ടുക്കളയില്‍ നിന്നും നോക്കുമ്പോള്‍ കാണാം എട്ടേകാലാവാന്‍ തിരക്കിട്ടോടുന്ന ആ സൂചികളെ... ചിലപ്പോള്‍ പ്രഷര്‍ കുക്കറില്‍ നിന്നും വമിക്കുന്ന പോലെആവിയാവുന്നനിമിഷങ്ങള്‍...

പിന്നെ എനിക്കറിയാം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് ഫാസ്റ്റാണ് അത് കാണിക്കുന്ന സമയമെന്ന്. ചുറ്റുപാടുമുള്ള ലോകം ആ സമയത്തിനോട് ചേര്‍ന്നാണ് ഓടുക. ഞാന്‍ അതിനു മുന്‍പേ.

എന്നാലും കുട്ടികളുടെ ബസ് കൃത്യസമയത്ത് വരും. ഉണ്ണിയേട്ടന്‍വാച്ചില്‍ നോക്കി പ്രാതല്‍ കഴിക്കും എന്നിട്ട് മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ഓഫീഫീസിലേക്ക്പോകും. അപ്പോഴൊക്കെ എന്റെയും ക്ലോക്കിന്റെയും സമയക്രമം ശരിയായിരിക്കും പലപ്പോഴും. അപ്പൊ ആ പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് എവിടെയോ നഷ്ടമാവുന്നുണ്ടോ..? ചിലപ്പോള്‍ ആലോചിക്കും. പിന്നെ ആലോചിക്കാനൊന്നും വലിയ സമയം കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട്ആ ചിന്ത അങ്ങ് വിട്ടേക്കും ആ ചിന്തയും മുന്‍പേ ഓടുന്ന സൂചിക്കൊപ്പം അങ്ങനെ പോവും. ഒരു കാളവണ്ടികാരന്‍ഒരുകെട്ട് പുല്ല് കാളയുടെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി കെട്ടി വച്ച ഒരു കഥ ഓര്‍മവരും. ഒരിക്കലും ഓടി എത്താത്ത ദൂരം...

അങ്ങിനെയോരോന്നോര്‍ത്ത് ബസ്സ്റ്റോപ് എത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും തന്റെ കടയുടെ മുന്‍ഭാഗം ധൃതിയില്‍ അടിച്ചു വൃത്തിയാക്കുന്ന കടക്കാരനെ കാണാം. എന്താണാവോ അയാളുടെ പേര്..? അയാള്‍ ഏതെല്ലാം ബസ്സുകളാണ് കടന്ന്പോയതെന്നും പതിവ് ബസ്സ് മുടക്കമാണെന്നോ ഒക്കെ പറയും. അപ്പൊ എതിര്‍ ദിശയില്‍ പോവുന്ന ബസിലെ ഡ്രൈവറോട് കാര്യങ്ങള്‍ തിരക്കുന്നതും കാണാം. ബസ് സമയങ്ങളെല്ലാം അറിഞ്ഞിരികേണ്ടതുംഅത് മറ്റുള്ളവരോട് പറയേണ്ടതുമാണ് എന്നതാവും അയാളുടെ ജീവിത നിയോഗം. ബസ്സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് വരുന്ന എല്ലാവരോടും ഈ കാര്യങ്ങള്‍ അയാള്‍തിരക്കിട്ട്അല്പം വിക്കുള്ള ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞുകേള്‍പ്പിക്കും. അയാള്‍ പറയും പോലെ തന്നെ അടുത്ത ബസ് വലിയ തിരക്കിലാതെ വരും. അതില്‍ കയറി ഇരിക്കും. പതിവ് യാത്രക്കാര്‍വെറുതെ ചിരിക്കും, യാത്ര തുടരും.പിന്നെ സീറ്റ് കിട്ടാതെ നില്‍ക്കുന്നവര്‍ പിടിക്കാന്‍ ബാഗ്, കുട, കുറച്ചു പരാതികള്‍ ഒക്കെ തരും. എപ്പോള്‍ പുറപ്പെട്ടാലും ഓഫീസില്‍ഒരേ സമയത്തു തന്നെ എത്തി ചേരും. അതെന്തു മായാജാലമാണോ ..?

ചെറുപ്പത്തിലെ വീട്ടില്‍ ക്ലോക്ക് പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് ഫാസ്റ്റായിരുന്നു. അതാവാം ഞാന്‍ ഇവിടെയും അങ്ങിനെ. അതിരാവിലെ ഉണരുവാന്‍, നേരത്തെ ഉറങ്ങുവാന്‍, സ്‌കൂളില്‍ പോവാന്‍. അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ... പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്ആദ്യമൊക്കെ ബസ്സ്റ്റോപ്പിലേക്ക്കുറച്ച് നേരത്തെപോയി കാത്തു നിന്നിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാണ്ആ സമയത്ത് കോളേജിലേക്ക് പോവുന്ന സിദ്ധാര്‍ത്ഥനുമായി സംസാരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത് പതിവായത്. ഒട്ടും സമയം പാഴാക്കാത്ത സൗമ്യനായ ഒരാള്‍, രാവിലെ വീട്ടില്‍ ഒരു പാട് ജോലികള്‍ പിന്നെ പാരലല്‍ കോളേജിലെ ജോലി, പഠനം. സംസാരിച്ചു സമയം പോവുന്നതേഅറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇടയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം അമ്മ പറഞ്ഞു. 
'മോളെ ക്ലോക്ക് കുറച്ചു നേരത്തെയാണ്.. പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ്നേരത്തെ.. അപ്പോ ആ സമയത്ത് ഇറങ്ങിയാല്‍ പോരേന്ന്. പിന്നീട് ഒരിക്കലും സിദ്ധാര്‍ഥനെ അവിടെ വച്ച് കണ്ടില്ല.

പിന്നെ സമയം അങ്ങിനെയായി ക്ലോക്കിന് ഒരു സമയം. ഉണരാന്‍, ഉറങ്ങാന്‍, സ്‌കൂളില്‍ പോവാന്‍ എന്റെ സമയം,കൂട്ടുകാരോടൊത് പുറത്തു പോയി മടങ്ങാന്‍ ക്ലോക്കിന്റെ സമയം. 
'സിനിമ തീരുമ്പോ സമയം വൈകും പിന്നെ ട്യൂഷന്‍ വൈകും അത് കൊണ്ടു പോവണ്ട'..
അങ്ങിനെയാണ് മൈ ഡിയര്‍ കുട്ടിച്ചാത്തന്‍ സിനിമ കാണാന്‍ പറ്റാതെ പോയത്. സിനിമയ്ക്ക് പോയവരും കൃത്യ സമയത്തു തന്നെട്യൂഷന് എത്തി'.

അങ്ങിനെ സമയ ക്രമങ്ങള്‍ മാറി മാറി ജീവിതം എത്ര നീണ്ടു പോയിരിക്കുന്നു. ആ പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ്.. ഇപ്പോഴും എന്റെ മുന്നിലായാണോ പിന്നിലായാണോ ബാക്കിയാവുന്നത്?

പിന്നെസിദ്ധാര്‍ഥനെ കാണുന്നത് കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഓഫീസില്‍വന്നപ്പോഴാണ്. വിദേശത്തതാണിപ്പോള്‍.
പഴയ എന്റെ ചില താല്‍പര്യങ്ങള്‍.. എം.ടീടെ മഞ്ഞ്, 'പോക്കുവെയില്‍ പൊന്നുരുകി' എന്ന പാട്ട്.. എല്ലാം സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്‍ എന്നെ തന്നെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. ശരിക്കും അത്ഭുതം തോന്നി ഇത്ര കാലത്തിനു ശേഷം ഇതെല്ലാം ഓര്‍മി ക്കുന്ന ഒരാള്‍.

വെരിഫിക്കേഷന് ശേഷംനാളെതന്നെ വേണം പേപ്പറുകള്‍. സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്‍ സഹായം ചോദിച്ചു. നാളെ രാവിലെതന്നെ റെഡിയായിരിക്കും. ഞാന്‍ ഉറപ്പു പറഞ്ഞു.
'കുറച്ചു തിരക്കുണ്ട് സമയം വേഗത്തില്‍ ഓടിപോവുന്നു...'
അറിയാതെ ഇടറിയ ശബ്ദം ശ്രദ്ധിച്ചു. അപ്പോളാണ് നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ സിദ്ധാര്‍ഥന്റെ കണ്ണുകള്‍ കണ്ടത്.

'എന്താ പറ്റിയത്..'
'ഇല്ല ഒരു സംശയം... സംശയംമാത്രം.. ബയോപ്‌സി.. റിസള്‍ട്ട് വന്നിട്ടില്ല..'
സംഭരിച്ചു വച്ച ധൈര്യത്തിനെ മൂടുപടം അഴിഞ്ഞു പോയത് സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്‍ അറിഞ്ഞില്ല. മുഖത്ത് പാതി വിടര്‍ത്താന്‍ശ്രമിച്ചചിരി മരവിച്ചു നിന്നു. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് കുടുംബ ചിത്രം.. വരാന്‍ പോവുന്ന ബാധ്യതകള്‍... സമയം വളരെ കുറച്ച്. അത് കൊണ്ടാവണം ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകള്‍. അര്‍ഥം നിറഞ്ഞു കനം കൂടിയ വാക്കുകള്‍.

യാത്ര പറഞ്ഞ്കടന്നു പോവുമ്പോഴും സമയമില്ല ഞാന്‍ ഇറങ്ങട്ടെഎന്നാണ്സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്‍ പറഞ്ഞത്.അയാള്‍ ഒന്ന് നടന്ന് വാതിലിന് അടുത്തെത്തി തിരിഞ്ഞുനോക്കി മറഞ്ഞു.

കുറച്ചു നേരം വെറുതെയിരുന്നു.. അടുത്ത സ്‌കൂളിലെ മൈതാനത്ത് വരിവരിയായി കുട്ടികള്‍ ഒരു പോലെ കയ്യുകള്‍ വശത്തേയ്ക്ക് നീട്ടുകയും ഉയര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഓഫീസിലെ ക്ലോക്കില്‍ സമയമാവുന്നു. ബാഗുകള്‍ നിറയുന്നു. അത് വരെ നിലനിന്ന അന്തരീക്ഷം മാറുന്നു. പതിവില്ലാതെ അഞ്ചു മിനിറ്റ് വൈകി ഇറങ്ങുമ്പോള്‍. ബസ് പതിവ് സമയത്ത് തന്നെ വന്നു. ബസ്സിനുള്ളില്‍ ആളുകള്‍ തിരക്കുകൂട്ടുകയും അക്ഷമരാവുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങിനടക്കുമ്പോള്‍ തിരക്ക്കൂട്ടിയും സാവധാനവും ആളുകള്‍ നടന്നുപോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നിലും പിന്നിലുമായി, എന്നത്തേയുംപോലെ. പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ..അവരെല്ലാം എന്നിലൂടെ കടന്നു പോവുന്നത് പോലെ തോന്നി.

Content Highlights: Malayalam Short story by Joseph Boby