്യത്തിലെ സമഗ്രസംഭാവനകൾക്കായി ഭാരതീയ ജ്ഞാനപീഠപുരസ്കാരം കമ്പാറിന്‌ ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ശിഖരസൂര്യന്റെ’ വിവർത്തനത്തിൽ എത്തിയതെങ്ങനെ
 എം.പി. വീരേന്ദ്രകുമാർ ആവശ്യപ്പെട്ടതനുസരിച്ചാണ്‌ ‘ജോകുമാരസ്വാമി’ (നാടകം), ‘ശിഖരസൂര്യൻ’ (നോവൽ) എന്നിവ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത്‌. മാതൃഭൂമി ബുക്സ്‌ തന്നെയായിരുന്നു പ്രസാധകർ.

കന്നഡയിൽനിന്ന്‌ മലയാളത്തിലേക്കുള്ള വിവർത്തനങ്ങളുടെ എണ്ണം എത്രത്തോളമുണ്ട്‌? നമ്മുടെയും അവരുടെയും സമകാലികസൃഷ്ടികൾ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തുന്നു? ചെറുകഥ, കവിത തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങളിൽ മലയാളം മറ്റ്‌ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളെക്കാൾ മുന്നിലല്ലേ
 കന്നഡയിൽനിന്ന്‌ മലയാളത്തിലേക്ക്‌ വിവർത്തനങ്ങൾ കുറവാണ്‌. എന്നാൽ, മലയാളത്തിൽനിന്ന്‌ കുറച്ചധികം പുസ്തകങ്ങൾ-നാനൂറിലധികം പുസ്തകങ്ങൾ  വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നാണ്‌ എന്റെ അറിവ്‌. ഏകദേശം 140 പുസ്തകങ്ങളാണ്‌ കന്നഡയിൽനിന്ന്‌ മലയാളത്തിലേക്ക്‌ വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുള്ളത്‌. കന്നഡയിൽനിന്ന്‌ മലയാളത്തിലേക്ക്‌ വിവർത്തനം നടത്തുന്നതിൽ കൂടുതൽ മുഴുകാൻ കഴിവുള്ളവർ വളരെ കുറവാണ്‌. ഇല്ലായെന്നുതന്നെ പറയാം. മലയാളത്തിൽനിന്ന്‌ എം.ടി.യുടെ രണ്ടാംമൂഴം ഉൾപ്പെടെ ഒട്ടേറെ കൃതികൾ കന്നഡയിലേക്ക്‌ വിവർത്തനംചെയ്തത്‌ സി. രാഘവൻമാഷാണ്‌. അനന്തമൂർത്തി, ആർ.കെ. നാരായണൻ, ശിവരാമകാറന്ത്‌ തുടങ്ങിയ പലരുടെയും കൃതികൾ കന്നഡയിൽനിന്ന്‌ മലയാളത്തിലേക്ക്‌ വിവർത്തം ചെയ്തതും രാഘവൻ മാഷാണ്‌. മികച്ച പണ്ഡിതനും വിവർത്തകനുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ട്രാൻസലേഷൻ എന്ന പദത്തിന്റെ അർഥം വിവർത്തനം എന്ന വാക്കിൽ ഒതുക്കിപ്പറയാം. അതിലുപരി ഈ ട്രാൻസലേഷനെ മഹത്തരമാക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾ എത്രത്തോളമുണ്ട്‌?
 ട്രാൻസലേഷൻ എന്നത്‌ സാഹിത്യകൃതിയെ സംബന്ധിച്ച്‌ പറയുകയാണെങ്കിൽ ശരിക്കും ഒരു സർഗാത്മക പ്രവർത്തനംതന്നെയാണ്‌. സർഗാത്മകയില്ലാത്ത വിവർത്തകർ പരാജയമായിരിക്കും. മറ്റൊരുഭാഷയിലെ സർഗാത്മകതയെ നമ്മുടെ ഭാഷയിലേക്ക്‌ ഭാവശുദ്ധിയോടെ പകർത്തണമെങ്കിൽ തീർച്ചയായിട്ടും നമ്മുടെ ഭാഷയിലുള്ള സർഗാത്മകത വിവർത്തകനുണ്ടായിരിക്കണം. കന്നഡയിൽനിന്ന്‌ ‘ശിഖരസൂര്യൻ’ ഞാൻ വിവർത്തനംചെയ്യുമ്പോൾ മൂലഭാഷ കന്നഡയാണ്‌. ആ സ്രോതസ്സ്‌ എടുത്തിട്ടാണ്‌ ടാർജറ്റ്‌ ലാംഗ്വേജായ മലയാളത്തിലേക്ക്‌ ഞാൻ വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നത്‌. ഒരുപാട്‌ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്‌. പദാനുപദവിവർത്തനം വിവർത്തനമല്ല. ഒരുപാട്‌ സാംസ്കാരികമായിട്ടുള്ള പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്‌. വാക്കുകൾ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ വടക്കൻ ജില്ലകളിൽ അയാൾ എന്നുപറഞ്ഞാൽ വലിയ ബഹുമാനമാണ്‌. പക്ഷേ, തെക്കോട്ട്‌ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ അയാൾ എന്നു പറയുന്നത്‌ ഏതാണ്ടൊരു കൾച്ചറില്ലായ്മയാണെന്ന്‌ നമുക്കുതോന്നും. അദ്ദേഹം എന്നോക്കെ പറഞ്ഞാൽ കുഴപ്പമില്ല. സംബോധനമുതൽ ഒരുപാട്‌ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്‌. മറ്റൊരുദാഹരണം നമ്മുടെ നാട്ടിൽ അമ്മാവന്റെ മകളെ കല്യാണം കഴിക്കാം. ഇവിടെ ചേച്ചിയുടെ മകളെ കല്യാണം കഴിക്കാം. മലയാളത്തിൽ ഇത്‌ അതേപടി തർജമ ചെയ്യാനാവില്ല. മലയാളത്തിൽ അത്‌ മോറൽ ഇഷ്യു ആണ്‌. അതിനൊരു ഫുട്ട്‌നോട്ട്‌ വേണം. അങ്ങനെ സാംസ്കാരികമായിട്ടുള്ള ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാകേണ്ടതുണ്ട്‌. കന്നഡയിൽ അച്ഛനോട്‌ ചോദിക്കുന്നത്‌ നീ എവിടെ പോകുന്നു എന്നാണ്‌. കന്നഡയിൽ അച്ഛനെ നീ എന്നു വിളിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. പക്ഷേ, മലയാളി വായനക്കാരന്‌ അതേപടി പകർത്തിയാൽ അത്‌ ഉൾക്കൊള്ളാനാകുമോ? അങ്ങനെയുള്ള ചില വ്യത്യാസങ്ങൾ സർഗാത്മകമായി സംയോജിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്‌. ആ ഭാഷയിലുള്ള കൃതികൾ ഏതുതരത്തിലുള്ള സാംസ്കാരികവും സാമൂഹ്യപരവും ആയിട്ടുള്ള മാനങ്ങളാണോ ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്‌ അതേ തലത്തിലുള്ള മാനങ്ങളെ നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള കഴിവുള്ളവർക്കുമാത്രമേ എഫക്റ്റീവായി വിവർത്തനം ചെയ്യാൻ സാധിക്കൂ.