ഒടുക്കത്തില്‍ നിന്നാണ് ഈ കഥ തുടങ്ങേണ്ടത്. നൂറു കണക്കിന് മലകള്‍, കുന്നുകള്‍ ചവുട്ടി കയറി, ചിലതൊക്കെ ഇറങ്ങി, നദികള്‍ മറി കടന്ന് ഇതാ ഈ മലമുകളിലാണ് എത്തേണ്ടത്. മുകളിലെ ശിലയില്‍ ശ്രീകണ്ഠ മഹാദേവന്‍ കുടികൊള്ളുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം. 15 മിനിറ്റ് കൂടി നടന്നു കയറിയാല്‍ അവിടെയെത്താം. പക്ഷെ എന്റെയീ യാത്ര ഞാന്‍ ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. ഇത്രയും നിസ്സാരമായി ഒരു തയ്യാറെടുപ്പുമില്ലാതെ ഒരു ഹിമാലയ യാത്ര ഇതിന് മുന്‍പ് ചെയ്തിട്ടില്ല. അതിനു ഞാന്‍ സ്വയം വിധിക്കുന്ന ശിക്ഷയാണിത്. ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കയ്യെത്തും ദൂരെ പിന്‍വാങ്ങുന്നു. ഒരേ ഒരു സഹയാത്രികന്‍ മുകേഷ് നേരത്തെ പിന്‍വാങ്ങിയിരുന്നു. അതിന്റെ കാരണം വഴിയെ പറയാം. യാത്രക്ക് മുന്നെ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസമാണ് ഞാന്‍ ശരീരത്തെ ഇതിന് സജ്ജമാക്കിയത്. എന്നിട്ടും ഹിമാവാന്‍ എന്നെ ഇത്രത്തോളം അനുവദിച്ചു. ഈ അഹങ്കാരത്തിന് സ്വയം ശിക്ഷ വിധിച്ചേ മതിയാകൂ. ശ്രീകണ്ഠ മഹാദേവ കൈലാസമേ വീണ്ടും കണ്ടേക്കാം നമ്മള്‍. ഇല്ലെങ്കില്‍ എന്നേക്കുമായി നമോവാകം.

 

‘‘വെള്ളം അങ്ങനെ കേറിവരികയാണ്‌. രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങീട്ടില്ല നമ്മൾ. ഒരുകണക്കിന് ഇറങ്ങി. വെള്ളത്തിന് ഐസ് പോലുള്ള തണുപ്പ്. പോകാതിരിക്കാൻ ഒക്ക്വോ നമുക്ക്? വെളിയിലുള്ള ശബ്ദം കേൾക്കാം. കടത്തുവഞ്ചി, ചെറിയ ബോട്ട്, ലൈൻ ബോട്ടുകൾ പോകുന്നു. വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദം... എല്ലാം നമുക്ക് കേൾക്കാം. പക്ഷേ, നമുക്ക് വെളിയിലോട്ട് ഇറങ്ങാൻവയ്യ. മുറ്റത്ത് വെള്ളം...’’  
ആലപ്പുഴയിലെ ഒരു സ്വകാര്യഹോട്ടലിലെ ശുചീകരണത്തൊഴിലാളിയായ ശ്യാമളയുടെ വാക്കുകൾ... പാടത്ത് 
പണിയെടുക്കുന്ന ഭർത്താവ് ദാമോദരനെയും കൂട്ടി ജോലിചെയ്യുന്ന ഹോട്ടലിൽ അഭയംതേടിയിരിക്കുകയാണവർ. 
ഉറക്കം ഞെട്ടിയാൽ ദാമോദരന് കൺമുമ്പിൽ തെളിയുകയാണ് പ്രളയം