“സമൂഹം അണിയിക്കുന്ന കിരീടം, അത് നമുക്ക് ഒരിക്കലും ഊരാനാവില്ല”-എ.കെ.ലോഹിതദാസ്

പണ്ടാരക്കരിയിൽ നിന്ന് കരമനയാറ്റിലേക്ക് ആ തോട് ഇപ്പോഴും ഒഴുകുന്നു. മനുഷ്യൻ സമർപ്പിച്ച അഴുക്കും ഇളകിയ ചെമ്മണ്ണിന്റെ നിറക്കൂട്ടും അതിനുണ്ട്. പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരു പാവം മനുഷ്യന്റെ കഥ ലോഹി മലയാളിയോട് പറഞ്ഞത് ഇതിന് അരികിലിരുന്നാണ്. സേതുമാധവൻ എന്ന മലയാളിയുടെ കഥ. ഒറ്റമുണ്ടും മുറികൈ കുപ്പായവും ധരിച്ച് നമ്മെ പോലെ ഒരു നാടൻ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ജീവിതം. അവന് ചട്ടമ്പിയുടെ കിരീടം ധരിപ്പിച്ചത് കണ്ട് മലയാളികൾ കരഞ്ഞു. ആ കണ്ണീരേറ്റുവാങ്ങിയെന്ന പോലെ പള്ളിക്കൽ തോടിന്റെ കണ്ണ് കലങ്ങി. പിന്നീടിതു വരെ അത് തോർന്നിട്ടില്ല.


കേരളത്തിലെ കുട്ടികളുടെ കലാമേള നടക്കുമ്പോൾ ആ തണ്ണീർ പ്രവാഹത്തിലേക്ക് വീണ്ടുമെത്തി. ഒപ്പം കിരീടം അണിഞ്ഞ ഒരു കുട്ടിയും അച്ഛനുമുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അനുജൻ നിർത്താതെ കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പാലക്കാട് വാണിയംകുളം ടി.ആർ.കെ. സ്കൂളിലെ ആര്യ പി. മേനോൻ എന്ന കുഞ്ചന്റെ പിൻമുറക്കാരി ചമയങ്ങൾ അഴിക്കാതെ ഒപ്പം കൂടുകയായിരുന്നു. തുള്ളലിന് ഒന്നാം സമ്മാനത്തിന്റെ വിജയകിരീടം ചൂടിയ ശേഷമുള്ള യാത്ര, മറ്റൊരു കിരീടം തേടിയായി.


തുള്ളൽ വേദിയിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോഴാണ് കിരീടത്തിന്റെ മണ്ണിലേക്ക് പോവുകയാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞത്. ഉടുത്തുകെട്ടും മനയോലയും മായ്ക്കാതെ കിരീടം അഴിക്കാതെ ഒരു സഞ്ചാരം. 

ആര്യ കിരീടം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. സേതുവിനേക്കാൾ അവൾ ഒാർമിക്കുന്നത് ആ വാചകമാണ്. “കത്തി താഴെയിടെടാ...... നിന്റച്ഛനാ പറയുന്നത് കത്തി താഴെയിടടാാ..”.
അച്യുതൻ നായരുടെ ശബ്ദം എല്ലാ മലയാളിയുടെതുമായിരുന്നു. അത് എക്കാലത്തേയും ആൺമക്കൾക്കും വേണ്ടിയുള്ളതുമായിരുന്നു. ഹെഡ്കോൺസ്റ്റബിൾ അച്യുതൻ നായരുടെ വാക്ക് കേൾക്കാത്ത സേതു അച്ഛനെന്ന വാക്കിൽ സ്വബോധത്തിന്റെ മണ്ണിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു. അപ്പോഴേക്കും അയാൾ കൈവിട്ടു പോയിരുന്നു.

പണ്ട് കാണിപ്പാടം എന്ന് പേരിട്ട് വിളിച്ച ആ പഴഞ്ചൻ പാലം കീരിക്കാടന്റെ ഉടൽപോലെ വിറച്ച് നിന്നു. കൈകാലുകൾ ചതഞ്ഞുവീണുപോയവനെപ്പോലെ. പണ്ട് കണ്ട് മറന്നൊരാളെ തൊഴാൻ ഭാവിച്ച പോലെ അതിനടിയിൽ തവളകൾ തിരനോട്ടം നടത്തി. ആര്യയും അനുജൻ വിഷ്ണുവും പാലത്തിലേറി. ശ്രീനാഥും മോഹൻലാലുമെന്ന പോലെ.  വീണു പോയ ചില വാക്കുകൾ പെറുക്കിക്കൂട്ടിയ ലാലിന്റെ സേതു. അതിൽ നിന്ന് പാടത്തെ വഴിഞരമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങവെ ഗാനമെത്തിയിരുന്നു. കണ്ണീർപ്പൂവിന്റെ കവിളിൽ തലോടിയ വാക്കുകൾ.

കലാമേളയുടെ കഥകളാണ് ഇവിടെ കലാകാരിയും അനുജനും പങ്കിട്ടത്. പക്ഷേ 1989-ലെ കണ്ണീർവേനലിൽ കൊട്ടകയിലിരുന്ന് മിഴി തുടച്ചനിമിഷത്തിലേക്ക് കാലം തിരനോട്ടം നടത്തുകയായിരുന്നു മുതിർന്നവരിൽ.

പാടത്തിനക്കരെ നിന്ന ശിവാനന്ദൻ എന്ന മനുഷ്യൻ വിളിച്ചു. പാടത്തെ ചെളിപുരണ്ട മെയ്യിൽ നിന്ന് ഇറ്റുവീഴുന്ന വെള്ളം. കിരീടം പാലമാണിപ്പോൾ ഇത്. എഴ് ദിവസം മുടങ്ങാതെ ലാലിനെ കാണാനെത്തിയ മനുഷ്യൻ. നാല്പത് വർഷം മുമ്പ് ഷീലാമ്മയുടെ കള്ളിച്ചെല്ലമ്മയുടെ ചിത്രീകരണവും ഇവിടെയായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം ഒാർമിച്ചു. ദേശം കടന്ന് എത്തിയ മനുഷ്യർ ഷീലയെ അഭ്രപാളിയിലല്ലാതെ കാണാൻ കൊതിച്ചു. 

കൈവീണുപോയ പാലത്തിലുടെ ഇപ്പോഴും മനുഷ്യർ കടന്നുപോകുന്നു. കാണിപ്പാലത്തിനും സമൂഹം പുതിയ കിരീടം അണിയിച്ചു. അതിനെ കിരീടം പാലം എന്ന് വിളിച്ചു. 27 വർഷത്തിനിടെ ഒഴുകിപ്പോയ കാലം. അതിന്റെ ചെപ്പിൽ നിന്ന് അടരുകൾ ഉടച്ചെടുത്ത് ഇപ്പോഴും ഒട്ടേറെപ്പേർ വരുന്നു. അവരിൽ പലരുടെയും ജീവിതമായിരുന്നു ആ സിനിമയിലെ കഥ. നഷ്ടം വ്യത്യസ്തമാകാം. കിരീടവും ചെങ്കോലും ഉടഞ്ഞുപോയ രാജകുമാരന്മാർ.   ശരശയ്യയിലായ ജീവിതം. പക്ഷേ മെയ്യ് താങ്ങാൻ കരുത്തില്ലാതെ ശരക്കോലുകൾ വിറച്ചു. പാലത്തിൽ നിന്ന് ഉതിരാൻ കൊതിക്കുന്ന കൈവരികൾ ആ കഥയാണ് പറഞ്ഞതും. ഉത്തരായനത്തിലേക്ക് അരനാഴിക മാത്രം.


കിരീടം പാലത്തിൽ ആര്യാമേനോനും സഹോദരനും