കോത്താഴം
‘‘താനേതു കോത്താഴത്തുകാരനാ?’’ 
‘‘പ്രവൃത്തികണ്ടിട്ട്‌ കോത്താഴത്തുനിന്ന്‌ വന്നതാണെന്നു തോന്നുന്നു.’’
ആരെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ആനമണ്ടത്തരം കാണിക്കുമ്പോഴോ സാമാന്യയുക്തിക്ക്‌ നിരക്കാത്തവിധം അബദ്ധങ്ങൾ പുലമ്പുമ്പോഴോ ഉടനെ മലയാളിയുടെ നാവിൽനിന്ന്‌ പരിഹാസപൂർവംവരും: ‘കോത്താഴത്തുകാരൻ.’ എവിടെയാണീ കോത്താഴം എന്ന ദേശം? ഭാഷയിൽ മണ്ടന്മാരുടെ നാട്‌ എന്ന സാങ്കല്പികദേശമാണ്‌ മിക്കവർക്കും കോത്താഴം. എന്നാൽ, ഒരു നൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ്‌ ഇന്നത്തെ കോട്ടയം ജില്ലയിൽ കോത്താഴം എന്നൊരു പ്രദേശം ശരിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നത്‌ ‘ചിറക്കടവ്‌’ എന്നാണ്‌ അറിയപ്പെടുന്നത്‌. അവിടെയുള്ളവർ വിദ്യാസമ്പന്നരും സാംസ്കാരിക ഔന്നത്യം പുലർത്തുന്നവരുമാണ്‌. എന്നാലും, 
പൂർവികനായ ഒരാൾക്ക്‌ ഒരു മണ്ടത്തരം പിണഞ്ഞു. അതിൽപ്പിന്നെ സകലമണ്ടത്തരങ്ങളുടെയും മൂലസ്ഥാനം കോത്താഴമായങ്ങ്‌ മാറി. ഒട്ടേറെക്കാലം മുമ്പും നമ്മൾ മലയാളികൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെയായിരുന്നുവെന്ന്‌ ചുരുക്കം. കൃഷിക്കാരനായ ആ മണ്ടച്ചാരുടെ കഥ ഇങ്ങനെയാണ്‌. അദ്ദേഹം അഞ്ചാറുമൂട്‌ കാച്ചിൽ നട്ടു. കാച്ചിൽ മുളച്ചാൽ വള്ളിക്ക്‌ പടർന്നുകയറാൻ പരിസരത്തുള്ള വലിയ മരങ്ങളിലേക്ക്‌ കയർ ബന്ധിപ്പിക്കുക പതിവാണ്‌. അതിനുവേണ്ടി നമ്മുടെ കഥാനായകനും കയറിൻതുമ്പത്ത്‌ ചെറിയൊരു കല്ലുകെട്ടി അടുത്തുള്ള പ്ലാവിന്റെ ശിഖരത്തിലേക്കെറിഞ്ഞുകുടുക്കി. എന്നാൽ, കൊരുത്തത്‌ ഒരുണങ്ങിയ കൊമ്പിലായിരുന്നു. ആ കൊമ്പിന്‌ ഇപ്പോൾ ബലമുണ്ട്‌. പക്ഷേ, അതുപോരാ. ഭാവി നോക്കണം. അതിനെ പച്ചക്കൊമ്പിൽത്തന്നെ പിടിപ്പിക്കണം. എന്നാലോ എത്ര വലിച്ചിട്ടും ഉണക്കക്കൊമ്പിൽനിന്ന്‌ കയർ പോരുന്നുമില്ല. അവസാനം അദ്ദേഹം വളരെ ശ്രമകരമായി പ്ലാവിൽക്കയറി കയറിന്റെ കുടുക്ക്‌ ഊരിമാറ്റി താഴെയിറങ്ങി. എന്നിട്ട്‌ വീണ്ടും എറിഞ്ഞ്‌ വിദഗ്ധമായി പച്ചക്കൊമ്പിൽത്തന്നെ ഉടക്കി ലക്ഷ്യംസാധിച്ചു!
അതുകണ്ടുനിന്ന ഒരു രസികൻ ഇക്കഥ നാടുമുഴുവൻ പറഞ്ഞുപരത്തി. ആ സദ്‌പ്രവൃത്തിയിൽ മലയാളഭാഷയ്ക്ക്‌ ഏറെ പ്രചാരമേറിയ ഒരു വാക്കുകിട്ടി. കോത്താഴം!
രസച്ചരട്‌
ഒരു ആസ്വാദകനെ, ആളുടെ ശ്രദ്ധയെയും രസത്തെയും വേർപെട്ടുപോകാനനുവദിക്കാതെ, ആ കലാരൂപത്തിന്റെ അവസാനംവരെ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള വിരുതാണ്‌ രചയിതാവിന്റെ പ്രതിഭയുടെ അളവുകോൽ. എല്ലാ കലാകാരൻമാർക്കും എല്ലാ കലാസൃഷ്ടിയിലും ഇത്‌ പാലിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. ചില സിനിമകൾ കണ്ടിട്ടില്ലേ, ആദ്യപകുതി ഗംഭീരമാകും. പിന്നീട്‌ ഒരു ഫ്ളാഷ്ബാക്കോ വഴിത്തിരിവോ വരുന്ന ഭാഗമെത്തിയാൽ ബോറടിപ്പിക്കും. ചില പുസ്തകങ്ങളും ഇങ്ങനെയാണ്‌. ആദ്യത്തെ കുറെ അധ്യായങ്ങൾ നല്ല വായനസുഖം തരും. പിന്നെ പാരായണക്ഷമമല്ലാതായി മുഴുമിപ്പിക്കാനാകാതെ ഒഴിവാക്കേണ്ടിവരും. വായിക്കുന്ന ഓരോ വാചകത്തിലും അനുവാചകൻ പച്ചയായ ജീവിതമാണ്‌ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്‌. അതിന്‌ വിഘ്നമുണ്ടാക്കുന്ന കൃത്രിമത്വം വരുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ പറയും: ‘രസച്ചരട്‌ പൊട്ടി’ അല്ലെങ്കിൽ ‘രസക്കയർ പൊട്ടി’. ഏതുകലാരൂപത്തിനും ഇത്‌ ബാധകമാണ്‌.
ഈ രസച്ചരട്‌ എന്നപദം എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു? എവിടെനിന്ന്‌ വന്നു? ഒന്നേകാൽ നൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ്‌ രചിക്കപ്പെട്ട ഒരു മലയാളനോവലിൽനിന്നാണ്‌ ഈ പദം വന്നതെന്നുപറഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കുമോ? വിശ്വസിച്ചേപറ്റൂ. ആ കഥ േകൾക്കൂ:
1887-ലാണ്‌ മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ നോവലായ ‘കുന്ദലത’ ഇറങ്ങുന്നത്‌. പിന്നീട്‌ അതിന്റെ ചുവടുപിടിച്ച്‌ ഇന്ദുലേഖ, മീനാക്ഷി, സരസ്വതിവിജയം തുടങ്ങിയ നോവലുകളും വരികയുണ്ടായി. അക്കാലത്തുതന്നെ ഈ നാലുനോവലുകളെയും പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട്‌ കിഴക്കേപ്പാട്ട്‌ രാമൻകുട്ടിമേനോൻ ‘പറങ്ങോടിപരിണയം’ എന്നൊരു കൃതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയുണ്ടായി. ഇതാണ്‌ മലയാളത്തിലെ ആദ്യ ഹാസ്യനോവൽ. ഈ നോവലിലെ ഒരു ഉപകഥയിൽനിന്നാണ്‌ രസക്കയറിന്റെ വരവ്‌. ഇതിൽ ഒരു നമ്പൂതിരിക്കഥാപാത്രമുണ്ട്‌. അദ്ദേഹം കഥകളി കാണാൻപോയി. കളിയും കഥയുമൊക്കെ ഏറെ കണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്‌ ഒന്നുംതന്നെ മനസ്സിലായില്ല. എന്നാൽ, ഒപ്പമിരിക്കുന്ന മറ്റുവിദ്വാൻമാരൊക്കെ നന്നായി ആസ്വദിച്ച്‌ വേണ്ടത്ര ചിരിക്കുകയും ഞെളിയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. നമ്മുടെ കഥാനായകൻ വലഞ്ഞു. ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ മുങ്ങയെപ്പോലിരിക്കുന്ന ഇദ്ദേഹത്തെ വിവരംകെട്ടവൻ എന്ന്‌ മറ്റുള്ളവർ കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. നമ്പൂതിരിക്ക്‌ വലിയ അപമാനമായി അത്‌. അടുത്ത തവണ കഥകളി കാണാൻ പോയപ്പോൾ ഈ കഥാപാത്രം ഒരു ഉപായമൊപ്പിച്ചു.
അദ്ദേഹം കാലിൽ ഒരു ചരടുകെട്ടി കഥകളി നന്നായി അറിയാവുന്ന തന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ചിരിക്കേണ്ട ഭാഗമെത്തുമ്പോൾ അയാൾ ചരടുവലിക്കും. അപ്പോൾ നമ്പൂതിരി ആർത്തുചിരിക്കും. അങ്ങനെ ആസ്വാദനത്തിൽ മറ്റുള്ളവിദ്വാൻമാരുടെകൂടെ ഇദ്ദേഹവുമെത്തി. പക്ഷേ, ഒരുതവണ ചരടുവലിച്ചപ്പോൾ കയറുപൊട്ടി. എല്ലാവരും ചിരിച്ച്‌ മണ്ണുകപ്പുമ്പോൾ സിഗ്നൽകിട്ടാതെ നമ്മുടെ കഥാപാത്രം കുഴങ്ങി! ഇദ്ദേഹത്തിനുപറ്റിയ ഈ അമളിയിൽനിന്നാണ്‌ രസച്ചരട്‌ പൊട്ടുക എന്ന പ്രയോഗം മലയാളത്തിൽ പ്രചാരത്തിലായത്‌.

ഡെമോക്ളസിന്റെ വാൾ

തൊട്ടരികിൽത്തന്നെയുള്ള, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ആസന്നമായേക്കാവുന്ന ആപത്തിനെ സൂചിപ്പിക്കാനുള്ള ഭാഷാപ്രയോഗമാണ്‌ ഡെമോക്ളസിന്റെ വാൾ.
മന്ത്രിസഭയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വകുപ്പ്‌ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു മന്ത്രി. അയാൾ ഒരു അഴിമതിക്കേസിൽപ്പെടുന്നു. അതുപ്രകാരം വിജിലൻസ്‌ അന്വേഷണം നടക്കുന്നു. കുറ്റം തെളിയുകയാണെങ്കിൽ ആൾക്ക്‌ മന്ത്രിപദം രാജിവെക്കേണ്ടതായും ജയിലിൽപ്പോകേണ്ടതായും വരും. അപ്പോൾ സമൂഹം അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു: ‘ഡെമോക്ളസിന്റെ വാളായി മന്ത്രിക്കുമുന്നിൽ അഴിമതിക്കേസുണ്ട്‌.’
ഈ പ്രയോഗം ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്നതിന്‌ അടിസ്ഥാനമായ കഥകേട്ടാൽ കൂടുതൽ വ്യക്തതവരും.
റോമൻ തത്ത്വചിന്തകനും എഴുത്തുകാരനുമായ സിസറൊയുടെ ഗ്രന്ഥത്തിൽനിന്നാണ്‌ ഡെമോക്ലസിന്റെ വാളിന്റെ വരവ്‌.
സിറാക്യൂസിലെ (ഗ്രീസ്‌) രാജാവായിരുന്ന ഡയണീഷ്യസിന്റെ കൊട്ടാരസദസ്സിലെ അംഗമായിരുന്നു ഡെമോക്ളസ്‌. ഡയണീഷ്യസ്‌ രാജാവ്‌ സദാ അധികാരത്തിലും സുഖലോലുപതയിലും മുഴുകി ആഡംബരജീവിതം നയിക്കുകയാണെന്ന്‌ ഒരിക്കൽ ഡെമോക്ളസിന്‌ വിമർശിക്കേണ്ടിവന്നു. ഒട്ടേറെ ആഭ്യന്തരപ്രശ്നങ്ങളിലും ഭരണപരമായ അസ്ഥിരതയിലുംപെട്ട്‌ ഉഴലുന്ന ഡയണീഷ്യസിന്‌ ഡെമോക്ളസിന്റെ വിമർശനം ഇഷ്ടമായില്ല. 
ഒരു രാജാവിെന്റ അവസ്ഥയെന്താണെന്ന്‌ ഡെമോക്ളസിന്‌ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കാൻതന്നെ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു.
അപ്രകാരം വിഭവസമൃദ്ധമായ ഒരു കൊട്ടാരവിരുന്നിന്‌ രാജാവ്‌ ഡെമോക്ളസിനെ ക്ഷണിച്ചു. വിരുന്നുകഴിഞ്ഞ്‌ സന്തുഷ്ടനായിത്തീർന്ന ഡെമോക്ളസിനോട്‌ രാജസിംഹാസനത്തിൽ കുറച്ചുനേരം ഉപവിഷ്ടനാകാൻ ഡയണീഷസ്‌ കല്പിച്ചു. ഡെമോക്ളസ്‌ സിംഹാസനത്തിൽ കയറിയിരുന്നു. ഇരുന്നതിനുശേഷം മുകളിലേക്കുനോക്കിയ ഡെമോക്ളസ്‌ ഞെട്ടിപ്പോയി. തലയ്ക്കുമീതെ ഒരു തലനാരിഴപോലുള്ള നൂലിൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പൊട്ടിവീഴാവുന്ന തരത്തിൽ ഒരു വാൾ കെട്ടിത്തൂക്കിയിരിക്കുന്നു. ഏതുനിമിഷവും
ആ വാൾ പൊട്ടിവീണ്‌ തന്റെ ശിരസ്സിൽ പതിക്കാമെന്ന ചിന്തയിൽ ഡെമോക്ലസ്‌ അസ്വസ്ഥനും ഭയചകിതനുമായി.
ഇതുപോലുള്ള അവസ്ഥയിലൂടെയാണ്‌ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ ഓരോ നിമിഷവും കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്ന്‌ ഡെമോക്ളസിനെയും സദസ്സിലുള്ളവരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ഈ ചെയ്തിയിലൂടെ ഡയണീഷ്യസിന്‌ സാധിച്ചു. ഉന്നത സ്ഥാനങ്ങളും ആ തരത്തിലുള്ള സൗഭാഗ്യങ്ങളും ക്ഷണികവും ദുഃഖദായകവുമാണെന്ന്‌ ഈ കഥ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. 

(തുടരും)