ഒന്നുമിവിടെ പഴയതാകുന്നില്ല. പ്രതിസംസ്കരിക്കുമ്പോൾ പഴയത്‌ പുതിയതാകുന്നു. ‘പുരാണംശ്‌ച പുനർനവം’- ചരകൻ ഭാവിതലമുറകൾക്കുവേണ്ടി എഴുതിയ ഈ മഹാവാക്യമാണ്‌ തന്റെ ജീവിതകഥയുടെ സങ്കല്പമായി പദ്‌മഭൂഷൺ ഡോ. പി.കെ. വാരിയർ സ്വീകരിച്ചത്‌.
താൻ ജീവിച്ച ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനിടയിൽ ഈ മാറ്റങ്ങൾ പ്രകൃതിനിയമം തന്നെയാണെന്ന്‌ അദ്ദേഹം കണ്ടു. താനൊരു മഹാവൈദ്യനാണെന്നോ കരുണാമയനാണെന്നോ ഒരിക്കൽപ്പോലും എഴുതുകയോ പറയുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. തന്റെ മുൻഗാമികൾ വളർത്തിയ ഒരുതോട്ടത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻമാത്രമായാണ്‌ അദ്ദേഹം സ്വയംവിശേഷിപ്പിച്ചത്‌.
തോട്ടക്കാരന്റെ ധർമം വായു, വെള്ളം, വെളിച്ചം എന്നിവ ചെടികൾക്ക്‌ നൽകലാണ്‌. അത്‌ ചെടികളിൽ പുഷ്പങ്ങൾ വിരിയിക്കും. കായ്കനികളും നൽകും. അതുകാണാൻ ധാരാളം ആളുകൾവരും. ആ കാഴ്ചയാണ്‌ കാവൽക്കാരന്റെ പ്രതിഫലം. ഇതാണ്‌ ഡോ. പി.കെ. വാരിയർ തന്നെക്കുറിച്ച്‌ എഴുതിയതും പറഞ്ഞതും.
ആ ഉദ്യാനപാലകൻ തന്റെ കാലത്തെയും സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു. ഒരുപൂവോ, കായോ പറിച്ചെടുത്തില്ല. പക്ഷേ, ആ സൗരഭ്യം ഉൾക്കൊണ്ടു. വരവ്‌ കുറഞ്ഞപ്പോൾ ധർമം വർധിപ്പിക്കണമെന്നുപറഞ്ഞ വലിയമ്മാവന്റെ വാക്കുകളിലാണ്‌ സ്വധർമം കണ്ടെത്തിയത്‌.

കോട്ടയ്ക്കൽ ആര്യവൈദ്യശാലയുടെ സഹോദരസ്ഥാപനമായാണ്‌ ഡോ. പി.കെ. വാരിയർ ‘മാതൃഭൂമി’യെ കണ്ടത്‌. തന്റെ ആത്മകഥയിൽത്തന്നെ അദ്ദേഹം ഇതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മലബാറിൽ ആദ്യംവന്നത്‌ നെടുങ്ങാടി ബാങ്കാണ്‌. അത്‌ മറ്റൊന്നിൽ ലയിച്ചെങ്കിലും ആ ദ്രവ്യത്തിന്റെ മഹത്ത്വം അതേപടി നിലനിന്നു. രണ്ടാമത്‌ തുടങ്ങിയത്‌ ആര്യവൈദ്യശാല, പിന്നെയും 20 വർഷം കഴിഞ്ഞാണ്‌ ‘മാതൃഭൂമി’ വെളിച്ചംകാണുന്നത്‌. ഈ മൂന്നുസ്ഥാപനങ്ങളും സാമൂഹികജീവിതത്തിൽ കേരളത്തിന്റെ നവോത്ഥാനമുന്നേറ്റത്തെ സൂചിപ്പിച്ചു. മാതൃഭൂമി തുടങ്ങിയപ്പോൾത്തന്നെ മൂന്ന്‌ മാതൃഭൂമി പത്രങ്ങൾ വലിയമ്മാവൻ (വൈദ്യരത്നം പി.എസ്‌. വാരിയർ) ഉറപ്പുവരുത്തി. ഒരിക്കൽ                   സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ കോട്ടയ്ക്കലുള്ള മാതൃഭൂമി ഏജന്റ്‌ ശങ്കരവാരിയരുടെ ഓഫീസ്‌ തന്റെ ചെറുപ്പകാലത്ത്‌ ഒരു താവളമായിരുന്നെന്നും ഓർമിക്കുകയുണ്ടായി.

മാതൃഭൂമി കോട്ടയ്ക്കലിൽ പുതിയ എഡിഷൻ ആരംഭിക്കാൻ ആലോചിക്കുമ്പോൾ ആദ്യംകണ്ടത്‌ ഡോ. വാരിയരെ ആയിരുന്നു. എഡിഷന്റെ ഉദ്‌ഘാടനച്ചടങ്ങിൽ ഭദ്രദീപം കൊളുത്തിയതും അദ്ദേഹമായിരുന്നു. ഉദ്‌ഘാടനച്ചടങ്ങിന്റെ ക്ഷണക്കത്ത്‌ നൽകാൻ ചെന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം ‘മാതൃഭൂമി’യുമായുള്ള ഗാഢമായ ബന്ധത്തിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലേക്ക്‌ തിരിച്ചുപോയി. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ‘‘എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗം മൂന്ന്‌ വ്യക്തികളുടെ കൂടെയായിരുന്നു. ഒന്ന്‌ വലിയമ്മാവൻ (പി.എസ്‌. വാരിയർ) രണ്ടാമൻ കവി കുലഗുരു പി.വി. കൃഷ്ണവാരിയർ. മൂന്നാമത്തേത് എന്റെ സഹോദരൻ (ഡോ. മാധവ വാരിയർ) അവർ മൂന്നുപേർക്കും മാതൃഭൂമിയുടെ സാരഥികളുമായി ഉറ്റബന്ധമായിരുന്നു. കെ.പി. കേശവമേനോൻ, കെ. മാധവൻ നായർ, കെ. കേളപ്പൻ, കെ.എ. ദാമോദരമേനോൻ, കോഴിപ്പുറത്ത്‌ മാധവമേനോൻ, എ.വി. കുട്ടിമാളുഅമ്മ എന്നിവരുമായി അവർക്ക്‌ ആത്മബന്ധമായിരുന്നു. പിന്നീട്‌ ജ്യേഷ്ഠനുമായി ബന്ധമുള്ള അടുത്ത തലമുറ വന്നുചേർന്നു. കുട്ടികൃഷ്ണമാരാർ, പി. നാരായണൻ നായർ, എൻ. കൃഷ്ണൻ നായർ എന്നിവരൊക്കെ ആര്യവൈദ്യശാലയിൽ എപ്പോഴും വന്നുചേരും. പിന്നീട്‌ എം.പി. വീരേന്ദ്രകുമാറിന്റെയും എം.ടി. വാസുദേവൻ നായരുടെയും കാലമായി. 
1962-ൽ ആര്യവൈദ്യശാലയിൽ പണിമുടക്കുണ്ടായപ്പോൾ എൻ. കൃഷ്ണൻനായരാണ്‌ സഹായത്തിനെത്തിയത്‌.’’
‘മാതൃഭൂമി’യുടെ ആരെങ്കിലും ഒരാളില്ലാതെ ആര്യവൈദ്യശാലയുടെ ഒരുപിറന്നാളും ആഘോഷിച്ചിട്ടില്ല. വലിയമ്മാവന്റെ ജന്മശതാബ്ദി വർഷത്തിൽ, ആഘോഷവേദിയിലേക്ക്‌ മന്ത്രി വരാൻ വൈകിയപ്പോൾ അധ്യക്ഷനായ കെ.പി. കേശവമേനോൻ ശുണ്ഠിയെടുത്തകാര്യവും അദ്ദേഹം ഓർമിച്ചു. വൈകിയതിന്‌ മന്ത്രിയെ പത്രാധിപർ ശകാരിക്കുകയും ചെയ്തത്‌ ഡോ. വാരിയർ ആത്മകഥയിൽ അനുസ്മരിക്കുന്നുണ്ട്‌.

ഡോ. വാരിയരുടെ സമയം നിഷ്ഠയോടെ സംവിധാനംചെയ്തതാണ്‌. എങ്കിലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ അതുതെറ്റും. ‘‘വീരേന്ദ്രകുമാർ ചികിത്സയ്ക്കായി എത്തുമ്പോൾ അതു തീർച്ചയായും തെറ്റും. നർമംകൊണ്ടും നിരീക്ഷണങ്ങൾകൊണ്ടും സമയംപോകുന്നതറിയില്ല. രോഗിയാകട്ടെ, എന്നെ ജ്ഞാനസമ്പന്നനാക്കുകയും ചെയ്യും.’’
2002-ലെ ഫുട്‌ബോൾ ലോകകപ്പ്‌ കാണാനും ഈ നിഷ്ഠ തെറ്റിച്ചു. ‘മാതൃഭൂമി’യിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കളിനിരീക്ഷണംതന്നെ കൊടുത്തു. അതുപോലെ നാടകത്തിൽ അഭിനയിക്കാനും സമയംകണ്ടെത്തി. സഹൃദയസംഘം വാർഷികത്തിന്‌ എൻ.പി. ചെല്ലപ്പൻ നായരുടെ ‘ഭാവന’ എന്ന നാടകം അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ നായകൻ ഡോ. വാരിയരായിരുന്നു.
ഈ ലേഖകന്റെ ഓർമയിലെ മനോഹരസന്ദർഭം, ആര്യവൈദ്യശാലയിൽ ചികിത്സയ്ക്കായി എത്തിയ ഗസൽ ഇതിഹാസം മെഹ്‌ദി ഹസ്സനെ കാണാൻപോയപ്പോഴായിരുന്നു. ആ മുറിയിലിരിക്കെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നുവന്ന ആ മഹാവൈദ്യൻ തന്റെ ഹൃദയംതുറന്നു. ‘‘ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവുംവലിയ ഭാഗ്യം ഈകാലത്ത്‌ ജീവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതാണ്‌. അതുകൊണ്ടാണ്‌ എം.എസിനെയും (സുബ്ബലക്ഷ്മി) ശെമ്മാങ്കുടിയെയും ചെമ്പൈയും ഭീംസെൻ ജോഷിയെയും ലാൽഗുഡിയെയും കേൾക്കാൻകഴിഞ്ഞത്‌. പല്ലാവൂർ അപ്പുമാരാരെയും തൃത്താലകേശവനെയും ആലിപ്പറമ്പ്‌ ശിവരാമപ്പൊതുവാളെയും കോട്ടയ്ക്കൽ കുട്ടൻമാരാരെയും ഒരുപോലെ കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. പട്ടിക്കാംതൊടിയുടെയും വാഴേങ്കടയുടെയും വേഷങ്ങൾ കണ്ടു. വലിയഭാഗ്യമാണ്‌.’’
തിരിച്ചുപോകുംമുമ്പ്‌ വഴിതെറ്റി ഫുട്‌ബോളിലേക്ക്‌. ഗാരിഞ്ചയുടെയും പെലെയുടെയും കളി നേരിട്ടുകാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഗാരിഞ്ച ഫുട്‌ബോളിൽ പല എണ്ണങ്ങളും കാട്ടിയത്‌ ഒരുകാലിന്റെ നീളക്കുറവുകൊണ്ടാണെന്ന്‌ സൂചിപ്പിക്കാനും അദ്ദേഹം മറന്നില്ല!

ഏറ്റവുമൊടുവിൽ ‘മാതൃഭൂമി’യുടെ നവതി ആഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള നവതിപ്പതിപ്പിൽ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതി. ‘‘മാതൃഭൂമി ഇന്നിതാ തൊണ്ണൂറാം പിറന്നാൾ വിളക്കിന്റെ നാക്കിലയ്ക്കു മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നു. കർമനിരതമായ ഒരു ദീർഘജീവിതത്തിന്റെ ദീപ്തസ്മരണകളോടെ മാതൃഭൂമിക്ക്‌ പിറന്നാൾ മംഗളം നേരുന്ന ഈ അവസരത്തിൽ എത്രയെത്ര അപൂർവരംഗങ്ങളാണ്‌ എന്റെയുള്ളിൽ ഓടിക്കയറുന്നത്‌. മാതൃഭൂമിയുടെ സ്ഥാപനകാലം മുതൽക്കെ ആ സംരംഭവുമായി ആര്യവൈദ്യശാല ഈടുറ്റ സൗഹൃദത്തിലായിരുന്നു. അന്നേക്ക്‌ വൈദ്യശാല ബാലാരിഷ്ടതകൾ ഏതാണ്ടൊഴിഞ്ഞ്‌ യൗവനത്തിലേക്ക്‌ കടന്നിരുന്നു. ആര്യവൈദ്യശാല എന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാതൃഭൂമി പുലർത്തിയിരുന്ന താത്‌പര്യം മറക്കുന്നതെങ്ങനെ? വലിയമ്മാവനും ജ്യേഷ്ഠനുമായുള്ള മാതൃഭൂമിയുടെ ബന്ധം അത്രമേൽ ദൃഢമായിരുന്നു’’. ആ വാക്കുകളിലുണ്ട്‌ യശസ്സ്‌ ആഗ്രഹിക്കാത്ത മഹായശസ്വിയുടെ സ്നേഹവും കരുതലും.

ആയുർവേദ ലോകത്തിനു തീരാനഷ്ടം

1961-‘62ൽ കോട്ടക്കൽ ആയുർവേദ കോളേജിലാണ് ഞാൻ പഠിച്ചത്. അന്നുമുതൽ ഏറെ ആദരവോടെമാത്രം കണ്ട വിശിഷ്ടവ്യക്തിയാണ് ആര്യവൈദ്യൻ പി.കെ. വാരിയർ. ഒരുകാലത്ത് വളരെ വിപുലമായി നടത്തിയിരുന്ന ആയുർവേദ സെമിനാറുകളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അച്ഛന്റെയൊപ്പം പോയപ്പോഴാണ് കൂടുതൽ അടുത്തറിയാൻ ഇടയായത്. വിദ്യയും വിനയവും ചേർന്ന ഒരു നിറകുടമായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേർപാട് ആയുർവേദലോകത്തിന് തീരാനഷ്ടംതന്നെയാണ്.
-അഷ്ടവൈദ്യൻ വൈദ്യമഠം ഋഷികുമാരൻ നമ്പൂതിരി