ന്നരവർഷത്തോളമായി അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്‌ സ്കൂളുകൾ. പ്രൈമറിക്കാരും പ്ളസ്‌ടുക്കാരും ഇതുവരെ അവരുടെ പുതിയ അധ്യയനാന്തരീക്ഷവുമായി പരിചയമായിട്ടുപോലുമില്ല. ഇത്‌ സാമൂഹികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവും മാനസികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്‌. അധികകാലം ഇനി സ്കൂളുകൾ അടച്ചിടാനാവുമോ..

ന്നാം തരംഗം ഉണ്ടാകുമോ, അതിന്റെ പരിണതികളെന്തൊക്കെയാകും എന്നെല്ലാമുള്ള ചർച്ചകൾ സജീവമാകുമ്പോൾത്തന്നെ നാം സ്കൂളുകൾ തുറക്കാനുള്ള ആലോചനയിലാണ്‌. പലയിടത്തുനിന്നും എതിർപ്പുകളുമുണ്ടാകുന്നുണ്ട്‌. എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ സ്കൂളുകൾ അടച്ചിടാൻ തീരുമാനിച്ചത്‌ എന്നയിടത്തുനിന്നുവേണം ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചർച്ചകൾ തുടങ്ങാൻ. എല്ലാ വീട്ടിൽനിന്നും കുട്ടികൾ സ്കൂളിലെത്തുന്നു. വീട്ടിലൊരാൾക്ക്‌ രോഗം വന്നാൽ അതു കുട്ടികളിലേക്ക്‌ പകരാം. സ്കൂളിലെത്തുന്ന ആ കുട്ടികളിൽനിന്ന്‌ മറ്റു കുട്ടികളിലേക്കും അതുവഴി വീടുകളിലേക്കും രോഗം വ്യാപിക്കാനും സ്കൂളുകൾ സൂപ്പർ സ്‌പ്രെഡിങ്‌ കേന്ദ്രങ്ങളാകാനുമുള്ള സാധ്യത തടയുകയെന്ന ലക്ഷ്യമാണ്‌ സ്കൂളുകൾ തുറക്കേണ്ടതില്ലെന്ന തീരുമാനത്തിനുപിന്നിൽ അന്നുണ്ടായിരുന്നത്‌.

ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യം അതിൽനിന്ന്‌ ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണ്‌. സ്കൂളുകൾ തുറക്കാനുള്ള തീരുമാനം പ്രാവർത്തികമാകുമ്പോഴേക്കും കേരളത്തിൽ 18 വയസ്സിനുമുകളിലുള്ള ഏതാണ്ട്‌ എല്ലാവർക്കുംതന്നെ വാക്സിൻ ലഭ്യമാകും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ 2020-ന്റെ തുടക്കത്തിലുള്ള സാഹചര്യമല്ല ഇപ്പോഴെന്നർഥം. രോഗംവരുന്ന കുറെപ്പേർക്ക്‌ പനിവരും, ചിലർക്കൊക്കെ ആശുപത്രിയിലെത്തേണ്ടിയും വരും. വളരെ കുറച്ചുപേർക്ക്‌ വിദഗ്‌ധചികിത്സയും ആവശ്യമായിവരും. ഇത്‌ ഇനിയും കുറച്ചുകാലത്തേക്കുകൂടി തുടരും. അതുവരെ സ്കൂളുകൾ അടച്ചിടണോ എന്നതാണ്‌ ചോദ്യം.

സ്കൂളുകൾ ഇനിയും അടച്ചാൽ

സ്കൂളുകൾ തുടർച്ചയായി അടച്ചിടുന്നതുമൂലം ദൂരവ്യാപകമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളാണ്‌ ഉണ്ടാകുക. കടകൾ അടച്ചിട്ടപ്പോഴുണ്ടായതുപോലുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങൾ സ്കൂളുകളുടെ കാര്യത്തിലുണ്ടായില്ല. ഒരു സമ്മർദവും ഒരിടത്തുനിന്നുമുണ്ടാകാതെ പോയത്‌ അതേപ്പറ്റി വലിയ ധാരണയില്ലാതിരുന്നതിനാലും രക്ഷിതാക്കളെന്ന നിലയിൽ കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത്‌ കടമയായി കരുതിയിരുന്നതിനാലുമാണ്‌. അധ്യാപക, വിദ്യാർഥി സംഘടനകളും ഇക്കാര്യത്തിൽ മൗനംപാലിച്ചു. കുട്ടികളെ വീട്ടിലിരുത്തിയത്‌ മുതിർന്നവരെ രക്ഷപ്പെടുത്താനാണെന്ന കാര്യം എല്ലാവരും ബോധപൂർവം മറന്നു.

സ്കൂളുകളിൽ പോകാനാകാത്തത്‌ വിദ്യാർഥികളിലുണ്ടാക്കുന്ന അതിഭീകരമായ മാനസിക പ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റി നമുക്ക്‌ ആവശ്യമായ അവബോധം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നതാണ്‌ വാസ്തവം. സ്കൂളുകൾ പാഠശാലകളെന്നതിലുപരി ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കുന്ന കേന്ദ്രങ്ങൾകൂടിയാണ്‌. ചുറ്റുപാടുകളുമായി സംവേദിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ അവരുടെ സ്വഭാവരൂപവത്‌കരണവും പെരുമാറ്റരീതികളും വികസിപ്പിക്കുന്നത്‌. ഓൺലൈൻ പഠനത്തിന്റെയും പുറത്തിറങ്ങാനോ കളിക്കാനോ സാധിക്കാത്തതിന്റെയും പ്രശ്നങ്ങൾ, ഒരു സാമൂഹിക ജീവിയെന്ന രീതിയിൽ അവരെ പരുവപ്പെടുത്തേണ്ട കൂട്ടായ്മകളുടെ അഭാവം, മുതിർന്നവരെയും ഇളയവരെയും വിവിധ വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരെയും ദൈനംദിനം കാണുകയും ഇടപഴകുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ഉണ്ടാകേണ്ട മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ വികാസത്തിന്റെ കുറവ്‌ ഒക്കെ കുട്ടികളെ ബാധിച്ചു.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ വേണം സ്കൂളുകൾ തുറക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി ആലോചിക്കാൻ. അഞ്ചുവയസ്സിനുമുകളിലുള്ള കുട്ടികളിലാണ്‌ കോവിഡിനോടുള്ള പ്രതിരോധശേഷി ഏറ്റവുമധികമുള്ളത്‌. അവരുടെ ശ്വാസകോശങ്ങളിൽ കൊറോണ വൈറസുകൾ പറ്റിപ്പിടിക്കുന്ന ‘എ.സി.ഇ. റിസപ്റ്ററു’കളുടെ എണ്ണം വളരെ കുറവായതാണ്‌ അതിന്റെ പ്രധാനകാരണം. രോഗം വന്നാൽപ്പോലും വളരെ ലളിതമായ പ്രശ്നങ്ങളേ ഉണ്ടാകൂ. മാത്രമല്ല, ഒന്നരവർഷത്തോളംനീണ്ട കാലത്തിനുള്ളിൽ നല്ലൊരുപങ്ക്‌ കുട്ടികളും പ്രതിരോധശേഷി ആർജിച്ചതായാണ്‌ സിറോ സർവയലൻസ്‌ പഠനങ്ങളിൽനിന്ന്‌ വൃക്തമാകുന്നത്‌. സിറോ സർവയലൻസിൽ 60 ശതമാനം പ്രതിരോധശേഷി നേടിയെന്നു വ്യക്തമായ സമൂഹത്തിലെ കുട്ടികളിൽ 50 ശതമാനവും പ്രതിരോധശേഷി നേടിയതായാണ്‌ സിറോ സർവയലൻസ്‌ പഠനങ്ങൾ പറയുന്നത്‌. വാക്സിനേഷൻ കുട്ടികളിലേക്കെത്താത്തതിനാൽത്തന്നെ ഇതിൽ നല്ലൊരുപങ്കും ആർജിത പ്രതിരോധശേഷിയാണെന്ന്‌ ഉറപ്പാണ്‌.

കരുതലോടെ തുറക്കാം

കരുതലില്ലാതെ സ്കൂളുകൾ തുറക്കാനുമാകില്ല. മാസ്കും സാമൂഹിക അകലവും കൈകഴുകലുമൊക്കെ സ്കൂളുകളിൽ വേണം. അതൊക്കെ കുട്ടികൾ ചെയ്യുമോ എന്ന ആകുലതയുണ്ട്‌. കുട്ടികളാണ്‌ ഇതൊക്കെ വളരെ നന്നായി ചെയ്യുകയെന്നതാണ്‌ വാസ്തവം. സ്കൂളുകളിലെ അച്ചടക്കത്തിന്റെയും ക്രമീകരണങ്ങളുടെയും ഭാഗമായി ഇതൊക്കെ മാറിയാൽ അവയുമായി ഇഴുകിച്ചേരുന്നതിൽ കുട്ടികൾക്ക്‌ വിമുഖതയുണ്ടാകില്ല. കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്ന ശീലങ്ങൾ അവർ വീട്ടിലെത്തി മുതിർന്നവരിലേക്കുകൂടി പകരുന്ന പതിവ്‌ ഇവിടെയുമുണ്ടായാൽ അതുണ്ടാക്കുന്ന മാറ്റം വളരെ വലുതായിരിക്കും.

പാഠ്യരീതികളിൽ ഇതുവരെ അനുവർത്തിച്ചുവന്നിരുന്ന ഭൗതികമായ പല കാര്യങ്ങളിലും കാതലായ മാറ്റം വരുത്തിയ കാലമാണ്‌ കോവിഡിന്റേത്‌. അതിൽ ഉപയോഗിക്കാവുന്നവ തുടരുകയെന്ന സാധ്യത പരിശോധിക്കപ്പെടണം. ക്ലാസുകളുടെ ക്രമീകരണത്തിലും പൊളിച്ചെഴുത്ത്‌ സാധ്യമാണ്‌. ആഴ്ചയിൽ മൂന്നോ നാലോ ദിവസം ഒരു കുട്ടി സ്കൂളിൽ പോയാൽമതി. മറ്റുദിവസങ്ങളിൽ സ്കൂളിൽ നടക്കുന്ന ക്ലാസുകൾ അവർക്ക്‌ ഓൺലൈനിലൂടെ കാണാനുള്ള സൗകര്യമുണ്ടായാൽ ഓഫ്‌ലൈൻ-ഓൺലൈൻ സംയോജിത ക്ലാസുകളിലേക്കു നമുക്ക്‌ മുന്നേറാനാകും. അതുപോലെത്തന്നെ ഷിഫ്റ്റ്‌ സമ്പ്രദായവും അവലംബിക്കാം. അതിനൊക്കെയുള്ള സൗകര്യങ്ങളും സാങ്കേതികവിദ്യകളും ഇന്നു നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ട്‌. സ്കൂളിലെ മരത്തണൽമുതൽ നാട്ടിലെ തുറന്ന ഇടമോ പാർക്കോവരെ പഠനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയിലേക്ക്‌ കാര്യങ്ങൾ മാറണം.

എന്തൊക്കെയാവണം തയ്യാറെടുപ്പുകൾ

എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ഒരേസമയം ഇടവേള നൽകി സ്കൂൾ ടോയ്‌ലറ്റ്‌ ഉപയോഗിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം ഓരോ ക്ലാസുകാർക്കായി പ്രത്യേകം ഇടവേളകൾ നൽകി ടോയ്‌ലറ്റുകളിലെ തിരക്ക്‌ ഒഴിവാക്കാം. യഥാസമയം അവ വൃത്തിയാക്കാൻ ആളെ നിയോഗിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ ഓരോരുത്തരും ഉപയോഗിച്ചശേഷം ടോയ്‌ലറ്റ്‌ അവരവർതന്നെ വൃത്തിയാക്കുന്നതിനുള്ള പരിശീലനം നൽകാനുള്ള അവസരമായും ഇതിനെ മാറ്റാം.

ഭക്ഷണകാര്യത്തിലാണ്‌ ശ്രദ്ധ കൂടുതൽവേണ്ടത്‌. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ മാസ്ക്‌ ധരിക്കാനാകില്ലെന്നതാണ്‌ പ്രധാനപ്രശ്നം. കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ കുട്ടികൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ രോഗമുള്ളവരിൽനിന്ന്‌ രോഗാണുക്കൾ അന്തരീക്ഷത്തിലെത്താനും അത്‌ മറ്റുള്ളവരിലേക്കു പകരാനുമുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാകില്ല. ഷിഫ്റ്റ്‌ സമ്പ്രദായം ഏർപ്പെടുത്തിയാൽ സ്കൂളിൽ ഇരുന്നുള്ള ഭക്ഷണം കഴിക്കൽ ഒഴിവാക്കാനാകും. ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുള്ള ഇടങ്ങൾ കൂടുതൽ തുറന്നയിടങ്ങളാക്കുകയും തിരക്കു കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്താൽ മതി. കളിയിടങ്ങളിലും ചില പുനഃക്രമീകരണങ്ങൾ വേണ്ടിവരും. സ്കൂൾസമയം കഴിഞ്ഞാൽ കുട്ടികളെ ഒരുമിച്ച്‌ പുറത്തുവിടാതിരിക്കാനും ശ്രദ്ധിക്കണം.

ക്ളാസിൽ കോവിഡ്‌ വന്നാൽ

ക്ലാസിൽ ആർക്കെങ്കിലും രോഗം വന്നാൽ എന്തു ചെയ്യണമെന്നതിനെപ്പറ്റിയും ധാരണ ഉണ്ടാകണം. ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി കുട്ടികൾക്ക്‌ കൃത്യമായ പരിശീലനം ആദ്യംതന്നെ നൽകണം. ഏതെങ്കിലും കുട്ടിക്കോ വീട്ടിലെ അംഗത്തിനോ ചുമയോ പനിയോ ജലദോഷമോ പോലുള്ള രോഗലക്ഷണങ്ങളെന്തെങ്കിലും കണ്ടാൽ സ്കൂളിൽ വിടാതിരിക്കാനുള്ള ജാഗ്രത രക്ഷിതാക്കൾ പുലർത്തണം. സ്കൂളിൽവെച്ചാണ്‌ ഇത്‌ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ ഉടനെതന്നെ ചികിത്സ തേടാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും വീട്ടിലേക്ക്‌ അയക്കുകയും വേണം. ഒരാൾക്ക്‌ രോഗം വന്നെന്നുകരുതി ക്ലാസോ സ്കൂളോ അടച്ചിടേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ല. പകരം, മറ്റാർക്കെങ്കിലും രോഗലക്ഷണങ്ങളുണ്ടോ എന്നു പരിശോധിച്ച്‌ അവരെമാത്രം വീടുകളിലേക്ക്‌ അയച്ചാൽമാത്രം മതി. അധ്യാപകരും വിദ്യാർഥികളും രക്ഷിതാക്കളും എല്ലാവരും കൂടിച്ചേർന്ന്‌ ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വമായി ഇതു മാറണം. അല്ലാതുള്ള കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഭാവിയിലേക്ക്‌ ഗൗരവകരമായി ആലോചിക്കേണ്ട മറ്റൊരുകാര്യം കൂടിയുണ്ട്‌. പല പുറംരാജ്യങ്ങളിലും വീടുകൾക്കടുത്തുള്ള വിദ്യാലയങ്ങളിലാണ്‌ കുട്ടികൾക്ക്‌ പഠനാവസരം ലഭ്യമാകുന്നത്‌. ഏതുസമയത്തും നടന്നെത്താവുന്ന സ്ഥലമായി സ്കൂൾ മാറുകയാണ്‌ ഇനിവേണ്ടത്‌. പതുക്കെയാണെങ്കിൽപ്പോലും കുട്ടികൾ സമീപത്തെ സ്കൂളുകളിലേക്കു മാറിയാൽ ചില സ്കൂളുകളിലെ കുട്ടികളുടെ എണ്ണപ്പെരുപ്പം കുറയ്ക്കാനും കുട്ടികൾ കുറവുള്ളിടങ്ങളിലേക്ക്‌ അവരെ വിന്യസിക്കാനും സാധിക്കും. അധ്യാപകർക്കും വിദ്യാർഥികൾക്കും ഇത്‌ ഒരുപോലെ ഗുണംചെയ്യും. അധ്യാപകരോ സ്കൂളുകളിലെ സാഹചര്യങ്ങളോ അല്ല വിദ്യാർഥിയുടെ ബോധനനിലവാരം ക്രമപ്പെടുത്തുന്നതെന്ന്‌ കോവിഡ്‌ കാലത്ത്‌ വ്യക്തമായതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ന സ്കൂൾ വേണമെന്ന രക്ഷിതാക്കളുടെ ശാഠ്യം അവസാനിപ്പിക്കാമെന്നർഥം. സ്കൂളുകളിലെ തിരക്ക്‌ ക്രമീകരിക്കുന്നതിനൊപ്പം സ്കൂളിലേക്കുള്ള യാത്ര സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രശ്നവും ബസുകളിലെ തിരക്കുമൊക്കെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ഇതിലൂടെ സാധിക്കും.

(തിരുവനന്തപുരം മെഡി. കോളേജിലെ ഡെപ്യൂട്ടി സൂപ്രണ്ടാണ്‌ ലേഖകൻ)