sreedharan pillaiഎനിക്ക്‌ എക്കാലത്തും ഉദാത്തമായ മാതൃകയായിരുന്നു പരമേശ്വർജി. അരനൂറ്റാണ്ടത്തെ അടുപ്പം. എനിക്ക് പത്തു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി പരമേശ്വർജിയെ കാണുന്നത്.

1965-ൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് ഒരുദിവസം ചെങ്ങന്നൂരിൽ വെൺമണി എന്ന എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ നിരത്തിൽ നിർത്തിയിട്ട കാറിലിരുന്ന് ഒരാൾ പ്രസംഗിക്കുന്നത് കേട്ടു. ജനസംഘിന്റെ ഒരു സ്ഥാനാർഥി അവിടെ മത്സരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്ഥാനാർഥിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രചാരണത്തിനാണ് കാറിൽ പ്രസംഗകനെത്തിയത്. അന്ന് ജനസംഘ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എന്താണെന്ന് അറിയാത്ത പ്രദേശമായിരുന്നു വെൺമണി. പ്രവർത്തിക്കാനും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, ആ പ്രസംഗം എന്നെ ആകർഷിച്ചു.

പി. പരമേശ്വർജിയാണ് ആ പ്രസംഗകൻ എന്ന് പിന്നീട് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ആ പ്രായത്തിൽ പരമേശ്വർജി ആരാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയുമായിരുന്നില്ല.

അടിയന്തരാവസ്ഥയെ എതിർത്ത് പരമേശ്വർജി ജയിലിൽ പോയി. ജയിലിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ ജനസംഘ് ജനതാപാർട്ടിയിൽ ലയിച്ചു. മൊറാർജി ദേശായിയും വാജ്‌പേയിയുമൊക്കെ ഒന്നിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്ന കാലം. അന്ന് രൂപവത്‌കരിച്ച ജനതാസർക്കാരിന്റെ ഭാഗമാകാൻ ജനസംഘിന്റെ ഉപാധ്യക്ഷനായ പരമേശ്വർജിയെയും നേതാക്കൾ ക്ഷണിച്ചു. വാജ്‌പേയിയും അദ്വാനിയും നിർബന്ധിച്ചു. പക്ഷേ, പരമേശ്വർജി ഒരിക്കലും അധികാരത്തിന്റെ ഭാഗമാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. എനിക്ക് അധികാരം വേണ്ട. അതില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊള്ളാമെന്നായിരുന്നു പരമേശ്വർജി നൽകിയ മറുപടി. അധികാര രാഷ്ട്രീയമല്ല, ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയമാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടതെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്.

അടുത്തദിവസങ്ങളിൽ എനിക്ക് നാട്ടിലെത്തി അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞമാസം കണ്ണൂരിൽ ഒരു പരിപാടിയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് അവിടെെവച്ച് തലചുറ്റൽ വന്നു. നേരത്തേ തന്നെ സുഖമില്ലാതിരിക്കുകയായിരുന്നു. അസുഖാവസ്ഥ അറിയാൻവേണ്ടി ഞാൻ കണ്ണൂരിലെ അഡ്വ. ബലറാമിനെ വിളിച്ചു. പരമേശ്വർജിക്ക് ഫോൺ കൊടുക്കാമെന്ന് ബലറാം ഉടൻ പറഞ്ഞു. ഫോൺ വാങ്ങി, കാണാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് പരമേശ്വർജി പറഞ്ഞു. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, കഴിഞ്ഞ പത്തൊമ്പതാം തീയതി പരമേശ്വർജിയെ കാണാൻ മാത്രമായി ഞാൻ ഒറ്റപ്പാലത്തെത്തി. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു, സംസാരിച്ചു