സുഹൃത്തിന്റെ കൈയിൽനിന്ന്‌ കടംവാങ്ങിയ ടൊയോട്ട എറ്റിയോസ് കാറുമായി അഖിൽ, പയ്യന്നൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്ത്് കാത്തുനില്പുണ്ടായിരുന്നു. മെലിഞ്ഞുനീണ്ട്, കൃത്യമായി ഷേവ് ചെയ്യാത്ത കുറ്റിത്താടിയും കൂലിവേലചെയ്ത് തഴമ്പുപതിഞ്ഞ നീണ്ടകൈകളുമുള്ള ഇരുപത്തിയാറുകാരൻ. പുറമേക്ക്‌ ശാന്തമെങ്കിലും അകമേ, തീച്ചാമുണ്ഡിത്തെയ്യത്തിന്റെ  കനൽത്തറയായ മേലേരി പോലെ എരിയുന്ന കണ്ണുകൾ. വടക്കേ മലബാറിന്റെ നാട്ടുപശിമ ഒട്ടും കലരാത്ത സംഭാഷണം.
പയ്യന്നൂരിന്റെ തിരക്കുപിടിച്ച ചെറുവഴികളിലൂടെ കുതിപ്പിച്ചും പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ചവിട്ടിയും പിന്നെയും കുതിച്ചും വെട്ടിത്തിരിച്ചും അയാൾ വണ്ടിയോടിച്ചപ്പോൾ ഇത് കാർ ഡ്രൈവിങ്ങിന്റെ താളമല്ലല്ലോ എന്നോർമിപ്പിച്ചു. അതുകേട്ടപ്പോൾ മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് അഖിൽ പറഞ്ഞു:
‘‘സാറേ, ഞാൻ മുമ്പ്്് പൂഴിവണ്ടി ഓടിക്കാൻ പോയിരുന്നു. ജീവനും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു പാച്ചിലാണ്. പോലീസിന്റെ കൈയിൽപ്പെട്ടാൽ പെട്ടു. വണ്ടിയിട്ട് ഓടണം... അതിന്റെ ഒരിതാണ് ഈ പോക്ക്...’’
ചെറിയ അങ്ങാടികളും പൊടിയും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ കൊടിയും പാറുന്ന കവലകളും പാടങ്ങളും പുൽമേടുകളും ഇലകൊഴിഞ്ഞ് വിഷാദിച്ചുനിൽക്കുന്ന റബ്ബർമരങ്ങളും നിറഞ്ഞ പയ്യന്നൂരിന്റെ ഉൾവഴികളിലൂടെ കാറോടിക്കുമ്പോൾ അഖിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു: മണൽലോറിയോടിക്കുന്നകാലത്ത്്് ഈ വഴിയിലൂടെ ഞാൻ പോലീസിനെ വെട്ടിച്ച്് ഓടിയിട്ടുണ്ട്; ഈ പുഴയിൽ മുങ്ങി ഞാൻ മണൽവാരിയിട്ടുണ്ട്; ഈ കാട് മുഴുവൻ ഞാനാണ് വെട്ടിയത്; കുട്ടിക്കാല
ത്ത്്്, പുലർച്ചെ വെട്ടംവീഴുംമുമ്പ് ഈ റോഡിലൂടെ പത്രക്കെട്ടെടുക്കാൻ അങ്ങാടിയിലേക്ക് ഞാൻ പേടിച്ചുപേടിച്ച് സൈക്കിളോടിച്ചിട്ടുണ്ട്...

 ഈ ഇരുപത്തിയാറു വയസ്സിനുള്ളിൽ അഖിൽ എന്തൊക്കെ ജോലിചെയ്തി
ട്ടുണ്ട്...
= ആറാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പത്രവിതരണം, അതേ പ്രായത്തിൽത്തന്നെ പുഴയിൽ പൂഴിവാരൽ, ലോറിയിൽ പൂഴി ലോഡ് ചെയ്യൽ, രാത്രി ടൈൽസ് പണി, പെയിന്റിങ്, മെഷീൻവെച്ച് കാടുവെട്ടൽ, ധാന്യമില്ലിലെ പണിക്കാരൻ, പച്ചക്കറിക്കടയിലെ എടുത്തുകൊടുപ്പുകാരൻ,ഡെലിവറി ബോയ്, ഏഴിമല നാവിക അക്കാദമിയിൽ മാലിന്യങ്ങൾ വേർതിരിക്കൽ... ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജെ.സി.ബി. ഡ്രൈവറാണ്.

 അപ്പോൾ എഴുത്തിലേക്കുവന്നത് എപ്പോഴാണ്...
(ഞങ്ങളുടെ ക്ലീഷേ ചോദ്യത്തിനുമുന്നിൽ നിസ്സഹായനായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ അഖിൽ പറഞ്ഞു)
=എഴുത്തിലേക്ക് വന്നതൊന്നുമല്ല സാർ, എഴുത്ത് എന്റെ ദുരിതജീവിതത്തിൽനിന്നും ഇറങ്ങിവരുന്നതാണ്. എന്റെ ആലംബമില്ലാത്ത ഏകാന്തതകളിൽ, വേനൽക്കാറ്റിൽ ഉണക്കമരത്തിൽ തീപടരുംപോലെ ആളുന്നതാണ്. അപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഈ ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നു എന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നത്; ജീവിക്കുന്നു എന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുന്നത്.

 ‘നീലച്ചടയൻ’ എന്ന പേരിലൊരു കഥാസമാഹാരമാണ് അഖിലിന്റേതായി ആദ്യം വെളിച്ചംകണ്ട സൃഷ്ടി. പിന്നീടാണ് മാതൃഭൂമി ബുക്സിലൂടെ ‘സിംഹത്തിന്റെ കഥ’യെന്ന നോവൽ പുറത്തിറങ്ങുന്നത്. എഴുത്തുകാരനായി മാറിയതിനുപിന്നിലെ പശ്ചാത്തലം എന്താണ് 
=അമ്മ പുഷ്പവല്ലി ചുമട്ടുപണിക്കു പോയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം പോറ്റിയിരുന്നത്. അമ്മയെ എന്നാലാവുംവിധം സഹായിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ ഞാൻ ആറാംക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ പത്രവിതരണത്തിന് പോയിത്തുടങ്ങി. ഇവിടത്തെ മാതൃഭൂമി ഏജന്റിൽനിന്ന് പത്രങ്ങൾ വാങ്ങി നൂറിലധികം വീടുകളിൽ വിതരണംചെയ്യും. പുലർച്ചെ മൂന്നുമണിക്കൊക്കെ വീട്ടിൽനിന്നിറങ്ങി അഞ്ചാറു കിലോമീറ്റർ സൈക്കിൾചവിട്ടി പയ്യന്നൂരിൽപ്പോയി പത്രമെടുത്തുകൊണ്ടുവരണം. ഇരുട്ടിൽ പുറത്തിറങ്ങിനടക്കുന്നത് വലിയ പേടിയുള്ള കാര്യമായിരുന്നു. പോരെങ്കിൽ വഴിയിലൊരു ശ്മശാനവുമുണ്ട്. ആ പേടിമാറ്റാൻ മനസ്സിൽ ഓരോ കഥകൾ മെനഞ്ഞ് അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കും. അങ്ങനെ മെനഞ്ഞെടുത്ത കഥകൾ പിന്നെ കടലാസിലേക്ക് പകർത്താൻതുടങ്ങി. അങ്ങനെയെഴുതിയ കഥകൾ ഞാൻതന്നെ വായിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ കൊള്ളാവുന്നതാണെന്നുതോന്നി. അതെല്ലാം ഓരോ പ്രസാധകർക്കും പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾക്കും അയക്കും. എല്ലാം തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ നിരാശതോന്നി. വാശിയും സങ്കടവും കാരണം അതിൽ നാലു കഥകളെടുത്ത് കത്തിച്ചുകളഞ്ഞു. ആ സമയത്താണ് ഒരു പരസ്യം കാണുന്നത്, ‘ആർക്കുവേണമെങ്കിലും എഴുത്തുകാരനാവാം’ എന്നായിരുന്നു. അതിൽ കൊടുത്തിരുന്ന നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. നൂറുപേജുള്ള പുസ്തകം അടിക്കുന്നതിന് ഇരുപതിനായിരം രൂപയാവുമെന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ജെ.സി.ബി. ഡ്രൈവറായി ജോലിചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അത്യാവശ്യത്തിന് കാശൊക്കെ കൈയിലുണ്ട്. പക്ഷേ, എന്റെ കൈയിൽ അന്ന് അമ്പതുപേജ്‌ പുസ്തകത്തിനുള്ള കഥകളേഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ, അവർ പറഞ്ഞു അമ്പതായാലും നൂറായാലും ഒരേ കാശാണെന്ന്. അപ്പോൾ ഞാൻ മൂന്നുനാലുദിവസം അവധിയെടുത്ത് കത്തിച്ചുകളഞ്ഞ കഥകൾ ഓർമയിൽനിന്ന് ഓർത്തെടുത്ത് എഴുതി. മുന്നൂറ് കോപ്പിയായിരുന്നു അടിച്ചത്. അടിച്ചതിനുശേഷം ഞാൻ ആറായിരം രൂപകൊടുത്ത് അമ്പതു കോപ്പി വാങ്ങണമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. വീണ്ടും ആ തുക സംഘടിപ്പിച്ച് പുസ്തകം വാങ്ങേണ്ടിവന്നു.
കോറോം സർക്കാർ ഹയർ സെക്കൻഡറി സ്കൂളിൽ പ്ലസ്ടുവരെ പഠിച്ചു. ഹ്യൂമാനിറ്റീസായിരുന്നു വിഷയം. 83 ശതമാനം മാർക്കുണ്ടായിരുന്നു. കോളേജിലൊക്കെ വേണമെങ്കിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടും. പക്ഷേ, പണമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പഠനം നിർത്തേണ്ടിവന്നു. ഫോട്ടോഗ്രാഫറായിരുന്ന അച്ഛൻ മോഹനൻ ആ ജോലി അവസാനിപ്പിച്ചതോടെ ഞങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടിലായി. കുറച്ചു മുതിർന്നപ്പോൾ പുലർ​െച്ച രണ്ടരമണിവരെയൊക്കെ വണ്ണാത്തിപ്പുഴയിൽനിന്നുള്ള പൂഴിവാരി ലോറിയിൽ നിറയ്ക്കുന്ന പണിക്കൊക്കെ പോവാൻതുടങ്ങി. അതുകഴിഞ്ഞായിരുന്നു പത്രവിതരണം. 
 തുടക്കത്തിൽ സിനിമയ്ക്കുള്ള കഥയായാണ് എഴുതിത്തുടങ്ങിയത്. ആ കഥകളുമായി പല സംവിധായക​െരയും കാണാനിറങ്ങി. മുഷിഞ്ഞ മുണ്ടും ആരോടെങ്കിലും കടംവാങ്ങിയ പാകമാവാത്ത ഷർട്ടുമായിരിക്കും വേഷം. പിന്നെ ഇപ്പോഴത്തെ ക്കാൾ ചടച്ചരൂപം. കാണുന്നവരാരും എന്നെയങ്ങോട്ടടുപ്പിക്കില്ല. ഒറ്റപ്പാലത്ത്് താമസിക്കുന്ന ഒരു സംവിധായകന്റെ വീട്ടിൽച്ചെന്നു. അദ്ദേഹമപ്പോൾ സ്ഥലത്തില്ല. ഭാര്യയേയുള്ളൂ. എന്റെ രൂപം കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ അവർക്ക് സംശയമായി. അവിടെ പാലുകൊടുക്കാൻവന്ന ചേട്ടനും രണ്ടുപേരുംചേർന്ന് എന്റെ കൈയിലുള്ള സഞ്ചി പരിശോധിച്ചു. ഞാൻ ചെറുത്തപ്പോൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് എന്നെ നന്നായി കൈകാര്യംചെയ്തു. അന്നുകിട്ടിയ അടിയുടെ വേദനയിൽ സിനിമാസ്വപ്നങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. 
 വീട്ടിനടുത്ത് തായാട്ട് ശങ്കരൻസ്മാരക വായനശാല എന്ന ലൈബ്രറിയുണ്ട്. അവിടത്തെ ലൈബ്രേറിയനായ ചേട്ടൻ വീണ് കാലൊടിഞ്ഞു. രണ്ടരമാസത്തേക്ക് ലൈബ്രറിയിൽ വരാനാവില്ല. പകരം എന്നോട് നിൽക്കാമോയെന്നു ചോദിച്ചു. പൈസ കിട്ടുമെന്നതുകൊണ്ട് ഞാനതിന് തയ്യാറായി. അന്നെനിക്ക് പതിനേഴോ പതിനെട്ടോ വയസ്സാണ്. തുടക്കത്തിൽ ഞാൻ ഒരു പുസ്തകവും തുറന്നുനോക്കിയില്ല. പിന്നെ അവിടെയിരുന്ന് ബോറടിക്കുമ്പോൾ ഏതെങ്കിലും പുസ്തകമെടുത്ത് വായിക്കാൻശ്രമിക്കും. ആനന്ദിന്റെ ഒരു പുസ്തകമാണ് ആദ്യം വായിച്ചത്. അന്നതെനിക്ക് ശരിക്കും മനസ്സിലായതുപോലുമില്ല. അതിനിടയ്ക്കാണ് ബെന്യാമിന്റെ ‘ആടു ജീവിതം’ ഇറങ്ങുന്നത്. അന്നത്ര പ്രസിദ്ധമായിരുന്നില്ല ആ പുസ്തകം. പക്ഷേ, വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. കൂടുതൽ കഥകളെഴുതണമെന്ന് തോന്നലുമുണ്ടാക്കി. ആ രണ്ടരമാസംകൊണ്ട് പത്തുപതിനഞ്ചു പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. പിന്നെ കുറേക്കാലത്തേക്ക് തീരെ വായനയേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജീവിക്കാൻവേണ്ടി പലപല പണികൾക്കുപിറകേ ഓടുകയായിരുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നാല്പതോ നാല്പത്തിയഞ്ചോ പുസ്തകങ്ങളേ ഇതേവരെ വായിച്ചിട്ടുള്ളൂ.

സംസാരത്തിനിടെ അഖിൽ കാർ റോഡിൽനിന്ന് വെട്ടിച്ച് വർക്ക് സൈറ്റിലേക്ക് തിരിച്ചു. മുന്നിൽ ഭീമൻകൈകളുള്ള വലിയ മണ്ണുമാന്തിയന്ത്രം. ചിരപരിചിതനായ പാപ്പാൻ ഇണക്കമുള്ള ആനയുടെ പുറത്തേക്കുകയറുന്ന വഴക്കത്തോടെ അഖിൽ അതിന്റെ ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. വലിയ ശബ്ദത്തോടെ യന്ത്രം പ്രവർത്തിച്ചുതുടങ്ങി. റൊട്ടേറ്റിങ് ചെയറുപോലുള്ള ഡ്രൈവിങ് സീറ്റ് ഇരുവശത്തേക്കും തിരിച്ച് ഭീമൻവാഹനത്തിന്റെ  കൈകൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നതിനിടെ അഖിൽ ഫോട്ടോഗ്രാഫർക്ക് പോസ് ചെയ്തു. എത്രതവണ ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടും അഖിലിന്റെ മുഖത്ത് ചിരിവരുന്നില്ല. 

 അതെന്താ ചിരിക്കാത്തത്...   
=സത്യത്തിൽ എനിക്കങ്ങനെ ചിരിക്കാനറിയില്ല സാറേ...  
 എന്താ അഖിലിന് സമൂഹത്തോട് വെറുപ്പാണോ... 
=ചെറുപ്പം തൊട്ടേ എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ അങ്ങനെയായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ ഏറ്റവും ചടച്ച പയ്യൻ. ഏറ്റവും സൗന്ദര്യം കുറഞ്ഞവൻ. പാകമാവാത്ത മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം മാത്രം ധരിക്കുന്ന കുട്ടി. ക്ലാസിൽ ആരുടെയെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും കളഞ്ഞുപോയാൽ എന്നെയാവും സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കുക. അന്നേദിവസം ഞാൻ ക്ലാസിലില്ലെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ടീച്ചർ പറഞ്ഞത് ഓർമയുണ്ട്: ഈ ക്ലാസിൽ മോഷ്ടിക്കേണ്ട ആവശ്യം അഖിലിനേ ഉള്ളൂ. ഞാനെന്തു പണിക്കുപോയാലും അവിടെയുള്ളവർക്ക് എന്നെയിഷ്ടമാവില്ല. കുറച്ചുകാലംകൊണ്ട് പറഞ്ഞുവിടും. എഴുതിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് നല്ലതുകേട്ടത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഞാനെഴുതുന്നതും.

 ജെ.സി.ബി. ഡ്രൈവറുടെ ജോലി ആയാസകരമല്ലേ 
=നല്ല ചൂടായിരിക്കും എപ്പോഴും. അത് സഹിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. കടുത്തചൂടിൽ കഴിയുന്നതു കാരണം ഞാൻ നോൺവെജ് കഴിക്കാറില്ല.  ഈ നാട്ടിൽ ഒന്നുരണ്ട് അടി കുഴിച്ചാൽത്തന്നെ പാറയാണ്. പിന്നെ പാറ പൊട്ടിക്കണം. ജെ.സി.
ബി.യുടെ കൈകൊണ്ട് പാറയിൽ ഇടിക്കുമ്പോൾ നല്ല കുലുക്കമുണ്ടാവും. അതുകാരണം നടുവിന് വേദനയുണ്ട്. ഡിസ്‌കിന് തേയ്മാനമുണ്ടോ എന്ന്്് സംശയമുണ്ട്്. എന്നാലും ജോലിയിൽനിന്ന് ജീവിക്കാനുള്ള പണം കിട്ടും. അതാണല്ലോ പ്രധാനം. ഇപ്പോൾ എഴുത്തിൽനിന്ന് ചെറിയ വരുമാനം കിട്ടിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. 

 ആദ്യ കഥകൾ എങ്ങനെയാണ്‌ അഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ രൂപപ്പെട്ടത്‌...
=ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, രാത്രിയിൽ നടക്കുമ്പോൾ പേടിമാറ്റുന്നതിന് മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യമിട്ട് ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കും. അതിന്റെ പിറകോട്ടും മുന്നിലോട്ടും ഡെവലപ്‌ ചെയ്തുനോക്കും. അങ്ങനെ കുറച്ചുകഴിയുമ്പോൾ സംഭാഷണങ്ങൾവരെ മനസ്സിൽവരും. അങ്ങനെയാണ് സിനിമയ്ക്ക് കഥയെഴുതാമെന്നു ചിന്തിച്ചത്. 

 സിനിമയെഴുതാൻ ഇപ്പോൾ ശ്രമിക്കാറുണ്ടോ
=ഇപ്പോൾ സിനിമയെഴുതാനുള്ള ഒരു താത്‌പര്യം ഉണ്ടാവുന്നില്ല. കഥകൾ വായിച്ച് പലരും സിനിമയ്ക്കെഴുതുന്നതിനു വിളിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇപ്പോഴതിന് ശ്രമിക്കുന്നില്ല. കുറച്ചുകാലംകഴിഞ്ഞ്‌ ഞാനതിന് ഇനിയും തുനിഞ്ഞെന്നുവരാം. 

 പുതിയ നോവലായ സിംഹത്തിന്റെ കഥയിലെയും മറ്റും ഭാഷയും രചനാരീതിയും വളരെ പുതുമയുള്ളതാണെന്നുതോന്നി. ഈ ഭാഷയെങ്ങനെയാണ് വികസിച്ചുവന്നത്.
=ഞാനെഴുതിയത് മറ്റാർക്കും വായിക്കാൻ കൊടുത്തിരുന്നില്ല. കാരണം, വീട്ടിനടുത്തൊന്നും അങ്ങനത്തെ വായനക്കാർ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എഡിറ്റുചെയ്യാത്ത ഭാഷയാണ് എന്റേത്. പിന്നെ വലിയ പദസമ്പത്തുണ്ടാവാനുള്ള വായനവും എനിക്കില്ല. അതെവിടെനിന്ന് കിട്ടുന്നുവെന്ന്‌ സത്യംപറഞ്ഞാൽ എനിക്കറിയില്ല. സ്വാഭാവികമായ ഭാഷയായതുകൊണ്ടാവും നിങ്ങൾക്കങ്ങനെ തോന്നുന്നത്. പിന്നെ വലിയ തെറ്റില്ലാത്ത ഭാഷയാണെന്ന് നന്നായി വായിക്കുന്നവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്കൊരു ആത്മവിശ്വാസം വന്നു. 

 കഥകൾ ആളുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നെന്നു മനസ്സിലായത് എപ്പോഴാണ് 
=അതിനുകാരണം പ്രധാനമായും ബെസ്റ്റ്് ആക്ടർ എന്ന സിനിമയുടെ തിരക്കഥാകൃത്ത് ബിപിൻചന്ദ്രൻ സാറാണ്. ഓൺലൈനിൽ പുസ്തകം ഓർഡർചെയ്ത് വായിച്ചാണ് ബിപിനേട്ടൻ വിളിക്കുന്നത്. തിരക്കഥാകൃത്ത് ബിപിൻചന്ദ്രനാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അതിനൊരു കാരണമുണ്ട്. മമ്മൂട്ടിയുെട ബെസ്റ്റ് ആക്ടർ സിനിമയിൽ മമ്മൂട്ടിയുടെ കഥാപാത്രം അഭിനയിക്കാൻ അവസരം ചോദിച്ചുപോവുമ്പോൾ അതിലെ സംവിധായകൻ അയാളോട് ഇരിക്കാൻ പറയുന്നുണ്ട്. ഞാനതുവരെ കഥപറയാൻപോയ സംവിധായകരാരും എന്നോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ പറയുന്ന രംഗം എഴുതിയത് ആരാണെന്ന് അറിയണമെന്നുതോന്നി. സിനിമകഴിഞ്ഞപ്പോൾ തിയേറ്ററിനുപുറത്തുള്ള പോസ്റ്ററിൽ ആ പേര് നോക്കിവെച്ചു. അങ്ങനെ മനസ്സിൽപ്പതിഞ്ഞ പേരാണത്. ബിപിനേട്ടൻ എന്നോട് സംസാരിച്ചശേഷം എന്റെ കഥാസമാഹാരത്തിലെ ഒരു കഥ സിനിമയാക്കാൻ താത്‌പര്യമുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു ഫെയ്‌സ്‌ബുക്ക് പോസ്റ്റിട്ടു. അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം  പത്രത്തിലും എന്റെ കഥകളെക്കുറിച്ചെഴുതി. അതോടെയാണ് ആളുകൾ നീലച്ചടയൻ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.

 കഥകൾ വായിച്ചിട്ട് ആളുകൾ വിളിക്കാറുണ്ടോ 
= ഒരിക്കൽ ബെന്യാമിൻസാർ വിളിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം കുറെ നല്ല വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. എന്റെ പുതിയ പുസ്തകത്തിൽ ചേർക്കുന്നതിനായി ഒരു കുറിപ്പും എഴുതിത്തന്നു.  സിനിമയിൽനിന്നും പലരും വിളിച്ചു. അതിരന്റെ സംവിധായകൻ വിവേക് സാർ, പിന്നെ ജോയ്‌ മാത്യു സാർ. ജോയ് മാത്യു സാർ  കുറേനേരം സംസാരിച്ചു. അതെനിക്ക്‌ വലിയ ആത്മവിശ്വാസം തന്നു. 

 കുടുംബത്തിനുള്ളിൽനിന്ന് എഴുത്തിന് പ്രോത്സാഹനം ലഭിച്ചിരുന്നില്ലേ
=എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയുമൊന്നും അങ്ങനെ വായിക്കുന്നവരല്ല. പക്ഷേ, വിടിനടുത്ത് എന്റെ അമ്മയുടെ ബന്ധുവായ ചേച്ചിയുണ്ട്. പേര് കാവ്യ.  ഡെക്കാൻ ക്രോണിക്കിൾ പത്രത്തിൽ ജേണലിസ്റ്റായിരുന്നു, പിന്നീട് മലയാളം സർവകലാശാലയിൽ അധ്യാപികയായും ജോലിചെയ്തിരുന്നു. കാവ്യച്ചേച്ചിയും അവരുടെ അച്ഛനുമെല്ലാം നല്ല വായനക്കാരണ്. അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായെല്ലാം സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ കേട്ടിരിക്കുമായിരുന്നു. ചേച്ചി കുറെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. 

 സുഹൃത്തുക്കൾ ഇല്ലേ 
=നാട്ടിൽ തീരേ കുറവാണ്. ഫെയ്‌സ്ബുക്കിൽനിന്നു കിട്ടിയ സുഹൃത്തുക്കളുമായായിരുന്നു അടുപ്പം. ഫെയ്‌സ്ബുക്കിൽ പരിചയപ്പെട്ട ഒരു സുഹൃത്ത് ട്രെയിനിൽ പയ്യന്നൂർവഴി കടന്നുപോവുമ്പോൾ കാണാൻപറ്റുമോയെന്ന് ചോദിച്ച് വിളിച്ചു. അവനൊപ്പം ഒരു സുഹൃത്തുകൂടിയുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഹോട്ടലിൽനിന്ന് രണ്ടു ബിരിയാണിയൊക്കെ വാങ്ങി കാണാൻപോയി. സംസാരിച്ചശേഷം വണ്ടി നീങ്ങുമ്പോൾ അവൻ സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞു: ‘‘ഇതെന്റെ സുഹൃത്താണ്. എഴുതുകയൊക്കെ ചെയ്യും. കണ്ടാൽ പേടിയാവുമെന്നേയുള്ളൂ. ആള് പാവമാണ്.’’  നാട്ടിൽനിന്ന് അത്തരം അനുഭവം കുറേയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.  അന്നത്തെ സംഭവം എന്നെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചു. അതിനുശേഷം അങ്ങനെയാരെയും കാണാനൊന്നും പോവാറില്ലായിരുന്നു.

 കാവിമുണ്ടും ഷർട്ടും തന്നെയാണോ എഴുത്തുകാരന്റെ വേഷം 
=വസ്ത്രങ്ങൾ അത്ര നല്ലതൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനുള്ള കാശില്ലായിരുന്നു. വലിയ താത്‌പര്യവും തോന്നിയിരുന്നില്ല. ആദ്യമായി ഒരു പാന്റ്സ്‌ വാങ്ങുന്നത് രണ്ടാഴ്ചമുമ്പ്് ‘സിംഹത്തിന്റെ കഥ’ പ്രകാശനംചെയ്യുന്നതിന്റെ തലേദിവസമാണ്. അനിയൻ പറഞ്ഞു: ‘‘എം. മുകുന്ദൻസാറെപ്പോലെ വലിയ ആളുകളൊക്കെ വരുന്നതല്ലേ, ഒരു പാന്റ്‌സിട്ടുപോവുന്നതാണ് നല്ലത്.’’ അങ്ങനെയാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി പാന്റ്സ്‌ വാങ്ങുന്നതും ധരിക്കുന്നതും.

 പ്രണയം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ 
=ഇല്ല. സ്നേഹിക്കപ്പെടാനോ അംഗീകരിക്ക​െപ്പടാനോയുള്ള എന്തെങ്കിലും യോഗ്യത എനിക്കുള്ളതായി തോന്നിയിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് അതിനു ശ്രമിച്ചിട്ടുമില്ല. അതിൽ വലിയ വിഷമവും തോന്നിയിട്ടില്ല. പിന്നെ കഥകൾ വായിക്കുന്ന ചില സുഹൃത്തുക്കൾ ചില സമ്മാനങ്ങൾ തരാറുണ്ട്. ഞാനിട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഷർട്ട് ഒരു ചേച്ചി വാങ്ങിത്തന്നതാണ്. ഈ വാച്ച്  കഥ വായിക്കുന്ന എഫ്.ബി.യിലെ ഒരു സുഹൃത്ത് അയച്ചുതന്നതാണ്. അതൊക്കെ മാറ്റിനിർത്തിയാൽ എനിക്ക്‌ സുഹൃത്തുക്കളും ഉറ്റവരും പൊതുവേ കുറവാണ്.
 അഖിലിന്റെ ആദ്യനോവലായ
‘സിംഹത്തിന്റെ കഥ’യുടെ പ്രകാശനച്ചടങ്ങിലെ മുഖ്യസാന്നിധ്യം എം. മുകുന്ദനായിരുന്നു. ആ സമയത്തുതന്നെയായിരുന്നു എം. മുകുന്ദന് 25 ലക്ഷം രൂപ പ്രതിഫലത്തുകയുള്ള ജെ.സി.ബി. പുരസ്‌കാരം ലഭിച്ചത്. തന്റെ പ്രസംഗത്തിനിടെ അഖിൽ മുകുന്ദനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: ‘‘സാറിന് അവാർഡുതന്ന അതേ കമ്പനിയുടെ ജെ.സി.ബി.യാണ് ഞാൻ ഓടിക്കുന്നത്’’. അതുകേട്ട് മുകുന്ദൻ സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചു. അതേ കമ്പനിതന്നെയെന്ന്്് തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു. ശേഷം അഖിലിനോട് കുറെ സംസാരിച്ചു.
അതെ, അഖിലിന് ജെ.സി.ബി. ഒരവാർഡിന്റെ പേരല്ല; സ്വന്തം ജീവിതമാണ്. 

തടഞ്ഞുനിർത്തിയ മതിലിനപ്പുറം ദൈവം തിരിഞ്ഞുനിന്നു. കൂടിനിന്നവരുടെ തൊണ്ടകളിൽനിന്നും ആർപ്പുവിളിയും ഉയർന്നു. മഴകനത്ത ആകാശം പന്തൽപോലെ വലിഞ്ഞുനിന്നു. ശരീരത്തിന് തണുപ്പേകാൻ ചുറ്റുമുള്ളവർ വീശിക്കൊടുക്കുന്ന നനഞ്ഞതോർത്ത്്് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ആലവട്ടവെഞ്ചാമരങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. തുടരെ തലവെട്ടിച്ച്്് ദൈവം ചില ഭയാനകമായ ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. ഒറ്റാലിൽ പിടയുന്ന ചേറ്റുമീൻ കണ്ണിനെയുംഇരയെ കടിച്ചുതുപ്പുന്ന വരയൻപുലിയെയും പീലിവിറപ്പിക്കുന്ന നാട്ടുമയിലിനെയും അനുകരിച്ച്്്, പൂഴിവാരിയിട്ടാൽപ്പോലും താഴാത്ത ജനസഞ്ചയത്തിനിടയിലേക്ക്‌ ദൈവം ഒരു പരന്ന നോട്ടമയച്ചു...’ (ഇത് ഭൂമിയാണ്)

വിൽപ്പനയ്ക്കുവെച്ചതുപോലെ ആകാശം മുകളിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെ നിരത്തിവെച്ച ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു അത്. അന്നാണ് ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ശരവണനും ആദിയും പണിയെടുത്തു ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. എകർമലയുടെ താഴ്‌വാരങ്ങളിൽ പടർന്നുകിടക്കുന്ന ഇടവഴികളിൽ കാത്തുനിന്ന്്്, ഒറ്റപ്പെട്ട ആളുകൾ വരുമ്പോൾ അവർക്കുകുറുകെ പ്രേതത്തിന്റെ വേഷംകെട്ടി ഓടുന്നതായിരുന്നു ജോലി...’ (സിംഹത്തിന്റെ കഥ)