അതോടെ കുടുംബയാത്രകളിലേക്കു ഞാന്‍ മാറി. ഓരോ യാത്രയ്ക്കു മുമ്പും ഒട്ടേറെ തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍. ചെറിയ വിവരങ്ങള്‍ പോലും ശേഖരിച്ചുള്ള മുന്‍കൂര്‍ പ്ലാനിങ്ങ്, സന്ദിഗ്ധഘട്ടങ്ങളിലേക്കുള്ള ബദല്‍ പ്ലാനിങ്ങ്, അഡ്വാന്‍സ് ബുക്കിങ്ങ്, റീ-ബുക്കിങ്ങ്... ഒരു മിലിട്ടറി ഓപ്പറേഷന്‍ പോലെയായിരുന്നു അത്. സര്‍വസന്നാഹങ്ങളുമൊരുക്കിയുള്ള പുറപ്പാട്. ബാഗേജിന്റെ വലുപ്പം നോക്കി പലപ്പോഴും ഞാന്‍ ഒരു ദീര്‍ഘശ്വാസം എടുക്കാറുണ്ട്. എന്റെ ആശ്വാസം അപ്പോഴൊക്കെ ഇതായിരുന്നു: ഇബ്‌നുബത്തൂത്തയുടെ ബാഗേജ് ഇതിലുമെത്ര വലുതായിരുന്നു! ഒരു തീവണ്ടിയില്‍പ്പോലും ഒതുങ്ങാത്തത്ര പരിചാരകരും സഹചാരികളും അത്രതന്നെ ഭാര്യമാരും വെപ്പാട്ടികളുമാണ് അയാളോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത്! ഭര്‍ത്താവും കൊച്ചുമകനും അല്‍പ്പം മാത്രം ലഗേജുമുള്ള ഞാനിങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നതെന്തിന്?

കാലം കടന്നു പോയി. നിനച്ചിരിക്കാതെ, സുദീര്‍ഘമായ ഒരേകാന്തയാത്രക്ക് വീണ്ടും അവസരം വന്നു. ഇപ്പോള്‍ മകന്‍ അത്ര ചെറുതല്ല. പോയാലോ? ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു. പലരും നെറ്റി ചുളിച്ചു. നല്ല വിദ്യാഭ്യാസവും സംസ്‌കാരവും യാത്രാനുഭവങ്ങളുമുള്ള കൂട്ടുകാരികള്‍ പോലും അദ്ഭുതം പ്രകടിപ്പിച്ചു. 'മകനെ കൂട്ടാതെ പോകാനോ? ' അവര്‍ ഉപദേശിച്ചു: 'അരുത്, ഞങ്ങളൊന്നും അങ്ങിനെ ചെയ്യാറില്ല!' എന്നാല്‍ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ പിന്തുണച്ചു. അവര്‍ പറഞ്ഞു: 'രണ്ടു മാസത്തെ കാര്യമല്ലേ, ധൈര്യമായിട്ടു പൊക്കോളൂ. അവസരം പാഴാക്കണ്ട. ഇപ്പോഴേ ഇതൊക്കെ സാധിക്കൂ. പ്രായമാവുമ്പോള്‍ യാത്രകളിലൊന്നും വലിയ ആനന്ദം തോന്നില്ല.'

വീണ്ടും തനിച്ചുള്ള യാത്രകളുടെ ലോകത്ത്. എല്ലാം മറന്നുള്ള സഞ്ചാരം. ഞാനെന്നെ വീണ്ടും കണ്ടെത്തി. ഏറെ ആഹ്ലാദവതിയായിട്ടാണ് ഞാന്‍ മടങ്ങിയെത്തിയത്. നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, ഇനി വീട്ടിലിരിക്കാം എന്ന തീരുമാനത്തോടെ. പക്ഷെ, കുറച്ചു ദിവസത്തേക്കു മാത്രം. അതാണ് യാത്രയുടെ മറുവശം. അതിന്റെ മൂല്യം ഒരിക്കല്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞാല്‍ അതു നിങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രലോഭിപ്പിക്കും.

കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് നോര്‍വേയില്‍ നിന്ന് ഒരു ഫോണ്‍കാള്‍. എന്റെ പ്രസാധകരാണ്. ഒരു സന്ദര്‍ശനത്തില്‍ താല്‍പ്പര്യമുണ്ടോ? 'ഓ.. തീര്‍ച്ചയായും!' നട്ടെല്ലിലൂടെ പായുന്ന യാത്രാജ്വരത്തിന്റെ മുള്‍മുനകള്‍ എന്നെ വീണ്ടും ഉണര്‍ത്തി. പതിവു പോലെ, പ്രതീക്ഷകളും ആശങ്കകളും കൊണ്ട് ഞാന്‍ അസ്വസ്ഥയായി.

ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ പോവുക തന്നെ ചെയ്തു. തനിയെ. ഒരു തയ്യാറെടുപ്പുമില്ലാതെ. എത്രയോ കാലമായി ആഗ്രഹിച്ചതു പോലുള്ള ഒരു യാത്ര. താമസിക്കാനുള്ള ഹോട്ടലിന്റെ പേരല്ലാതെ കാര്യമായ മറ്റു വിവരങ്ങളൊന്നും എന്റെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നോര്‍വേയെക്കുറിച്ച് എനിക്കാന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ചിത്രകാരനായ എഡ്വേഡ് മുംകിന്റെ ജന്മസ്ഥലമാണെന്നും റോള്‍ ഡാളിന് നോര്‍വീജിയന്‍ പിതൃത്വമുണ്ടെന്നും ലോര്‍ഡ് ഓഫ് റിങ്‌സിനെ തേടിയുള്ള വഴിയില്‍ ടോള്‍ക്കിയാന്‍ കടന്നുപോകുന്ന വേരു പിണഞ്ഞ മഹാവൃക്ഷങ്ങള്‍ നോര്‍വേയിലാണെന്നുമൊക്കെയുള്ള വിവരങ്ങളാണ് ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ പരതിയപ്പോള്‍ കിട്ടിയത്. താമസിക്കാന്‍ പോകുന്ന ഹോട്ടലിനെക്കുറിച്ചോ അവിടത്തെ സൗകര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ നിന്നുള്ള ദൂരത്തെക്കുറിച്ചോ പോലും ഒരു വിവരവും അതില്‍ നിന്നു ലഭിച്ചില്ല.