ഒരുദിവസം, കലാപത്തിന് വളരെ മുമ്പേ, ആരോടും ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അയാൾ ഒഴിഞ്ഞകന്നു, പിന്നെ ഒരിക്കലും തിരികെപ്പോയതുമില്ല. നാല്പത്തിമൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷമുള്ള മറ്റൊരുദിവസം, ഒരു ചെറിയ ഇംഗ്ലീഷ് പട്ടണത്തിലെ തന്റെ വീടിന്റെ മുൻവാതിലിന് തൊട്ടുപിന്നിൽ അയാൾ കുഴഞ്ഞുവീണു.ഇങ്ങനെയാണ് സാഹിത്യത്തിനുള്ള ഈ വർഷത്തെ നൊബേൽ സമ്മാന ജേതാവായ അബ്ദുൽ റസാഖ് ഗുർണയുടെ ‘The Last Gift’ എന്ന നോവൽ തുടങ്ങുന്നത്.പ്രവാസിയായ അബ്ബാസ് എന്ന  നാവികന്റെ തകർച്ച ഇങ്ങനെയാണ് ഗുർണ ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്. അത് ശാരീരികമായ തകർച്ച മാത്രമല്ല, അസ്തിത്വപരമായ തകർച്ച കൂടിയാണ്. ഒരാൾ ജന്മനാടുപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ തന്റെ നിഴലിനെക്കൂടി ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. പിന്നീട് മറ്റൊരു പ്രദേശത്ത് വേരുകളാഴ്ത്തുമ്പോൾ മറ്റൊരു നിഴലിനെക്കൂടി അയാൾ കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്. അതിനു സാധിക്കാതെ വരുമ്പോൾ ആ തകർച്ച പൂർണമാകുന്നു.ആഫ്രിക്കയിലെ സാൻസിബാറിൽനിന്ന് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ കുടിയേറിയ ഗുർണയുടെ എഴുത്തിൽ കുടിയേറ്റത്തിന്റെ കയ്പ് അക്ഷരങ്ങളായി മാറുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.നോവലിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്, ഓർമകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ അബ്ബാസ് ഭാര്യയായ മർയത്തിന്റെ കൂടെ ടെലിവിഷൻ കാണുന്നതിനെപ്പറ്റി നോവലിസ്റ്റ് എഴുതുന്നുണ്ട്. ഒരു മരത്തിനടിയിലായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മാർക്കറ്റ് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ ‘എംഫിനിസിനി’ എന്നു പറയുന്നു. താൻ പണ്ടു പഠിച്ച സ്കൂൾ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പ്രദേശമാണ് അയാളുടെ ഓർമയിൽ. പക്ഷേ ടി.വി.യിൽ കാണിച്ചത് സുഡാനിലെ ഒരു പ്രദേശമായിരുന്നു!പ്രവാസികളുടെ ഓർമ ദിശതെറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു കപ്പലാണ്. കാറ്റിൽ അതു തകർന്നെന്നു വരില്ല. പക്ഷേ, ശാന്തമായ കടലിൽ നിന്നനിൽപ്പിൽ അത് അപ്രത്യക്ഷമാകുമെന്ന് ഗുർണ നമ്മളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
******
അമ്മ പിൻവശത്തെ മുറ്റത്ത് തീ പൂട്ടുകയായിരുന്നു.പുറത്തേക്കുപോകുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ അവൾ ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്ന പ്രാർഥനയുടെ വരികൾ എന്റെ ചെവിയിലെത്തി. മുഖം മാർച്ചട്ടയിലേക്ക് താഴ്ത്തിവെച്ച് അമ്മ പതുക്കെ തീയൂതുകയായിരുന്നു. കാലിനരികിൽ വെള്ളം നിറച്ച പാത്രം. ചുറ്റും കണ്ണോടിക്കുമ്പോൾ തീ അവളുടെ മുഖത്തെ കറുപ്പിക്കുകയും കണ്ണുകളിൽ നീർനിറയ്ക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ റൊട്ടി വാങ്ങാൻ പണം ചോദിച്ചു. അമ്മ നെറ്റിചുളിച്ചു.അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു നോവലായ Memory of Departure തുടങ്ങുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.തീ, വെളിച്ചത്തിനുപകരം ഇരുട്ട് നിറയ്ക്കുന്ന മുഖങ്ങളുടെ ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾകൂടിയാണ് ഈ നോവൽ.ഹസ്സൻ ഒമർ എന്ന പതിനഞ്ചു വയസ്സുകാരന്റെ കഥയാണ് ഗുർണ വിവരിക്കുന്നത്. പട്ടിണിയും അന്ധവിശ്വാസവും നിറഞ്ഞ കിഴക്കനാഫ്രിക്കയിൽ നിന്നുള്ള ഈ സ്മരണകൾ പിൽക്കാലത്തെ ഗുർണയുടെ ഒരു ചൂണ്ടുപലകകൂടിയാണ്.  തകർന്നുവീഴുന്ന ചുറ്റുപാടുകളിൽനിന്ന് ഓടിരക്ഷപ്പെട്ട് മറ്റൊരു രാജ്യത്തെത്തുമ്പോൾ ഒരുവനെ കാത്തുനിൽക്കുന്നത് മറ്റൊരു തരം തകർച്ചയാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവുകൾ കൂടിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലുകൾ.
******
എന്റെ അജ്ഞാതവിധിമുഴങ്ങുന്ന മണികളാണ് അവളുടെ പുരികങ്ങൾ.എന്ന് സിറിയൻ കവി അഡോണിസ് എഴുതിയത് ഗുർണയുടെ ഏതു നോവലിന്റെയും ആമുഖമായി ചേർക്കാനാവും. കാരണം അത്ര മാത്രം അജ്ഞാതമാണ് ഒരു കരയിലും അടിയാതെ ഒഴുകിനടക്കുന്ന ആ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വിധിയും ഭാവിയും..
(സാഹിത്യനിരൂപകനായ ലേഖകൻ പെദ്രോ പരാമോയുടെ വിവർത്തകനാണ്‌)

ഇംഗ്ലീഷിലാണ്‌ ഞാൻ എഴുതുന്നത്‌. ആ ഭാഷയിലേക്ക്‌ മറ്റൊരു സാങ്കല്പിക ഭൂമിക സന്നിവേശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അത്‌ ചലനാത്മകവും രസകരവുമായൊരു മിശ്രിതം സൃഷ്ടിക്കുന്നു
അബ്ദുൽ റസാഖ് ഗുർണ
സാഹിത്യ നൊബേൽ ജേതാവ്‌