മാതൃഭൂമി വാരാന്തപ്പതിപ്പില്‍ ഒന്നരപ്പതിറ്റാണ്ടുമുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പുരാവസ്തു എന്ന കഥ പ്രവചനകഥയായി മാറിയതിനെക്കുറിച്ച് കഥാകൃത്ത് ദിനേശന്‍ കരിപ്പള്ളി എഴുതുന്നു

Dineshan Karippallyന്നര പതിറ്റാണ്ട് മുമ്പ് കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ 2006 മാര്‍ച്ച് 12-ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു കഥ, വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം കൊടുമ്പിരി കൊള്ളുന്ന പുരാവസ്തു വിവാദങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ സമൂഹമാധ്യമങ്ങളില്‍ വൈറല്‍ ആവുന്നതിന്റെ, ആളുകള്‍ ഉത്സാഹപൂര്‍വം പ്രതികരിക്കുന്നതിന്റെ വിസ്മയത്തിലാണ് ഞാന്‍.

സമൂഹമാധ്യമങ്ങള്‍ വായനയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നുവെന്ന (അബദ്ധ) വിശ്വാസത്തിന്റെ തടവുകാരിലൊരാളാണ് മറ്റു പലരുമെന്ന പോലെ ഈയുള്ളവനും. സങ്കല്പാതീതമായ അവയുടെ സര്‍വവ്യാപിത്വത്തെക്കുറിച്ച് ബോധ്യപ്പെടാന്‍ നിമിത്തവുമായി ഇപ്പോള്‍ പുരാവസ്തു.

പരിചയക്കാര്‍ അല്ലാത്തവര്‍ പോലും നേരിട്ടും വാട്‌സാപ്പ്, ഫെയ്‌സ്ബുക്ക് എന്നിവയിലൂടെയും കഥയുടെ പ്രവചനാത്മക സ്വഭാവത്തെപ്പറ്റിയും മറ്റും അഭിനന്ദനസൂചകമായി പ്രതികരിക്കുമ്പോള്‍ എഴുത്തിന്റെ കാലാതീതമായ മറ്റൊരു തലത്തെ സംബന്ധിച്ച തിരിച്ചറിവ് ഉള്ളില്‍ ദൃഢപ്പെടുകയാണ്. ഇത്തരം വേളകളില്‍ എഴുത്തുകാരന്‍ കേവലം നിമിത്തമായി മാത്രം മാറുന്നു. 

ഒരു സര്‍ഗാത്മക രചനയുടെ ഭാവിയിലേക്ക് ചില്ലകള്‍ നീട്ടുന്ന പ്രവചനാത്മകതയ്ക്ക് അവകാശി എഴുത്തുകാരനല്ല. അജ്ഞാതവിസ്മയങ്ങള്‍ കാത്തുവെക്കുന്ന കാലം (അവേ, പ്രകൃതി, അല്ലെങ്കില്‍ ദൈവം) ആണെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു.

അവ്യാഖ്യേയമായ ആ വിസ്മയത്തിനു മുന്നില്‍ വിനീതവിധേയനായി നില്‍ക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെടുന്ന കേവലവ്യക്തി മാത്രമാവുന്നു എഴുത്തുകാരന്‍ (എഴുത്തുകാരി). അറിയാത്ത അത്ഭുതങ്ങള്‍ പേറി, അനന്തമായി ഒഴുകുന്ന കാലത്തിന്റെ നദിക്കരികില്‍ വിസ്മയാദരങ്ങളോടെ നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി. അതിലൊരു തുള്ളികൊണ്ട് സ്‌നാനപ്പെടാന്‍ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ഒരാള്‍.

storyഅംബികാസുതന്‍ മങ്ങാടിന്റെ പ്രാണവായു, പി.കെ. പാറക്കടവിന്റെ വരദാനം എന്നീ രചനകളിലൂടെ കഥ, കാലത്തെ ഭേദിച്ച് പ്രവചനാത്മകതയുടെ വിസ്മയം വിടര്‍ത്തിയ സമീപകാല അനുഭവങ്ങള്‍ മലയാളി വായനക്കാര്‍ക്കുണ്ട്.

മാതൃഭൂമി വാരാന്തപ്പതിപ്പില്‍ 2006-ല്‍ പുരാവസ്തു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് അന്ന് അതിന്റെ ചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന എഴുത്തുകാരന്‍ കൂടിയായ ഡോ. കെ. ശ്രീകുമാറാണ്. ജെ. ആര്‍. പ്രസാദിന്റെ പെയിന്റിംഗ് സഹിതം.

ഏതാനും ദിവസം മുമ്പ് മണിയൂര്‍ സ്വദേശി നാരായണന്‍ എളമ്പിലാട് എന്ന സഹൃദയനായ സുഹൃത്തിന്റെ ഒരു വോയ്‌സ് മെസേജ് കിട്ടി. 

പുരാവസ്തു വിവാദം കത്തുകയല്ലേ ഇപ്പോള്‍. കുറെക്കാലം മുമ്പ് നീ പുരാവസ്തു എന്ന ഒരു കഥ എഴുതിയിരുന്നല്ലോ.... എന്ന് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു ആ ശബ്ദസന്ദേശം.

ഞാന്‍ പോലും മറന്ന പുരാവസ്തുവിനെ പഴയ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ സൂക്ഷിച്ച് അലമാര പരതി പുറത്തെടുത്ത് മൊബൈല്‍ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തി, മുഖപുസ്തകങ്ങളില്‍ പതിക്കാന്‍ നിമിത്തം ആ ശബ്ദസന്ദേശമാണ്. (സുഹൃത്തിന് നന്ദി!)

കുടിലബുദ്ധിയായ ഒരു മനുഷ്യന്റെ (പ്രതാപികളായ ഒരു പറ്റം മലയാളികളെ അയാള്‍ എത്ര അനായാസം പറ്റിച്ചു!) വഞ്ചനാത്മകമായ ചെയ്തികള്‍ കഥപോലെ കാലത്തില്‍ അരങ്ങേറുമ്പോള്‍ മുമ്പില്ലാത്തൊരു സ്വീകാര്യത പുരാവസ്തുവിന് കിട്ടുന്നത് സ്വാഭാവികം.

ദീര്‍ഘദൃഷ്ടി, കഥാകാരന്‍ മുന്‍ കൂട്ടികാണുന്നു, കാലത്തെ പ്രവചിക്കുന്ന കഥ, എഴുത്തുകാര്‍ ഭാവിയുടെ ദിശാസൂചകം, മോന്‍സണ്‍ കരിപ്പള്ളി, പ്രേരണാകുറ്റത്തിന് യുആര്‍ അണ്ടര്‍ അറസ്റ്റ്, എന്നിങ്ങനെ ബഹുവിധ പ്രതികരണങ്ങള്‍ എഫ്.ബി.യില്‍, വാട്‌സ്ആപ്പില്‍ പറന്നെത്തുമ്പോള്‍ പുരാവസ്തുവിന്റെ പിറവിയ്ക്ക് പ്രേരണയായ ഒരു കാലത്തെ ഓര്‍ത്തുനോക്കുകയാണ്. 

90-കളുടെ മധ്യം, കലാലയപഠനം കഴിഞ്ഞ് ജോലി തരപ്പെട്ടവരും അല്ലാത്തവരുമായ ഒരു കൂട്ടം യുവാക്കള്‍ പതിവായി വടകര റെയില്‍വെ സ്റ്റേഷന് സമീപത്തെ മൈതാനത്ത് സായാഹ്നങ്ങളില്‍ ഒത്തുചേരുമായിരുന്നു. സി.കെ.സുധീര്‍, കെ.വിജിത്ത്, ജലീല്‍, കെ.ടി. രമേശന്‍, അസ്‌കര്‍, സജിത്ത്, അനീഷ്.... അങ്ങനെ ഒരു സംഘം. അതിലൊരാള്‍ ഞാനും. സമൂഹമാധ്യമങ്ങള്‍ സങ്കല്‍പത്തില്‍പോലും ഇല്ലാത്ത അക്കാലത്ത് ഇത്തരം സൗഹൃദ കൂട്ടായ്മകള്‍ വ്യാപകമായിരുന്നു. ഒരു സായാഹ്നം. പതിവ് സൗഹൃദം, പരദൂഷണ തമാശകള്‍ക്കിടയില്‍ ചങ്ങാതിമാരില്‍ ഒരാള്‍ പെട്ടെന്ന് മൈതാനത്ത് ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്ന് കണ്ണുകള്‍ പൂട്ടി, കൈകള്‍ നീട്ടി, ധ്യാനാവസ്ഥയില്‍ ഒരു പ്രഖ്യാപനം.

'ഞാന്‍ വാല്മീകിയാവുകയാണ് !.........'

മുഴങ്ങിയ പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ക്കിടയില്‍, നിര്‍ദോഷമായ കമന്റുകള്‍ക്കിടയില്‍, ശലഭായുസ്സായ ആ തപസ്സിന്റെ കഥ കഴിഞ്ഞു. എല്ലാവരുമത് മറന്നു. എന്തുകൊണ്ടോ, മായാത്തവിധം ആ നിമിഷം എന്റെയുള്ളില്‍ മുദ്രിതമായി.

കുറച്ച് വര്‍ഷത്തിനുഷേഷം 2006-ല്‍ ഒരുനാള്‍ ആ മായാനിമിഷം ഉള്ളില്‍ ജ്വലിച്ച്, മനസ്സിന്റെ അറകളില്‍ ജൈവപരിണാമം വന്ന്, പുരാവസ്തു പിറന്നു.

സുഹൃത്തിന്റെ രണ്ടേ രണ്ട് വാക്കുകളാണ് കഥയ്ക്ക് തുടക്കമിട്ടത്. തുടര്‍ന്ന് അത് പുരാവസ്തു എന്ന സങ്കല്പത്തിലേക്ക് കൂട് വിട്ട് കൂടുമാറിയത് എങ്ങനെയെന്ന് വിശദീകരിക്കാനോ വ്യാഖ്യാനിക്കാനോ ഉള്ളപ്രാപ്തി നിലവില്‍ എനിക്ക് ഇല്ല.

എല്ലാം കാലം ഒരുക്കുന്ന ഇന്ദ്രജാലങ്ങള്‍ എന്ന് ലളിതമധുരമായി, കാവ്യാത്മകമായി കരുതാനാണ് ഇഷ്ടം.

വ്യക്തിപരമായ കഴിവ് എന്ന അഹംബോധത്തിനുമപ്പുറം നിയോഗം എന്ന പദംകൊണ്ട് വേണമെങ്കില്‍ അതിനെ പരിമിതമായെങ്കിലും വിശേഷിപ്പിക്കാമെന്ന് തോന്നുന്നു.