തിരുവനന്തപുരത്ത്‌ കണ്ണമ്മൂലയിൽ, ചിങ്ങമാസത്തിലെ ഭരണി നക്ഷത്രത്തിൽ 167 വർഷംമുമ്പ് (1853) പിറന്ന ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾക്ക് പുതിയ കേരളത്തിൽ പ്രസക്തിയേറുകയാണ്. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഉത്തരാർധത്തിലെ  കേരളസമൂഹം എത്രകണ്ട് വ്യത്യസ്തവും പ്രതിലോമകരവുമായിരുന്നുവെന്ന്  പരോക്ഷമായ അറിവേ  നമുക്കുള്ളൂ. അന്നത്തെ ജീവിതാവസ്ഥയുടെ വൈകാരികതിക്തതയോ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ യുക്തിരാഹിത്യമോ  ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അനുഭവിച്ചിരുന്ന അപമാനങ്ങളുടെ അനുഭവതീക്ഷ്ണതയോ പൂർണമായി സങ്കല്‌പിക്കുക അസാധ്യം. ജാതിക്കോയ്മയും ചൂഷണവും അയിത്താചരണവും കൊടികുത്തിവാണിരുന്ന  ഒരു ഫ്യൂഡൽ സമൂഹത്തിന്റെ അധീശമൂല്യവ്യവസ്ഥയെയാണ് ആത്മീയതയിലൂടെ ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ ചോദ്യംചെയ്യുന്നത്.

അതിനുള്ള പാണ്ഡിത്യവും ആത്മശക്തിയും അധികാരവും നിപുണതയും അദ്ദേഹം അതിനകം സ്വായത്തമാക്കിയിരുന്നു. അദമ്യമായ ജ്ഞാനതൃഷ്ണ ഒട്ടേറെ ഗുരുക്കന്മാരുടെ സവിധത്തിൽ എത്തിച്ചു. കല്ലടക്കുറിശ്ശിയിലെ നാലുവർഷംനീണ്ട ഗുരുകുലവാസവും തുടർന്നുള്ള യാത്രകളും മഹാപണ്ഡിതരും സിദ്ധന്മാരുമായുള്ള  സംസർഗവും  തമിഴ്, സംസ്കൃതം  ഭാഷകളിലുള്ള  പ്രാവീണ്യവും വേദ-വേദാന്ത  കലാശാസ്ത്രങ്ങളിലുള്ള പരിശീലനവും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുഞ്ഞൻപിള്ള സന്ന്യാസിയായി രൂപാന്തരപ്പെടുകയായിരുന്നു. സന്ന്യാസിയായതുകൊണ്ട്‌ ജീവന്മുക്തനാവുകയല്ല, ജീവന്മുക്തനായതുകൊണ്ട്  സന്ന്യാസിയായിത്തീരുകയായിരുന്നു ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ.  മരുത്വാമലയിലെ ഏകാന്തതപസ്സിൽ ‘ഏകമേവാദ്വിതീയ’മായ രാജയോഗാനുഭൂതി  അദ്ദേഹത്തിന് സ്വായത്തമായി.  

വേദംപഠിക്കാൻ ശൂദ്രനും സ്ത്രീക്കും വിലക്കുണ്ടെന്ന നിലപാടിനെ  വേദത്തിന്റെയും വേദാന്തത്തിന്റെയും പ്രമാണങ്ങൾകൊണ്ടുതന്നെ ‘വേദാധികാരനിരൂപണ’ത്തിൽ സ്വാമികൾ ഖണ്ഡിച്ചു.  അറിവിന്റെ  കുത്തകയാണ് ബ്രാഹ്മണമേൽക്കോയ്മയ്ക്ക്‌  ആധാരവും  അടിയാളരുടെ അജ്ഞത ചൂഷണംചെയ്യുന്നതിനുള്ള ആയുധവും.  ഇതിനെയാണ് സ്വാമികൾ തകർത്തത്‌. വേദം പഠിക്കാൻ ശൂദ്രന്   അധികാരമുണ്ടെന്ന് സ്വാമികൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അറിവുനേടാനുള്ള അവകാശമാണ് അദ്ദേഹം സകലജാതികൾക്കും  കല്‌പിച്ചുകൊടുത്തത്.  സ്വതന്ത്രഭാരതം  വിദ്യാഭ്യാസാവകാശനിയമം പാസാക്കിയത് ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലാണെന്നോർക്കണം.  അറിവ് മൂലധനമായിമാറിയ ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ അറിവാർജിക്കാനുള്ള വിലക്കുകളെ ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനുമുമ്പ് യുക്തിപൂർവം നിരാകരിച്ച ചട്ടമ്പിസ്വാമികളുടെ ഈ നിലപാട് കേരളത്തിന്റെ ധിഷണാമണ്ഡലത്തിൽ തീർത്ത വിപ്ലവം ചെറുതല്ല.  

ആത്മീയവിഷയങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, സകല വിജ്ഞാനമേഖലകളിലും പ്രാവീണ്യംനേടിയ അദ്ദേഹം ചരിത്രത്തിലും ഭാഷയിലും സവിശേഷ   താത്‌പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. വസ്തുതകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ യാഥാസ്ഥിതികവിശ്വാസങ്ങളെ ഖണ്ഡിക്കാൻ തരിമ്പും മടിച്ചില്ല.  കേരളം പരശുരാമസൃഷ്ടിയല്ലെന്നും ബ്രാഹ്മണർക്കും നമ്പൂതിരിമാർക്കും ഇവിടെ പ്രത്യേകാവകാശങ്ങളൊന്നുമില്ലെന്നും പറയാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കൂസലില്ല.  കേരളത്തിന്റെ  ദ്രാവിഡപ്പഴമയിൽ സ്വാമികൾ വിശ്വസിച്ചു, അഭിമാനിച്ചു. കാപട്യങ്ങളിൽ  കെട്ടിപ്പടുത്ത അവകാശവാദങ്ങളെയും പൊങ്ങച്ചങ്ങളെയും  നിരാകരിച്ചു. ആദിഭാഷ, പ്രാചീനമലയാളം എന്നീ  കൃതികളിൽ ഒരു മികച്ച  ഗവേഷകനെ നമുക്കുകാണാം. പക്ഷേ ചിട്ടയായി പുസ്തകരചന നടത്താനോ അവയൊക്കെ അച്ചടിപ്പിച്ച്‌ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനോ ഒന്നും സ്വാമികൾ  ഗൗനിച്ചില്ല. ആ വിചാരധാര കൂടുതൽ ഗവേഷണം അർഹിക്കുന്നുമുണ്ട്.

അദ്വൈതാചാര്യൻ എന്നനിലയ്ക്ക് ആദിശങ്കരന്റെ  അപ്രമാദിത്വം  അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും ആചാര്യന്റെ മായാവാദം അങ്ങനെത്തന്നെ സ്വീകരിക്കാനോ അതിന്റെ  അടിസ്ഥാനത്തിൽ ചാതുർവർണ്യത്തിലൂന്നിയ ചൂഷണത്തെ  കണ്ടില്ലെന്നുനടിക്കാനോ   ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ ഒരുക്കമല്ല.   വേദപ്രോക്തമാണെങ്കിൽപ്പോലും ജന്തുബലി സ്വാമികൾ  അംഗീകരിച്ചില്ല. 

ഒരുപാട് ഗൃഹസ്ഥാശ്രമികൾ സ്വാമികളുടെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും ഒരിടത്തും അധികകാലം തങ്ങാനോ ആശ്രമങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനോ   സംഘടിതപ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്താനോ അവധൂതജീവിതംനയിച്ച സ്വാമികൾ തയ്യാറായില്ല.  അദ്ദേഹം സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ആ സഞ്ചാരവും ജീവിതചര്യയുമെല്ലാം മഹാസന്ദേശങ്ങൾതന്നെയായിരുന്നു.

ഒരു ചെറിയ കാലയളവിൽ സംഭവിച്ച ആകസ്മികവിപ്ലവമല്ല   കേരള നവോത്ഥാനം. പതിറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ  അവധാനതയോടെ ക്രാന്തദർശികളും മനുഷ്യസ്നേഹികളുമായ ആചാര്യന്മാർ  പതംവരുത്തിയ  മണ്ണിലുണ്ടായ ഹരിതസമൃദ്ധിയാണത്. ഒരിക്കൽ നാം ആട്ടിയകറ്റിയ ജാതി-മത സങ്കുചിത ചിന്തകളും അസഹിഷ്ണുതയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും  അവയുടെ പ്രേതമുഖങ്ങളുമായി തിരികെവരുകയാണോ എന്ന് സന്ദേഹിക്കേണ്ട ഈ നാളുകളിൽ,  ചട്ടമ്പിസ്വാമികളുടെ ധിഷണാപരമായ  ധീരതയും  നിരങ്കുശമായ മനുഷ്യത്വവും ശ്രീ നാരായണഗുരുദേവന്റെ  പ്രായോഗികവേദാന്തവും കർമവൈഭവവും  നമുക്ക് വീണ്ടും ആവശ്യമായി വന്നിരിക്കുന്നു. നവോത്ഥാനത്തിന്റെ  ഉന്മേഷവും ഊർജവും  മങ്ങിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ  പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ പ്രചോദനംതേടുന്ന കേരളത്തിന് ചട്ടമ്പിസ്വാമികളുടെ ഉജ്ജ്വലജീവിതം ഒരിക്കൽക്കൂടി മാർഗദീപമാകട്ടെ.