ഒരു മഴക്കാലംകൂടി കടുത്ത ദുരന്തങ്ങൾ വിതച്ചുകൊണ്ട് കടന്നുപോകുകയാണ്. മുൻപ്രളയങ്ങളിൽ വലിയ പരിക്കേൽക്കാത്ത പ്രദേശങ്ങളാണ് ഇത്തവണ ദുരിതങ്ങൾക്ക് ഇരയായത്.  

സംസ്ഥാനത്തിന് പരിചിതമല്ലാത്ത  കാലാവസ്ഥാമാറ്റങ്ങളാണ് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ ദിശയിലേക്കുള്ള ന്യൂനമർദസഞ്ചാരം, പശ്ചിമഘട്ടത്തെയും കടന്നുപോകുന്ന ചുഴലിക്കൊടുങ്കാറ്റ്, മേഘവിസ്ഫോടനത്തോട് അടുത്തുനിൽക്കുന്ന അതിവൃഷ്ടി, വായുപ്രവാഹങ്ങളുടെ പൊടുന്നനെയുള്ള ദിശാമാറ്റം ഇവയൊക്കെ എല്ലാ പ്രവചനങ്ങളെയും അസാധ്യമാക്കുന്നുണ്ട്.
കാലാവസ്ഥയിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾക്ക് തടയിടാൻ മനുഷ്യന് സാധ്യമല്ല. എന്നാൽ, അവ മനുഷ്യനും പ്രകൃതിക്കും ഏൽപ്പിക്കുന്ന പരിക്കുകളെ ലഘൂകരിക്കാനും ഒരു പരിധിവരെ മുൻകരുതലുകൾ സ്വീകരിക്കാനും നമുക്ക് സാധിക്കണം.

നിലവിലുള്ള ദുരന്തനിവാരണനയത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ആവശ്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയാണ് ആദ്യം വേണ്ടത്. 2018-ലെ അതിവൃഷ്ടിയും അതേത്തുടർന്ന് പശ്ചിമഘട്ടമലനിരകളിലുണ്ടായ ആയിരക്കണക്കായ ഉരുൾപൊട്ടലുകളും നമ്മെ ഒന്നും പഠിപ്പിച്ചില്ലെന്നുവേണം കരുതാൻ. 2019-ലും 2020-ലും  ദുരന്താനന്തരഘട്ടത്തിൽമാത്രമാണ് നാം ഉണർന്നുപ്രവർത്തിച്ചത്. ദുരന്തനിവാരണത്തിൽ ദുരന്തപൂർവഘട്ടത്തിനുള്ള പ്രാധാന്യത്തെപ്പറ്റി നാമിപ്പോഴും ഗൗരവമായി ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ദുരന്തലഘൂകരണം (mitigation), മുന്നൊരുക്കം (preparedness) എന്നിവ ദുരന്തപ്രതികരണഘട്ടം, ദുരന്താനന്തരഘട്ടം എന്നിവയെക്കാൾ ഏറെ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

പരിസ്ഥിതിദുർബല പ്രദേശങ്ങളെയും ഉരുൾപൊട്ടൽ-വെള്ളപ്പൊക്ക-വരൾച്ച സാധ്യതാ പ്രദേശങ്ങളെയും ഉൾപ്പെടുത്തി ആ മേഖലയിലെ പരിസ്ഥിതി പുനരുജ്ജീവനനടപടികൾ ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ തയ്യാറാക്കണം. കേരളത്തിന്റെ ഉരുൾപൊട്ടൽ സംവേദകമേഖലാഭൂപടം, സംസ്ഥാന ദുരന്തനിവാരണവിഭാഗം 2010-ൽത്തന്നെ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതനുസരിച്ച്, ആ മേഖലയിലെ ഭൂവിനിയോഗത്തിനും ഭൂസംരക്ഷണത്തിനും ഉതകുന്ന ഒരുകാര്യവും അധികൃതർ നടപ്പാക്കിയിട്ടില്ലെന്നുകാണാം. 
കേരളത്തിൽ തുടർച്ചയായി സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉരുൾപൊട്ടലുകളുടെ 67 ശതമാനവും ഭൂവിനിയോഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സംഭവിച്ചതാണ്. അതുപോലെത്തന്നെ തോട്ടം മേഖലകളും ഉരുൾപൊട്ടലുകളുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രമായി മാറുന്നുണ്ട്.

ഭൂവിനിയോഗരീതികളിൽ ക്വാറി, തോട്ടം, കാർഷികഭൂമി എന്നിവയെല്ലാം ഉരുൾപൊട്ടൽ സാധ്യത വർധിപ്പിക്കുമ്പോൾ ആ മേഖലകളെ സവിശേഷമായി പരിഗണിച്ച് പദ്ധതികൾ ആവിഷ്കരിക്കണം.

ചരിഞ്ഞ പ്രദേശങ്ങളിലെ വനനാശം തടഞ്ഞും സ്വാഭാവിക ജലനിർഗമനമാർഗങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചും ഭൂമിയുടെ കിടപ്പ് പരിഗണിക്കാതെയുള്ള നിർമാണപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തടയിട്ടും മണ്ണിടിച്ചിൽ, ഉരുൾപൊട്ടൽ എന്നിവയ്ക്ക് സാധ്യതയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ ഹരിതാവരണം വർധിപ്പിച്ചും അത്തരം പ്രദേശങ്ങളിൽ താങ്ങുഭിത്തികൾ നിർമിച്ചുമെല്ലാം വലിയൊരളവിൽ ദുരന്തലഘൂകരണം നടത്താവുന്നതാണ്. 

കേരളത്തിലെ ജനവാസമേഖലയിൽ മാത്രമല്ല, വനപ്രദേശങ്ങളിലും വലിയതോതിലുള്ള ഉരുൾപൊട്ടലുകൾ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം കൊല്ലം ജില്ലയിലെ കുളത്തൂപ്പുഴ, ആര്യങ്കാട്, തെന്മല വനമേഖലയിലെവിടെയോ ഉരുൾപൊട്ടൽ സംഭവിച്ചു എന്ന സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത വാർത്തയുണ്ട്. വനമേഖലയിലെ ഉരുൾപൊട്ടലുകൾ മണ്ണിന്റെ ജൈവശേഷി കുറഞ്ഞുവരുന്നതിന്റെ ലക്ഷണംകൂടിയായി പരിഗണിക്കണം. മണ്ണിലെ ജൈവാംശങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ അഖിലേന്ത്യാ ശരാശരിയെക്കാളും ഏറെ താഴെയാണ് കേരളമെന്നത് പരിഗണിച്ചുകൊണ്ട് അതിനുള്ള പരിഹാരനടപടികൾ സ്വീകരിക്കേണ്ടത് ദുരന്തങ്ങൾ ലഘൂകരിക്കുന്നതിനും തടയുന്നതിനും അത്യാവശ്യമാണ്.

ദുരന്തത്തിനുമുമ്പുള്ള ഒരുക്കങ്ങളും ദുരന്ത ലഘൂകരണവും സാധ്യമാകണമെങ്കിൽ അടിസ്ഥാനപരമായി നമ്മുടെ വികസന നയങ്ങളിൽ മാറ്റംവരുത്തേണ്ടിവരും.  

ദുരന്തങ്ങളുടെ ആവർത്തനങ്ങൾ കൂടുമ്പോഴും നമ്മുടെ മണ്ണിനും കാലാവസ്ഥയ്ക്കും ജൈവശേഷിക്കും താങ്ങാവുന്ന പദ്ധതികളല്ല സർക്കാരുകൾ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. പൊതുവിൽ ദുർബലമായിക്കഴിഞ്ഞ കേരള പരിസ്ഥിതിയെ കൂടുതൽ തകർച്ചയിലേക്ക് നയിക്കാനുതകുന്ന കേരള സിൽവർ ലൈൻ പദ്ധതി, കോഴിക്കോടിനെയും വയനാടിനെയും ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള തുരങ്കപാത, തീരപരിസ്ഥിതിയെ കണക്കിലെടുക്കാത്ത തുറമുഖ പദ്ധതികൾ എന്നിവയൊക്കെയും ഈ പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പുനഃപരിശോധിക്കാൻ സർക്കാർ തയ്യാറാകേണ്ടിവരും. നിർമിതപ്രദേശങ്ങളുടെ വ്യാപനം താങ്ങാൻ കേരള പരിസ്ഥിതിക്ക് ഇനിയും സാധ്യമല്ല.

ഉരുൾപൊട്ടലുകളും മലവെള്ളപ്പാച്ചിലുകളും മലയോരമേഖലയെയും സമതലങ്ങളെയും ദുരിതത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുമ്പോൾ കടൽക്ഷോഭവും തീരശോഷണവും തീരദേശവാസികളുടെ ജീവനെയും ജീവനോപാധികളെയും നാശത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു. മാറിയ കാലാവസ്ഥയിൽ സാമ്പ്രദായിക വികസനബോധ്യങ്ങൾ പൊളിച്ചെഴുതാൻ ആഗോള ഭരണകൂടങ്ങൾപോലും നിർബന്ധിതമായിക്കഴിഞ്ഞു. ഇതിൽനിന്ന് മാറിനിൽക്കാൻ ഒരു സമൂഹത്തിനും സാധ്യമല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ് വിവേകം. പ്രകൃതിയുമായി സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി മനുഷ്യൻ നടത്തിവരുന്ന യുദ്ധത്തിൽ തോൽവി മനുഷ്യനുതന്നെയായിരിക്കും എന്ന തിരിച്ചറിവിനെയാണ് ശാസ്ത്രബോധം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടത്.