മുന്താരിയിൽ പോവാൻ ആദ്യം ചെറുപുഴയിലെത്തണം. അതിന് പയ്യന്നൂരിൽ വണ്ടിയിറങ്ങി ബസ്സിനുപോവാം. ചെറുപുഴയിൽനിന്ന് ജീപ്പുപിടിച്ച് കർണാടക വനംവകുപ്പിന്റെ അനുമതിയും വാങ്ങിവേണം പോവാൻ. പ്രദേശവാസിയായ ആരെയെങ്കിലും കൂട്ടിയാൽ കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമായി. ഇനി നേരത്തേ നടത്തിയ യാത്രയുടെ ഓർമകൾ പങ്കുവെയ്ക്കട്ടെ. 
മുന്താരിയിലെത്തുന്നതിനുമുമ്പ് ചെറുപുഴയിൽനിന്ന്‌ അപ്പണ്ണയെക്കുറിച്ച് കേട്ടിരുന്നു ഷാർപ്പ് ഷൂട്ടർ. മുന്താരിയെന്ന കൊടുംവനത്തിൽ കൃഷിയുമായെത്തിയ അയ്യങ്കാർക്കുവേണ്ടി മൃഗങ്ങളെ തുരത്തിയും ഏലത്തിനും കാപ്പിക്കും കാവലിരുന്നും ജീവിതം കാട്ടിൽ ഉഴിഞ്ഞുവെച്ചൊരാൾ. 
കാക്കിപാന്റും ഷർട്ടും കൈയിൽ തോക്കുമായി കാടുചുറ്റുന്ന കാവൽക്കാരൻ. മകൻ ബെള്ളയപ്പനും പെൺമക്കളുമെല്ലാം കാടിന്റെ മക്കളായി വളർന്നു. പനയിൽ കയറി കള്ളെടുക്കാനും തേനെടുക്കാനും എല്ലാത്തിനും മതിയായ പെൺതരികൾ. അങ്ങനെ നാട്ടിൽ അപ്പണ്ണയെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾകേട്ട് മുന്താരിക്കാടിന്റെ പുറംലോകമായ പുളിങ്ങോമുകാരും ചെറുപുഴക്കാരും അയാളെ കാണണമെന്നാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ ഭാവനയിൽ ഒരു അപ്പണ്ണയുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോഴിതാ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ സാക്ഷാൽ അപ്പണ്ണ. മുറുക്കിയതിന്റെ ഇത്തിരി ബാക്കി നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് കൊടുമുന്താരിമുടിയിലെ കുടിലിന്റെ വരാന്തയിലെ ബെഞ്ചിലിരിക്കുന്നു. കൈയിൽ തോക്കില്ല. വേഷത്തിൽ പ്രതാപമില്ല. മുന്താരിയുടെ പ്രതാപവും അസ്തമിച്ചിരിക്കയാണ്. ജന്മികൾ ഭൂമി കൈയൊഴിഞ്ഞു. കർഷകരും കാടിറങ്ങി. നാൽപ്പതോളം കുടുംബങ്ങളേ ഇപ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. അതിൽത്തന്നെ പലരും കൃഷിയാവശ്യത്തിനുമാത്രം വന്ന് തിരിച്ചുപോകുന്നവരാണ്. മാത്തച്ചനാണ് കൂട്ടത്തിൽ പ്രമുഖനായ കർഷകൻ. അതുകൊണ്ട്‌ യാത്രപുറപ്പെടുംമുമ്പ് ഞങ്ങൾ മാത്തച്ചനെ വിളിച്ചിരുന്നു. ‘‘ഞങ്ങളൊരു അഞ്ചുപേരങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട്. ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണ് കിട്ടിയാൽ സന്തോഷായി’’ -ഡ്രൈവർ മുരളിയേട്ടൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അതിരാവിലെ പുളിങ്ങോമിൽനിന്നാണ് പുറപ്പെട്ടത്. തലേദിവസം കർണാടക വനംവകുപ്പിന്റെ പുളിങ്ങോമിലുള്ള ഓഫീസിൽച്ചെന്ന് വനംവകുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അരുണിനെക്കണ്ട് അനുവാദം വാങ്ങിവെച്ചിരുന്നു. തോട്ടിലെ ഉരുളൻകല്ലുകൾ താണ്ടി ചാഞ്ചാടിയാടിപ്പോകുന്ന ജീപ്പിൽ, മഴയും കാടും തമ്മിലുള്ള ലയനഭംഗികൾക്കിടയിലൂടെയായിരുന്നു സവാരി. മഴയിൽ അടിക്കാടുകൾ സമൃദ്ധമായിരുന്നു. തേക്കുമരങ്ങൾ കിരീടംചൂടി വേറിട്ടുനിന്നു. 
വഴിയിലൊരു തോടുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ നിർത്തി കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളെടുത്തു. പിന്നെ അഞ്ചുകിലോമീറ്റർ താണ്ടിയപ്പോൾ മുരളിയേട്ടൻ ചവിട്ടി. ഇനി നിങ്ങൾക്കൊരു അദ്‌ഭുതലോകം കാട്ടിതരാം. കല്ലും മുള്ളും താണ്ടി താഴെയെത്തി. എന്നോ വീണ്‌ ജീർണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു മരം പാലമായി കിടപ്പുണ്ട്. അതിൽ തപ്പിപ്പിടിച്ചിറങ്ങിയത് ഒരു ഫ്ളാറ്റ്ഫോംപോലുള്ളൊരു വിശാലമായ പാറയിൽ. ചുറ്റും കൊടുംകാട്, നടുവിൽ തുറന്നുകിടക്കുന്ന പാറത്തുരുത്തും. വഴുക്കലുണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റും കുളിരുമുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ ഇരുവശത്തുമായി കുതിച്ചൊഴുകുന്ന പുഴയുടെ പൊട്ടിച്ചിരിയും. വാലുപോലെ കിടക്കുന്ന പാറയായതുകൊണ്ട് വാലൻപാറയെന്നായിരുന്നു പേര്. എന്നാൽ, വല്ലപ്പോഴുമെത്തുന്ന സഞ്ചാരികൾ ഇതിനുമുകളിലിരുന്ന്‌ മദ്യസേവ തുടങ്ങിയതിൽപ്പിന്നെ പാറയിപ്പോൾ വിസ്കിപ്പാറയാണ്. വീണ്ടും ജീപ്പിൽക്കയറി. ചില കയറ്റങ്ങളിൽനിന്ന് ജീപ്പ് പോയപോലെ തിരിച്ചുവരും. ഹനുമാൻ ഗിയറും പിടിക്കാതാവുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങും. അതിനു കാത്തിരിക്കുന്നപോലെ അട്ടകൾവന്ന് പൊതിയും. മുന്താരിയിലെ കർഷകർക്ക് തങ്ങളുടെ കാർഷികവിളകൾ മാർക്കറ്റിലെത്തിക്കാൻ സൗകര്യത്തിന് ആഴ്ചയിൽ രണ്ടുദിവസമേ ജീപ്പ് അകത്തേക്ക് വിടൂ. ആ ദിവസം നോക്കി ജീപ്പുകാരെ പിടിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്കും ഈ കാടുകാണാം.  അല്ലാതൊരു വിനോദസഞ്ചാരപാക്കേജ് ഇങ്ങോട്ട് പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. 
ഇതാ, മാത്തച്ചന്റെ വീടായി. ഇവിടത്തെ ഏക ടെറസ്‌വീടാണ്. തികഞ്ഞ കൃഷിക്കാരനാണ് മാത്തച്ചൻ. കാപ്പിയും വാഴയും കപ്പയും ജാതിയും തെങ്ങും കവുങ്ങുമെന്നുവേണ്ട ഏതാണ്ട് സ്വയംപര്യാപ്തമായ ഒരു കാർഷികഭൂമി. മാത്തച്ചൻ തൊടുപുഴയിൽനിന്ന്‌ കുടിയേറിയതാണ്. വർഷങ്ങളായി ഇവിടെ കൃഷിയുമായി കഴിയുന്നു. മൂന്നുമക്കളും കൃഷിപ്പണിയിൽ സഹായിക്കുന്നു. 
മുന്താരി ചുറ്റിക്കാണാൻ ജിതേഷ് കൂടെവന്നു. മുന്താരിയിലിപ്പോൾ നാൽപ്പതോളം മലയാളികളാണ് ഉള്ളത്. അതിൽ പലരും നാട്ടിലേക്കുപോയി. കൃഷിപ്പണിക്കും വിളവെടുപ്പിനുംമാത്രം വരും. മാത്തച്ചനെപ്പോലെ പത്തോളം കുടുംബങ്ങളേ സ്ഥിരതാമസമുള്ളൂ; പിന്നെ മുന്താരിയുടെ ആദ്യകാല കാവൽക്കാരനായ അപ്പണ്ണയും. ഞങ്ങൾ കൃഷിയിടത്തിലൂടെ നടന്നു. കവുങ്ങ് പലതും രോഗം വന്ന്‌ നശിച്ചിരിക്കുന്നു. തെങ്ങിനും ക്ഷീണകാലമാണ്‌. വാഴയും കപ്പയും കാപ്പിയും ജാതിയുമാണ്‌ ഇപ്പോൾ വരുമാനം കൊണ്ടുവരുന്നത്‌.
എല്ലായിടത്തും വൈദ്യുതി സ്വന്തമായുണ്ട്‌. പി.വി.സി. പൈപ്പിൽ നദിയിൽനിന്ന്‌ വെള്ളം കൊണ്ടുവന്ന്‌ ശക്തികൂട്ടി ഫാനിലേക്ക്‌ വിടും. ഡയനാമോ പ്രവർത്തിപ്പിച്ച്‌ വൈദ്യുതിയുണ്ടാക്കി ഫാനും ലൈറ്റും അത്യാവശ്യം ടി.വി.യും അതിൽ പ്രവർത്തിക്കും. വിദ്യാഭ്യാസമാണ്‌ വലിയ പ്രശ്നം. മിക്കവരും ബോർഡിങ്ങിൽ പഠിച്ചവരാണ്‌. ചെറിയ ക്ളാസുകളിലേക്ക്‌ കോഴിച്ചാൽവരെ നടന്നുപോകും. ആനയും പുലിയുമെല്ലാമുള്ള കാട്ടിൽ അതൊരു സാഹസികയാത്ര തന്നെയായിരുന്നു. എന്തായാലും അതെല്ലാംതാണ്ടി അനേകം കുടുംബങ്ങളിവിടെ ജീവിതം നട്ടുനനച്ച്‌ വളർത്തിയെടുത്തു. എല്ലാവരും മനസ്സുകൊണ്ട്‌ മലയാളികളും ശരീരംകൊണ്ട്‌ കർണാടകക്കാരുമാണിവിടെ. വോട്ട്‌ കർണാടകയിലാണ്‌. കൃഷി ആനുകൂല്യങ്ങളെല്ലാം കർണാടക സർക്കാരിന്റേതാണ്‌. ബാങ്കും ബാങ്കിടപാടുകൾക്കും മടിക്കേരി പോവണം ഇവർ.
നടന്നുനടന്ന്‌ കയറ്റത്തിലെത്തി. അവിടെനിന്ന്‌ വലത്തോട്ട്‌ തിരിയണം. അവിടെയാണ്‌ അപ്പണ്ണ താമസിക്കുന്നത്‌. അപ്പണ്ണയുടെ മകൻ ബെള്ളയപ്പൻ ഞങ്ങളെ കണ്ടതും ഓടിവന്നു. രണ്ടുകുട്ടികൾ അകത്ത്‌ കളിക്കുന്നു. 

 ബെള്ളയപ്പന്റെ മക്കളാണ്‌. ആദ്യഭാര്യയിൽ മൂന്ന്‌ വലിയ കുട്ടികളുണ്ടയാൾക്ക്‌. ഇതിപ്പം രണ്ട്‌ കുട്ടികൾ. ബെള്ളയപ്പൻ ഞങ്ങളെ മുന്താരിയുടെ പ്രതാപകാലത്തേക്ക്‌ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. മുകളിൽ ഏലം ഉണക്കുന്ന സൗകര്യവും കെട്ടിടവുമുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലം കാട്ടിത്തന്നു. കെട്ടിടങ്ങൾ തകർന്നുകിടക്കുകയാണ്‌. അപ്പണ്ണ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലവും തകർന്നുകിടക്കുന്നു. ഒരു കുല പാതി പഴുത്തുകിടക്കുന്നു. കുറച്ച്‌ കിളികൾ തിന്നിട്ടുണ്ട്‌.

 ബെള്ളയപ്പൻ അപ്പണ്ണയെ കുടകുഭാഷയിൽ നീട്ടിവിളിച്ചു. അപ്പണ്ണ നല്ല പയറുമണിപോലെ കയറിവന്നു. കൈയിലൊരു കൊടുവാളും. കുല കൊത്തി താഴോട്ടുവന്ന്‌ കുട്ടികൾക്ക്‌ കൊടുത്തു. കൊതിയസമാജം കുലയ്ക്കുചുറ്റുംകൂടി. ബെള്ളയപ്പൻ അകത്തുപോയി തലേദിവസം എടുത്ത തേനടകൾ കൊണ്ടുതന്നു. വാഴയിലകളിൽവെച്ച തേനടകൾ ഞങ്ങൾ പങ്കുവെച്ച്‌ കഴിച്ചു. വഴിക്കുനിറയെ പേരമരം. മാങ്ങയുമുണ്ട്‌.  അട്ടയെ തുരത്താനെടുത്ത ഉപ്പും കാട്ടിലെ കാന്താരിമുളകും ഉടച്ച്‌ പച്ചമാങ്ങയും പേരയ്ക്കയും തിന്നു. കാട്ടാറിലെ വെള്ളവും കൂടിയായപ്പോൾ എരിവടങ്ങി. വിശപ്പുംപോയി. മാത്തച്ചന്റെ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും ഊണ്‌ കാലമായിരുന്നു. കാടല്ലേ, ഒരു ചോറും ചമ്മന്തിയും ഏറിയാൽ കുറച്ച്‌ തൈരും കാണുമായിരിക്കും എന്നായിരുന്നു പ്രതീക്ഷ. എന്നാൽ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. രണ്ടുകൂട്ടം തോരനും ഉണക്കമീൻ കറിയും. സ്പെഷൽ അരിക്കൂൺ തോരനും. ഊണ്‌ കുശാലായെന്നുപറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ?
തിരിച്ച്‌ നാട്ടിലേക്ക്‌. കർണാടക അതിരിലെത്തുംമുമ്പൊരു തൂക്കുപാലമുണ്ടെന്ന്‌ മുരളിയേട്ടൻ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ, അതുകൂടിയൊന്നു കണ്ടേക്കാമെന്നുകരുതി ജീപ്പ്‌ നിർത്തി. കുറച്ചുദൂരം കാട്ടിലൂടെ നടന്നു. ഓടി എന്നുപറയാം. കാരണം, അട്ടകൾ പൊതിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തേജസ്വിനിക്കുകുറുകെയാണ്‌ തൂക്കുപാലം. പാലം കടന്നാൽ മറ്റൊരു കാനനപാതയാണ്‌. കർണാടക വനംവകുപ്പിന്റെ ഗസ്റ്റ്‌ ഹൗസുമുണ്ട്‌. തിരിച്ച്‌ കർണാടക അതിർത്തിയിലെത്തിയപ്പോൾ ഗേറ്റ്‌ പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. കാവൽക്കാരൻ കേരളത്തിലാണ്‌. ഒരു പീടികമുറിയുടെ മുകളിൽ താമസിക്കുന്ന അയാളെ കണ്ടെത്തി. താക്കോലു വാങ്ങികൊണ്ടുവന്നു. താക്കോൽ വാങ്ങാൻ പോയനേരംകൊണ്ട്‌ ഞങ്ങൾ ആ അരുവിയിൽ കുളിച്ചു. മുരളിയേട്ടൻ താക്കോലുമായെത്തി. ചങ്ങലഗേറ്റ്‌ തുറന്നു. കേരളമെത്തി. തിരിഞ്ഞുനോക്കി പളുങ്കുപോലുള്ള അരുവികടന്ന്‌ കാടിനുള്ളിലേക്ക്‌ നീണ്ടുവളഞ്ഞുകിടക്കുന്ന പാത മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക്‌ മന്ദമായി മറയുന്നു.
അപ്പണ്ണയും ഇപ്പോൾ ഈ കാടിനോട്‌ വിടപറഞ്ഞു. കുടകിലെവിടെയോ താമസിക്കുന്നു. ഈ യാത്ര പ്ളാൻചെയ്യാൻ മഴ കഴിഞ്ഞുള്ള സമയമാണ്‌ നല്ലത്‌. താത്‌പര്യമുള്ളവർക്ക്‌ 9847892979 എന്ന നമ്പറിൽ ബന്ധപ്പെടാം.