അതുകൊണ്ട് ലളിതമായ വാക്കുകള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിട്ടില്ല


സുമംഗല

എനിക്ക് അന്ന് ഇരുപത്തഞ്ച് വയസുണ്ട്. മകള്‍ക്ക് എട്ടും. വളരെ ലളിതമായ ഭാഷയും വാക്കുകളുമാണ് ആ കഥയില്‍ ഉപയോഗിച്ചത്.

Photo : Mathrubhumi

കള്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ് ഞാന്‍ ആദ്യത്തെ കഥ എഴുതുന്നത്.വീട്ടില്‍ ഒരു പൂച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മകള്‍ക്ക് ആ പൂച്ചയെ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അതിനെ കുറിഞ്ഞി എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. ആ പൂച്ചയെപ്പറ്റി ഒരു കഥയെഴുതി. എനിക്ക് അന്ന് ഇരുപത്തഞ്ച് വയസുണ്ട്. മകള്‍ക്ക് എട്ടും. വളരെ ലളിതമായ ഭാഷയും വാക്കുകളുമാണ് ആ കഥയില്‍ ഉപയോഗിച്ചത്. ലളിതമായ ഭാഷയേ എനിക്ക് എപ്പോഴും വഴങ്ങൂ. കുട്ടികള്‍ക്കുവേണ്ടി എഴുതുമ്പോള്‍ മാത്രമല്ല എന്ത് എഴുതുമ്പോഴും വളരെ സിംപിള്‍ ആയിട്ടേ എനിക്ക് എഴുതാനാവൂ. മകള്‍ക്കുവേണ്ടി പിന്നെയും ധാരാളം കഥകള്‍ എഴുതി. വീട്ടിലെ പട്ടിയെപ്പറ്റിയും അണ്ണാന്‍, പശു, കാക്ക എന്നിവയെപ്പറ്റിയൊക്കെ കഥകള്‍ എഴുതി. എഴുതിയതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ വായിക്കാറാണ് പതിവ്. എഴുതാന്‍ അരമണിക്കൂറോ മുക്കാല്‍ മണിക്കൂറോ മാത്രമേ വേണ്ടിവരാറുള്ളൂ. വീട്ടുപണികളൊക്കെ കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ വായിക്കാനാണ് സമയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വാക്കുകള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിട്ടില്ല.

കലാമണ്ഡലത്തിന്റെ ചരിത്രം എഴുതിയപ്പോള്‍ അതിലെ ഭാഷ വളരെ ലളിതമായി എന്ന് കവി ഒളപ്പമണ്ണ പറഞ്ഞു. ഇത്രയ്ക്ക് ലളിതമാക്കേണ്ടെന്നും കുട്ടികള്‍ക്കല്ല എഴുതുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ലളിതമായിട്ടേ എഴുതാന്‍ കഴിയൂ എന്നും വലിയ വലിയ വാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ലെന്നും പറഞ്ഞു. മാറ്റിയെഴുതുകയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. കേട്ടുകേള്‍വി ഇല്ലാത്ത വാക്കുകളൊന്നും ഞാന്‍ എവിടെയും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ ചെറുപ്പത്തിലൊന്നും ബാലസാഹിത്യകൃതികളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അച്ഛന്‍ വാങ്ങിത്തന്ന 'കുട്ടികളുടെ മഹാഭാരതം' എന്ന പുസ്തകമാണ് ചെറുപ്പത്തില്‍ വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളില്‍ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. അന്ന് പുസ്തകങ്ങള്‍ കിട്ടാനൊക്കെ വലിയ പ്രയാസമാണ്. കുറേ കഴിഞ്ഞാണ് മാലിയൊക്കെ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്. പിന്നെ നരേന്ദ്രന്‍ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങി. വായിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് വന്നപ്പോള്‍ മുതിര്‍ന്നവരുടെ പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കവിതകളാണ് കൂടുതലും വായിച്ചത്. കുട്ടികളുടെ വിവര്‍ത്തനകൃതികളും അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

മാലിയുടേയും നരേന്ദ്രനാഥിന്റെയും മരണത്തിനുശേഷമാണ് ഞാന്‍ ബാലസാഹിത്യകൃതികള്‍ കൂടുതലായി എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയത്. പി.എ. വാരിയര്‍ പത്രാധിപരായിരുന്ന 'പൂമ്പാറ്റ' എന്ന മാസികയില്‍ ചെറിയ നോവലുകളൊക്കെ അയച്ചു. പുസ്തകമാക്കണമെന്ന വിചാരമൊന്നും അന്നുണ്ടായില്ല. പിന്നീടാണ് പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്. എന്റെ കുട്ടികള്‍ വലുതായിട്ടും ഞാന്‍ എഴുത്ത് നിര്‍ത്തിയില്ല. കുട്ടികള്‍ വായിക്കുന്നില്ല എന്നൊക്കെ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു. പക്ഷേ കുട്ടികള്‍ വായിക്കുന്നുണ്ട്. കുട്ടികള്‍ എഴുതി അയക്കാറുണ്ടായിരുന്ന കത്തുകള്‍ വലിയ സന്തോഷം നല്‍കുന്നവയായിരുന്നു. എഴുതാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിലും വായന ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു.

Content Highlights : children's writing experiences by sumangala teacher

Add Comment
Related Topics

Get daily updates from Mathrubhumi.com

Youtube
Telegram

വാര്‍ത്തകളോടു പ്രതികരിക്കുന്നവര്‍ അശ്ലീലവും അസഭ്യവും നിയമവിരുദ്ധവും അപകീര്‍ത്തികരവും സ്പര്‍ധ വളര്‍ത്തുന്നതുമായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കുക. വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങള്‍ പാടില്ല. ഇത്തരം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ സൈബര്‍ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാര്‍ഹമാണ്. വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ വായനക്കാരുടേതു മാത്രമാണ്, മാതൃഭൂമിയുടേതല്ല. ദയവായി മലയാളത്തിലോ ഇംഗ്ലീഷിലോ മാത്രം അഭിപ്രായം എഴുതുക. മംഗ്ലീഷ് ഒഴിവാക്കുക..



 

IN CASE YOU MISSED IT
poornima indrajith

'ഓക്കേ അല്ലേ..ഇതു പെര്‍ഫെക്റ്റ് ആണ്'; വീട് നിര്‍മാണത്തിനിടെ ഭിത്തി തേച്ച് പൂര്‍ണിമ

May 16, 2022


sabu jacob and pv sreenijan

1 min

കുന്നംകുളത്തിന്റെ മാപ്പുണ്ടോ, ഒരാള്‍ക്ക് കൊടുക്കാനാണ്- സാബുവിനെ പരിഹസിച്ച് ശ്രീനിജിന്‍

May 16, 2022


hotel

1 min

ഹോട്ടലിലെ ഭക്ഷണസാധനങ്ങള്‍ ശൗചാലയത്തില്‍; ഫോട്ടോയെടുത്ത ഡോക്ടര്‍ക്ക് മര്‍ദനം, മൂന്നുപേര്‍ അറസ്റ്റില്‍

May 16, 2022

More from this section




Most Commented