thikkodiyan
തിക്കോടിയൻ

മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ തന്റേതായ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ച തിക്കോടിയൻ വിടവാങ്ങിയിട്ട് 20 വർഷം കഴിഞ്ഞു. തിക്കോടിയൻ എന്ന പി. കുഞ്ഞനന്തൻ നായർ.ഹാസ സാഹിത്യകാരനായി തുടങ്ങി ഒടുവിൽ അനസൂയവിശുദ്ധനായ ആത്മകഥാകാരനായി വിളങ്ങിയ എട്ടുപതിറ്റാണ്ടിലധികം നീണ്ടുനിന്ന സാർഥക ജീവിതം 

തിക്കോടിയൻ വിഹരിക്കാത്ത മേഖലകളില്ല. ഹാസ്യലേഖനങ്ങൾ, നർമകവിതകൾ, നാടകങ്ങൾ, നോവലുകൾ, തിരക്കഥകൾ, ആത്മകഥ എന്നിങ്ങനെ ആ മേഖല വിപുലമാണ്. 1940-കളിൽ സഞ്ജയൻ മാസികയിലേക്ക് അദ്ദേഹം തന്റെ ഒരു കവിത പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനായി അയച്ചു. മാസികയുടെ പത്രാധിപരായിരുന്ന സാക്ഷാൽ സഞ്ജയന് കവിത പിടിച്ചു. കവിയായ കുഞ്ഞനന്തൻ നായർ തിക്കോടിയെ തിക്കോടിയനാക്കി മാറ്റിയത് അദ്ദേഹമാണ്. 

തിക്കോടിയന്റെ സാഹിത്യജീവിതത്തെ കരുപ്പിടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മൂന്ന് പ്രേരകശക്തികൾക്കുള്ള പങ്ക് നിസ്തുലമാണ്. സ്വതവേ അലസനായ അദ്ദേഹത്തിന് ഈടുറ്റ സാഹിത്യസൃഷ്ടികൾ എഴുതിക്കുന്നതിൽ ഈ മൂന്നുഘടകങ്ങളും നിർണായകമായി. ദേശപോഷിണി, ഉറൂബ്‌,  എം.ടി. വാസുദേവൻനായർ. ഈ മൂന്നുഘടകങ്ങളുടെയും സ്നേഹപൂർണമായ നിർബന്ധങ്ങളില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ പല സാഹിത്യസൃഷ്ടികളും വെളിച്ചംകാണില്ലായിരുന്നുവെന്ന് തിക്കോടിയൻതന്നെ സമ്മതിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യമാണ്. 

1970-കളുടെ അവസാനത്തിൽ ‘മലയാളനാട്’ എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിലൂടെ പത്രാധിപർ വി.ബി.സി. നായരായിരുന്നു തിക്കോടിയന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തെ ആദ്യമായി പുറംലോകത്തെ അറിയിച്ചതെന്ന് തോന്നുന്നു. അന്ന് ‘മലയാളനാട്ടി’ൽ തിക്കോടിയനെക്കുറിച്ചുവന്ന ഫീച്ചറിന്റെ തുടക്കത്തിൽ തിക്കോടിയന്റെ ഒരു മുഖമൊഴിയുണ്ട്. അതിങ്ങനെ: ‘എന്നെപ്പറ്റി അറിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാവരിൽ നിന്നും ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറിനിന്നിട്ടേയുള്ളൂ. എന്നാൽ പ്രിയപ്പെട്ട വി.ബി.സീ. നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്റെ പരാജയം താങ്കൾക്കൊരു നേട്ടമാണെങ്കിൽ അതെനിക്കൊരു ഭാരമല്ല.’ അതായിരുന്നു തിക്കോടിയൻ. ഈയൊരു മനോഭാവമാണ് ദേശപോഷിണിക്കും ഉറൂബിനും എം.ടി.ക്കും മുമ്പിൽ നിരന്തരം കീഴടങ്ങാൻ തിക്കോടിയനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് 'അരങ്ങുകാണാത്ത നടനി’ൽ നിന്നും വിലപ്പെട്ട സാഹിത്യസൃഷ്ടികൾ കൈരളിക്ക് ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. 

ദേശപോഷിണിയുമായുള്ള തന്റെ ബന്ധം തിക്കോടിയൻ ‘അരങ്ങുകാണാത്ത നടനി’ൽ പലവുരു അയവിറക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ വാർഷികോത്സവങ്ങൾക്ക് തിക്കോടിയൻ നാടകങ്ങൾ ഒഴിച്ചുകൂടാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. നടൻ കുഞ്ഞാണ്ടിയടക്കമുള്ള വായനശാലാ പ്രവർത്തകർ ഇതിനായി തിക്കോടിയനെ നേരത്തേത്തന്നെ സമീപിക്കും. ആരെയും മുഷിപ്പിക്കാനാകാത്ത തിക്കോടിയൻ നാടകരചന ഏൽക്കുകയും ചെയ്യും.

പക്ഷേ, വാർഷികം വാതിൽപ്പടിയിലെത്തിനിൽക്കുമ്പോഴും രചന തുടങ്ങിയിട്ടുപോലുമുണ്ടാകില്ല. അതോടെ നാടകപ്രവർത്തകർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടുപടിക്കൽ കുത്തിയിരുന്നാണ് നാടകരചന പൂർത്തിയാക്കുന്നത്. തിക്കോടിയന്റെ പല നാടകങ്ങളുടെയും രചനാരഹസ്യം ഇതാണ്. പുഷ്പവൃഷ്ടി, ജീവിതം, പ്രസവിക്കാത്ത അമ്മ, തീപ്പൊരി, കണ്ണാടി, നിരാഹാരസമരം, പഴയ ബന്ധം, രാജമാർഗം, കന്യാദാനം - അങ്ങനെ നീളുന്നു ആ നാടകപരമ്പര.

ഒരു പക്ഷേ, കോഴിക്കോട്ടെ സഹൃദയസദസ്സുകളിലും സാംസ്കാരികവേദികളിലുമൊക്കെ ഒരു നർമസാന്നിധ്യമായി ഒതുങ്ങിപ്പോകുമായിരുന്ന തിക്കോടിയനെ അവസാന നാളുകളിൽ മലയാള സാഹിത്യത്തിലെത്തന്നെ ഒരു നിത്യസാന്നിധ്യമാക്കി നിലനിർത്തിയത്, ഒരു സംശയവുമില്ല, എം.ടി. വാസുദേവൻനായരാണ്. എം.ടി. എന്ന മാതൃഭൂമി പത്രാധിപരുടെ സ്നേഹപൂർണമായ നിർബന്ധമില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ തിക്കോടിയന്റെ അനശ്വരസൃഷ്ടിയായ 'അരങ്ങുകാണാത്ത നടൻ' അരങ്ങുകാണില്ലായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ആത്മകഥാംശമുള്ള ഒരു കൃതി എഴുതണമെന്ന് പറഞ്ഞശേഷം എം.ടി. അക്കാര്യം മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ പരസ്യപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. അതോടെ അതെഴുതുകയല്ലാതെ തിക്കോടിയനും മറ്റൊരു മാർഗമില്ലാതായി. തിക്കോടിയന്റെ സ്വഭാവമറിയാവുന്ന എം.ടി. ഓരോ ആഴ്ചയിലെയും മാറ്റർ ലഭിക്കുന്നതിനായി സഹപത്രാധിപർ ശത്രുഘ്‌നനെ തിക്കോടിയന്റെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ്‌ മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഈ മികച്ച ആത്മകഥ പിറവികൊള്ളുന്നത്. തിക്കോടിയന്റെ പ്രസംഗാനുഭവങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു രചനകൂടി എഴുതിക്കണമെന്ന് എം.ടി. ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, കാലം അതനുവദിച്ചില്ല.

താനൊരു സാഹിത്യകാരനാണെന്ന് തിക്കോടിയൻ ഒരുകാലത്തും മേനി നടിച്ചിരുന്നില്ല. തന്റെ സാഹിത്യസൃഷ്ടികളെക്കുറിച്ച് ഒരു വിലയിരുത്തലിനോ വിചിന്തനത്തിനോ അദ്ദേഹം തുനിഞ്ഞിരുന്നുമില്ല. സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദംകൊണ്ട് താൻ പലതുമെഴുതി - ഈ മനോഭാവമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നത്.'അരങ്ങു കാണാത്ത നടനി'ലെ ഒരധ്യായത്തിന്റെ പേര് പട്ടം പറപ്പിക്കുന്ന കുട്ടി എന്നാണ്. കാറ്റാണ് തന്റെ പട്ടത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതെന്നറിയാതെ കുട്ടി പട്ടം പറത്തുന്നു. തന്റെ സാഹിത്യജീവിതത്തെയും തിക്കോടിയൻ അങ്ങനെയാണ് കണ്ടത്. സൗഹൃദത്തിന്റെ കാറ്റാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യരചനയ്ക്ക് ഉപോദ്‌ബലകമായത്.

content highlights: thikkodiyan death anniversary