'For the anchor represents not merely news person or a particular network or corporate conglomarate that owns the network, or television as institution, or the public interest, rather he represents the complex of all this...' 'It is the speaking subject or anchor as 'talking head,' that is the link between the message or utterance and the enunciation of the news, performing the 'magic of binding so many elements and cultural institutions together to form a coherent 'reality'
Margaret Morse
News as Performance. The image as Event


കുറച്ചു കാലം മുമ്പ് ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ പ്രചരിച്ചിരുന്ന ഒരു യൂട്യൂബ് വീഡിയോ ഉണ്ട്. മുന്‍പ് ഏഷ്യാനെറ്റ് ന്യൂസില്‍ ജോലിചെയ്തിരുന്ന വേണു എന്ന വാര്‍ത്താ അവതാരകനാണ് അതിലെ നായകന്‍. വേണു വാര്‍ത്തവായിക്കുമ്പോഴണിയുന്ന വേഷം ധരിച്ച് തന്റെ ന്യൂസ്‌ഡെസ്‌ക്കിന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് ചില നാടകഗാനങ്ങളും മറ്റും താളമടിച്ചു പാടുന്നതാണ് സംഭവം. ഏതോ സ്ഥാപനഭക്തനായ സാങ്കേതികവിദ്വാന്‍ ചോര്‍ത്തി നെറ്റിലെത്തിച്ച ഈ വീഡിയോ ഇത്രയും പ്രചാരം നേടിയത് എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും? നമ്മള്‍ കണ്ടുപരിചയിച്ച ഒരു ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്താ അവതാരകന്‍ വളരെ ലാഘവത്തോടെ ഇരുന്നു പാടുന്ന ദൃശ്യം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ രീതിയില്‍ വ്യാപകമായ കൗതുകം ഉയര്‍ത്തുന്നത്? ഈ വീഡിയോയുടെ പ്രചാരം വാര്‍ത്താ അവതാരകന്‍ എന്ന റോളിനെക്കുറിച്ച് നമ്മള്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന ചില ധാരണകളെക്കുറിച്ച് ചില സൂചനകള്‍ നല്കുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. വേണു പാടുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ സംഭവിക്കുന്ന റോളുകളുടെ കുഴമറിച്ചില്‍ ആയിരിക്കാം നമ്മില്‍ പ്രത്യേക രസം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്. 'പരസ്​പരവിരുദ്ധമായ രണ്ടു തലങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള അപ്രതീക്ഷിതമായ സങ്കലനമാണ്' ഹാസ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്നാണ് പണ്ഡിതമതം.

ടെലിവിഷന്‍ പഠനങ്ങള്‍ വാങ്ങാം

ഒരു വാര്‍ത്താ അവതാരകന് നമ്മുടെ സമൂഹം നല്കുന്ന സമ്മതി/ബഹുമാനം യഥാര്‍ഥത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മള്‍ അയാള്‍ക്കു നല്കുന്ന പ്രാതിനിധ്യം നമുക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കാന്‍ നല്കുന്ന അധികാരം ആണ് ഇവിടെ പ്രശ്‌നമാകുന്നത്. നമ്മള്‍ അയാള്‍ക്കു നല്കിയ 'ആധികാരികത', ഒരു ടെലിവിഷന്‍ അവതാരകനില്‍നിന്ന് നമ്മള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന 'ഗൗരവം' ഇവയെക്കുറിച്ചൊക്കെ നമുക്കുള്ള മുന്‍ധാരണകളെയാണ് ഈ വീഡിയോ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്നത് എന്നു തോന്നുന്നു.

പുതിയ വാര്‍ത്താചക്രം/ചംക്രമണം

രാപകല്‍ നിര്‍ത്താതെ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യപ്പെടുന്ന വാര്‍ത്താ ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകളുടെ വരവിനു മുന്‍പ്, നമ്മുടെ വാര്‍ത്താചക്രത്തിന്റെ താളവട്ടം ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നത് ദിനപത്രങ്ങളായിരുന്നു. അന്നത്തെ വാര്‍ത്താചക്രം 24 മണിക്കൂറും (അല്ലെങ്കില്‍ സായാഹ്നപത്രം പ്രചാരമുള്ളയിടങ്ങളില്‍ 12 മണിക്കൂര്‍) ദൈര്‍ഘ്യമുള്ളതായിരുന്നു. ദൈനംദിനാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഒരുതരം അന്തിമത്വം സ്വന്തം നിര്‍മിതിയില്‍ത്തന്നെയുള്ള ഒരു ഘടനയാണ് പത്രത്തിനും അതിന്റെ വാര്‍ത്താസംസ്‌കാരത്തിനുമുള്ളത്.

ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്താചാനലുകളുടെ കടന്നുവരവ് ഈ ദിനസരിചക്രത്തിനുപകരം 24 മണിക്കൂറും നിമിഷംപ്രതി സജീവമായി നിലനില്ക്കുന്നതുമായ ഒന്നാക്കി, വാര്‍ത്തകള്‍ അതോടെ സംഭവങ്ങള്‍ നടന്നതിനുശേഷമുള്ള റിപ്പോര്‍ട്ട് എന്നതിനു പകരം 'തത്സമയാനുഭവ'വും വിശകലനവുമായി മാറി. മുമ്പ് നമ്മള്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ക്കായി കാത്തിരുന്നപ്പോള്‍ ഇന്ന് വാര്‍ത്തകള്‍ നമുക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് വാര്‍ത്തകള്‍ ഒരനുസ്യൂതിയാണ്. ദിവസവും രാവിലെ നമ്മുടെ വീട്ടിലെത്തുന്ന പത്രം ഒരു ഭൗതികരേഖയായി അവിശേഷിക്കുമ്പോള്‍ ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്ത നിരന്തരം ചുരുള്‍നിവരുന്ന നിവരാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട അനുഭവപരമായ ഒരു തുടര്‍ച്ചയാണ.് പത്രം എന്ന മൂര്‍ത്തമായ രേഖയില്‍നിന്ന് അത് അവസാനിക്കാത്ത ഒഴുക്കായി മാറി.

ആദ്യമായി 24 മണിക്കൂര്‍ വാര്‍ത്താചാനല്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഇത്രനേരം കാണിക്കാന്‍ മാത്രം എന്തു വാര്‍ത്തയാണുള്ളത് എന്ന് പലരും അദ്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇന്ന് മലയാളത്തില്‍ത്തന്നെ നിരവധി മുഴുവന്‍ സമയ വാര്‍ത്താചാനലുകളുണ്ട്. മുന്‍പു വാര്‍ത്ത എട്ടോ, പന്ത്രണ്ടോ, പതിനാറോ പേജില്‍ വിദേശം, ദേശീയം, പ്രാദേശികം, കായികം, സാംസ്‌കാരികം തുടങ്ങിയ വൃത്തിയുള്ള കള്ളികളില്‍ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കില്‍ ഇന്നത് എല്ലാം ഇടകലരുന്ന, ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു ഒഴുക്കായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ ആധിക്യത്തെ എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് നമ്മുടെ ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകള്‍ വഴി തിരിച്ചുവിട്ടത് എന്നത് നമ്മുടെ സമകാലികവാര്‍ത്താസംസ്‌കാരത്തെത്തന്നെ രൂപപ്പെടുത്തിയ പ്രക്രിയയാണ്.

ദൂരദര്‍ശന്റെ ഏകാധിപത്യത്തിനും ഏകതാനതയ്ക്കും ശേഷം വന്ന ടെലിവിഷന്‍ വിപ്ലവവും തുടര്‍ന്നുവന്ന സ്വകാര്യ വാര്‍ത്താചാനലുകളും നമ്മുടെ വാര്‍ത്താമാധ്യമാന്തരീക്ഷത്തെ പാടേ മാറ്റിമറിച്ചു. മറ്റു ഭാഷകളെ അപേക്ഷിച്ച് മുന്‍പേ സഞ്ചരിച്ച മലയാളത്തില്‍ തന്നെയാണ് ഏറ്റവുമധികം സ്വകാര്യചാനലുകള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. എന്നാല്‍ 'കൂടുതല്‍ ചാനലുകള്‍' എന്നത് 'കൂടുതല്‍ വൈവിധ്യം/വിശകലനം' എന്ന അവസ്ഥയായി പരിണമിച്ചില്ല. മറിച്ച്, ഒരേ സംഗതികളുടെതന്നെ ആവര്‍ത്തനമാണ് ഇവിടെ കൂടുതലും കാണപ്പെട്ടത്. ചാനലുകളുടെ എണ്ണം കൂടുന്തോറും ഏകതാനതയും കൂടിവന്നു. ടെലിവിഷന്‍ ആഘോഷിച്ച/ക്കുന്ന ഏത് മുഖ്യസംഭവം എടുത്താലും ഈ മടുപ്പിക്കുന്ന ഏകതാനത കാണാം- എം.എന്‍.വിജയന്‍ മാഷുടെയോ, കമലാ സുരയ്യയുടെയോ മരണമായാലും, കരുണാകരന്‍, വി.എസ്-പിണറായി പ്രശ്‌നമായാലും, ഭീകരാക്രമണമായാലും, തിരഞ്ഞെടുപ്പായാലും ചാനലുകള്‍ അവ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതിയില്‍ എടുത്തുപറയാവുന്ന വ്യത്യസ്തതകളില്ല. താത്പര്യങ്ങളില്‍ മാത്രമാണ് വ്യത്യാസം. ദൃശ്യപംക്തികളിലോ ഭാഷയിലോ ഉള്ളടക്കത്തിലോ പരിചരണരീതികളിലോ വ്യവഹാരനിലവാരത്തിലോ അവ സ്ഥിതമായ പാറ്റേണുകള്‍ പിന്തുടരുന്നു.

വാര്‍ത്തകളോടും പാര്‍ട്ടിരാഷ്ട്രീയത്തോടും അവയെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകളോടുമുള്ള മലയാളിയുടെ ഉപഭോഗാസക്തിയെ ടെലിവിഷന്‍ ഒരു പ്രത്യേകരീതിയിലും ദിശയിലും പെരുപ്പിച്ചു. പെട്ടെന്നു വീട്ടിലേക്കു കയറിവന്ന ഈ ദൃശ്യപ്പെരുപ്പം മലയാളിസമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെയും രാഷ്ട്രീയപരതയെയും ആഴത്തിലും പരപ്പിലും സ്വാധീനിച്ചു. (രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ സംഭാഷണ/ശരീരഭാഷയെ എന്നപോലെ പൊതുനിരത്തുകളിലും പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലുമുള്ള സമരങ്ങളെയും ടെലിവിഷന്‍ തീര്‍ച്ചയായും സ്വാധീനിച്ചു. ടെലിവിഷന്റെ സമരമുഖത്തുള്ള സാന്നിധ്യം സമരത്തെ അതിന്റെ സ്ഥലപരമായ പരിമിതിയില്‍ മോചിപ്പിക്കുന്നു. സെക്രട്ടറിയേറ്റു പടിക്കലെ ലാത്തിച്ചാര്‍ജ് നിങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ അരങ്ങേറുന്നു. ഒരുതലത്തില്‍ ഭരണകൂടത്തിനുമേല്‍ സമ്മര്‍ദം സൃഷ്ടിക്കുകയും സമരക്കാരുടെ പ്രകടനപരമ്പരയെ പ്രീണിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ത്തന്നെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഒരു നിരീക്ഷണോപാധികൂടിയായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. സമരത്തിന്റെ ആവേശത്തെയും ചിലപ്പോള്‍ അക്രമാസക്തിയെയും പ്രകടമായ രീതിയില്‍ത്തന്നെ ടെലിവിഷന്‍ പ്രതിഫലിപ്പിച്ച് പെരുപ്പിക്കുന്നതു കാണാം.) മലയാളപത്രപ്രവര്‍ത്തനരംഗത്ത് ടെലിവിഷന്‍ കൊണ്ടുവന്ന ഏറ്റവും പ്രകടമായ മാറ്റം സ്ത്രീ പത്രപ്രവര്‍ത്തകരുടെ മുന്‍നിരയിലുള്ള സാന്നിധ്യമാണ്. അതുവരെ അങ്ങേയറ്റം പുരുഷകേന്ദ്രീകൃതമായിരുന്ന പത്രപ്രവര്‍ത്തന മേഖലയില്‍ ടെലിവിഷനിലൂടെ സ്ത്രീകള്‍ സ്വന്തം സ്ഥാനമുറപ്പിച്ചു. ആദ്യകാല വാര്‍ത്താ അവതാരകര്‍ എന്ന റോളില്‍നിന്നവര്‍ പെട്ടെന്നുതന്നെ ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്തയുടെ ചടുലതയിലേക്കും തത്സമയ ഒഴുക്കിലേക്കും വളര്‍ന്നു. ഇന്ന് എല്ലാ ചാനലുകളിലും അവരുടെ സാന്നിധ്യം അനിഷേധ്യമായ ഒന്നാണ്. ടെലിവിഷന്‍ എന്ന പൊതുമാധ്യമത്തിലെ സ്ത്രീസാന്നിധ്യം കേരളത്തിലെ പൊതുമണ്ഡലത്തിന്റെ സ്ത്രീസാന്നിധ്യത്തെയും വീടകങ്ങളിലേക്ക് രാഷ്ട്രീയവിഷയങ്ങളെത്തിക്കുന്നതിലും എന്തു പങ്കുവഹിച്ചു എന്നത് പഠനാര്‍ഹമായ ഒരു വിഷയമാണ്.

മറ്റൊന്ന് പത്രപ്രവര്‍ത്തകരുടെ പ്രായത്തില്‍ വന്ന കുറവാണ്. കേരളത്തിലെ പത്രപ്രവര്‍ത്തകരുടെ ശരാശരി പ്രായമെടുക്കുകയാണെങ്കില്‍ ടെലിവിഷന്‍ രംഗത്തുള്ളവരുടെത് താരതമ്യേന വളരെ കുറവാണെന്നു കാണാം. ഈ പ്രായക്കുറവിന്റെ നിര്‍ഭാഗ്യകരമായ വശം അവരുടെ പരിചയക്കുറവും, പരിമിതമായ ചരിത്രബോധവുമാണ്. ടെലിവിഷനില്‍ വാര്‍ത്ത എന്നത് ഒരു പ്രകടനകലയായതിനാലായിരിക്കാം ചെറുപ്പക്കാര്‍ക്ക് മുന്‍തൂക്കം ലഭിക്കുന്നത്. വയസ്സന്മാരുടെ വീണ്ടുവിചാരത്തിന് ഇവിടെ ഡിമാന്റില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരുപക്ഷേ, മലയാള ടെലിവിഷന്റെ തന്നെ ബാല്യകാലമായിരിക്കും ഇന്ന്.

ടെലിവിഷനുമുന്‍പ് രാഷ്ട്രീയമെന്നത് പുറത്ത്, പൊതു ഇടങ്ങളിലും മറ്റും പുരുഷന്മാര്‍ മാത്രം കൈകാര്യംചെയ്തിരുന്ന ഒരു വിഷയമായിരുന്നു എങ്കില്‍, ഇപ്പോഴത് വീടകങ്ങളിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാതെ തന്നെ കയറിവരുന്ന ഒന്നാണ്. നമ്മുടെ രാഷ്ട്ര/രാഷ്ട്രീയ ഗതിവിഗതികളെ നിര്‍ണയിക്കുന്ന മനുഷ്യ-ദേശീയ അന്തര്‍ദേശീയ നേതാക്കളും, ഒബാമയും സോണിയാഗാന്ധിയും മന്‍മോഹന്‍ സിങ്ങും പ്രകാശ് കാരാട്ടും മായാവതിയും വി.എസ്സും പിണറായിയും കുഞ്ഞാലിക്കുട്ടിയും ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയും കരുണാകരനും എല്ലാം - നമ്മുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളെപ്പോലെ നിരന്തരം അവിടെ കയറിയിറങ്ങുന്നവരായി മാറുന്നു. അങ്ങനെ സീരിയലുകളെപ്പോലെ ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്തയും നമ്മുടെ ഗാര്‍ഹികസമയക്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. ഇത് പെട്ടെന്ന് രാഷ്ട്രീയത്തെയും പൊതുവിഷയങ്ങളെയും നമ്മുടെ ചുറ്റുവട്ടത്തു നടക്കുന്ന ഒരു സംഗതിയാക്കി മാറ്റി. വിദൂരത നഷ്ടപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയം അതിന്റെ ആഢ്യത്വവും അപ്രാപ്യനയും വെടിഞ്ഞ് നമുക്ക് വളരെ പരിചിതമായ രൂപഭാവഹാവാദികള്‍ സ്വീകരിച്ചു. മുന്‍പ് പത്രത്തില്‍ വന്നിരുന്ന പ്രഖ്യാപനങ്ങളുടെയും ആഹ്വാനങ്ങളുടെയും പിന്നില്‍ തലയുയര്‍ത്തിയും പത്രഭാഷയുടെ 'സമസ്തകേരളീയത'യില്‍ മറഞ്ഞും നിന്നിരുന്ന നേതാക്കള്‍ ഇന്ന് നമുക്ക് അവരുടെ സ്വന്തം സംഭാഷണവൈചിത്ര്യങ്ങളുടെ പ്രാദേശികതയും ഏങ്കോണിപ്പുകളും വെളിപ്പെടുത്തുന്ന നിത്യസന്ദര്‍ശകരാണ്. അതുവരെ ഉന്നതരും അപ്രാപ്യരുമായിരുന്നവര്‍ നമുക്ക് ചിരപരിചിതരായി മാറിയതോടെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെതന്നെ ആഴവും വലുപ്പവും പെട്ടെന്ന് ചുരുങ്ങി. (അവസാനത്തെ വലിയ നേതാവായ ഇ.എം.എസ്സിന്റെ ടെലിവിഷന്‍ സാന്നിധ്യം- ഏഷ്യാനെറ്റ് സംപ്രേഷണം ചെയ്തിരുന്ന 'എന്റെ നോട്ടത്തില്‍' എന്ന പ്രതിവാര പരിപാടി-ആത്മഭാഷണമെന്നു തോന്നിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരു ഏകദിശാമുഖമായ പറച്ചിലായിരുന്നു എന്നത് യാദൃച്ഛികമല്ല.) പുതിയ ടെലിവിഷന്‍ യുഗത്തില്‍ രാഷ്ട്രീയം അവസാനിക്കാത്ത ഒരു നാടകവും നേതാക്കള്‍ മിമിക്കുകളുമായി രൂപം മാറി. രാഷ്ട്രീയത്തെ നാടകമാക്കിയതോടെ ടെലിവിഷനാനന്തര നേതാക്കളുടെ വലുപ്പവും ആ മെലോഡ്രാമയ്ക്കനുസരിച്ചു ഏറുകയും കുറയുകയും ചെയ്തു. ടെലിവിഷന്‍ സാധ്യമാക്കിയ അതിര്‍ത്തിലംഘനങ്ങള്‍ അകലങ്ങളെ അടുപ്പിക്കുകയും അതുവരെ നമ്മള്‍ കഴിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്ന പ്രദേശത്തിന്റെ ചുറ്റുവട്ടത്തില്‍നിന്ന് നമ്മളെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ആഗോളീയവും ദേശീയവും ആയിരുന്ന ചരിത്രസംഭവങ്ങളെല്ലാംതന്നെ നമ്മുടെ ടെലിവിഷന്‍ സെറ്റിന്റെ ദീര്‍ഘചതുരത്തിലേക്ക് ഇണങ്ങിയും ഒതുങ്ങിയും മെരുങ്ങി. അവയെല്ലാം പുറത്തെ വിശാലതകളില്‍നിന്നും വിദൂരതകളില്‍നിന്നും വീടിന്റെ അകത്തെത്തുന്നതോടെ ചെറുതും അടുത്തുമായിത്തീര്‍ന്നു. അങ്ങനെ രാഷ്ട്രീയം ഗാര്‍ഹികവത്കരിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ഒരു പരിധിവരെ ഗൃഹവും രാഷ്ട്രീയവത്കരിക്കപ്പെട്ടു. (എം.ഐ.ഷാനവാസ് തന്റെ പാര്‍ലമെന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ വിജയത്തിനു ശേഷം ആദ്യം നന്ദിപറഞ്ഞത് മലയാളത്തിലെ ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകള്‍ക്കാണ്. തന്നെ വയനാടുപോലുള്ള നിയോജകമണ്ഡലത്തില്‍പ്പോലും മുഖപരിചയമുള്ള ഒരാളാക്കിത്തീര്‍ത്തതിന്.)

പത്രപ്രവര്‍ത്തകരുടെ സ്ഥിതിയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല; ഒരിക്കല്‍ രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളെപ്പോലെ നമ്മുടെ കാഴ്ചയില്‍നിന്നും നിത്യജീവിതത്തില്‍നിന്നും എത്രയോ അകലെയും ഉയരത്തിലുമായിരുന്നു രാഷ്ട്രീയവിശകലനം നടത്തിയിരുന്ന പത്രപ്രവര്‍ത്തകരും. ഏതോ നഗരത്തിലെ പത്രമാഫീസിലോ ടെലിപ്രിന്ററിന്റെയോ മുന്നിലിരുന്ന് അവര്‍ മിനക്കെട്ടു പടച്ചുവിട്ടിരുന്ന വിശകലനങ്ങള്‍ ലോകത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മെ അടുത്തദിവസം രാവിലെ അറിയിച്ചും ഉണര്‍ത്തിയും(ച്ചും)കൊണ്ടിരുന്നു. പോത്തന്‍ ജോസഫ്, കുല്‍ദീപ് നയ്യാര്‍, ഫ്രാങ്ക് മൊറേസ് തുടങ്ങിയവര്‍ നമ്മില്‍നിന്നകന്നുയര്‍ന്നു നിലകൊണ്ടൂവെങ്കില്‍ ടെലിവിഷനാനന്തര ഇന്ത്യയില്‍ ആദ്യകാല ദൂരദര്‍ശന്‍ വാര്‍ത്താവായനക്കാര്‍ക്കുശേഷം വന്ന പ്രണോയ് റോയ്, വിനോദ് ദുവ, കരണ്‍ ഥാപര്‍, രാജ്ദീപ് സര്‍ദേശായ് തുടങ്ങിയ വാര്‍ത്താ അവതാരകര്‍ കുടുംബാംഗങ്ങളെപ്പോലെ നമുക്കു ചിരപരിചിതരായിത്തീര്‍ന്നു. നിരന്തരം കണ്ടുമുട്ടുന്ന, നമ്മോടും നമുക്കുവേണ്ടിയും സംസാരിക്കുന്ന ഇവര്‍ നമ്മുടെ വീടിന്റെയും ലോകത്തിന്റെയും അതിരുകളെ തിരുത്തിയെഴുതി.

പെട്ടെന്ന് രാഷ്ട്രീയത്തിനു 'പിന്നിലും' 'അകത്തും' നടന്നിരുന്ന ചരടുവലികളും ഉള്ളുകള്ളികളും വീടിനകത്തെ ഈ പുതിയ വീട്ടരങ്ങില്‍ വെളിപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി. ഈ തിരശ്ശീലയില്‍ അധികാരം അതിന്റെ കിരീടങ്ങളഴിച്ചുവെച്ച് നിത്യം നമ്മുടെ മുന്നില്‍ അണിയറനാടകമാടി. ചരിത്രവും രാഷ്ട്രീയവും നമ്മുടെ കണ്മുന്നില്‍ പടിപടിയായി വികസിക്കുന്ന കാഴ്ചകളായി മാറി. കാണുന്ന എല്ലാവരിലും അത് ഒരു പങ്കാളിത്തപ്രതീതി ഉണര്‍ത്തി. റിയാലിറ്റി ഷോകളുടെ ജനാധിപത്യചത്വരത്തില്‍ നിങ്ങളും രാഷ്ട്രീയക്കാരനും തുല്യരായി മാറി. രണ്ടുകൂട്ടരും അവിടത്തെ അഭിനേതാക്കളും മത്സരപങ്കാളികളുമായി മാറി.

അതോടെ ചായക്കടയിലും വായനശാലയിലും നടന്നിരുന്ന ചര്‍ച്ചകള്‍ ടെലിവിഷനിലേക്ക് കുടിയേറി. പത്രം വായിച്ചും തെരുവുപ്രസംഗം കേട്ടും സ്റ്റഡിക്ലാസില്‍ പങ്കെടുത്തും സ്വന്തം യുക്തിവൈഭവമുപയോഗിച്ചും ചര്‍ച്ചയില്‍ സജീവാംഗങ്ങളായിരുന്ന നമ്മളോരോരുത്തരും ടെലിവിഷന്റെ മുന്നില്‍ അനുസരണയുള്ള കാഴ്ചക്കാരായി മാറി. നമ്മുടെ ചര്‍ച്ചകള്‍ ടെലിവിഷന്‍ ചര്‍ച്ചകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകളായി മാറി.

ടെലിവിഷന്‍ എന്ന രാഷ്ട്രീയഭാവന

പവിത്രന്‍ സംവിധാനംചെയ്ത കുട്ടപ്പന്‍ സാക്ഷി എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ അവസാനഭാഗത്ത് നിരാലംബനായ നായകന്‍ നഗരനിരത്തുകളിലൂടെ സന്ധ്യാനേരത്ത് അലയുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. അയാള്‍ കടന്നുപോകുന്ന ഓരോ വീട്ടില്‍നിന്നുമുയരുന്നത് ഒരേ ടെലിവിഷന്‍ സീരിയലിന്റെ കാഹളഗാനമാണ്.

അയാള്‍ക്കുമാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട ആ വ്യക്തിപരമായ ഏകാന്തതയുടെ മറുവശത്ത് ഒരേ കാഴ്ചയില്‍ത്തന്നെ എല്ലാവരും കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ജനതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയാനകമായ കാഴ്ചകൂടി ഈ ദൃശ്യം നമുക്കു നല്കുന്നു.

ആധുനികതയുടെ ചരിത്രകാരനായ അര്‍ജുന്‍ അപ്പാദുരൈയുടെ നിരീക്ഷണത്തില്‍ സമകാലിക ആഗോള സംസ്‌കാരക്രമത്തില്‍ വന്ന നിര്‍ണായകമായ ചുവടുമാറ്റം സമൂഹജീവിതത്തില്‍ ഭാവനയ്ക്കുള്ള പങ്കുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുള്ളതാണ്. അതിനു വഴിവെച്ചത് സിനിമ, ടെലിവിഷന്‍, വീഡിയോ തുടങ്ങിയ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ പ്രചാരമായിരുന്നു. അവയുടെ കടന്നുവരവ് മനുഷ്യര്‍ക്കു മുന്നില്‍ പുതിയ ഭാവനാസാധ്യതകള്‍ തുറന്നിട്ടു. ഒപ്പം പരമ്പരാഗതമാധ്യമങ്ങളെക്കൂടി അവ ഉണര്‍ത്തുകയും രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അതുവരെ മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് എത്രയൊക്കെ ആക്കമുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും സാമൂഹികജീവിതം സാമാന്യം തളംകെട്ടിക്കിടന്നിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു വ്യക്തിക്ക് സാധ്യമായ ജീവിതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണകള്‍ എന്നത് പാരമ്പര്യംതന്നെ ഏറെക്കുറെ കൃത്യവും പ്രവചിക്കാവുന്നതുമായ ചട്ടക്കൂടുകള്‍ക്കകത്ത് വരച്ചിടപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. ഭാവനയും ഭ്രമാത്മകതയും മറ്റും ചില സവിശേഷ വ്യക്തിത്വങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും സന്ദര്‍ഭങ്ങളും ഇടങ്ങളും മറ്റുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. പൊതുവായിപ്പറഞ്ഞാല്‍ നിലനില്ക്കുന്ന വ്യവസ്ഥയില്‍ ലഭ്യമായിരിക്കുന്ന സാമൂഹികാനുഭവങ്ങളുടെ പരിമിതിയെ ഭേദിക്കാനുള്ള പോംവഴികളായിരുന്നു അവ. പുതിയ കാലഘട്ടത്തില്‍ വ്യക്തികളുടെയും ദൃശ്യങ്ങളുടെയും ആശയങ്ങളുടെയും അതിര്‍ത്തികളില്ലാത്ത സഞ്ചാരത്തിന് ആക്കംകൂടിയതോടെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് സാരമായ മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള മനുഷ്യര്‍ അവരവരുടെ ജീവിതത്തെ കാണുന്നത് ബഹുജനമാധ്യമം എന്ന സ്ഫടികത്തിലൂടെയാണ്. പല രീതിയില്‍ വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന സാധ്യജീവിതങ്ങള്‍ നിരന്തരം അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിലൂടെ ഇന്ന് ഭ്രമാത്മകതയെ സജീവമായ ഒരു സാമൂഹികപ്രയോഗമാക്കിയിരിക്കുന്നു. അത് വിവിധ സമൂഹങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ സാമൂഹികജീവിതത്തെ പല രീതിയില്‍ നിരന്തരം നിര്‍മിച്ചെടുത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. (Arjun Appadurai, Modernity at Large: Cultural Dimensions.)

ഈ പുതിയ മാധ്യമാന്തരീക്ഷം സമൂഹഭാവനയെ എന്നപോലെ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവനകളെയും വ്യവഹാരങ്ങളെയും ചര്‍ച്ചകളെയും മുന്‍ഗണനാക്രമങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ അവിടെയാണ് ടെലിവിഷന്‍പോലുള്ള ഒരു മാധ്യമം നിര്‍ണായകമായിത്തീരുന്നതും. എന്തെന്നാല്‍ ഇന്ന്, മറ്റേതൊരു സാമൂഹികസ്ഥാപനത്തെക്കാളുമധികം-ആധ്യാത്മികസ്ഥാപനങ്ങള്‍, രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികള്‍, പള്ളിക്കൂടങ്ങള്‍, സമുദായനേതാക്കള്‍, ആചാര്യന്മാര്‍, മറ്റു സാമൂഹിക/തൊഴില്‍ കൂട്ടായ്മകള്‍ തുടങ്ങിയവയെക്കാളധികം- നമ്മുടെ പൊതുജീവിതത്തെയും മൂല്യബോധത്തെയും സദാചാരത്തെയും പരാപരബോധത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നതും നിര്‍വചിക്കുന്നതും ടെലിവിഷനടക്കമുള്ള ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളാണ്. അതാണ് നമ്മുടെ പള്ളിയും പള്ളിക്കൂടവും കളിക്കളവും വായനശാലയും പ്രസംഗവേദിയും സുഹൃദ്‌സംഗമവും കുമ്പസാരക്കൂടും. അത് നമ്മുടെ സാമൂഹികജീവിതത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അഭിലാഷങ്ങളെയും സ്​പര്‍ധകളെയും സ്വപ്‌നങ്ങളെയും ഭീതികളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. വാര്‍ത്ത ഈ അബോധമണ്ഡലത്തിലെ പ്രഘോഷണങ്ങളുമാണ്; അവതാരക/ര്‍ ഇവിടത്തെ പുരോഹിതരും പ്രവാചകരും.

ടെലിവിഷന്റെ പിങ്‌പോങ് വ്യവഹാരം

നമ്മുടെ ടെലിവിഷന്‍ ചര്‍ച്ചകളുടെ നിലവാരവും വേഗവും വാക്കുതര്‍ക്കത്തിന്റേതാണ്. അതിന്റെ ഘടനയ്ക്ക് സങ്കീര്‍ണചിന്തയുടെയും സൂക്ഷ്മമായ പരികല്പനകളുടെയും തലങ്ങള്‍ അന്യമാണ്. 'ഹിറ്റ് ആന്‍ഡ് റണ്‍' എന്നതാണ് അതിന്റെ നയം. പത്രത്തെപ്പോലെ മൂര്‍ത്തമായ ഒരു രേഖയും അവശേഷിപ്പിക്കുന്നില്ല എന്നതിനാല്‍ അതിന്റെ ജനപ്രിയതയുടെ അടിസ്ഥാനം പറച്ചിലിന്റെ ലാഘവവും സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണ്. പത്രങ്ങള്‍ അവയുടെ സാധുതയ്ക്കായി അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നത് അതിന്റെ രേഖാപരതയാണെങ്കില്‍ ടെലിവിഷനെ 'സത്യ'മാക്കുന്നത് അതിന്റെ ദൃശ്യ പ്രത്യക്ഷവും അതിലെ വ്യക്തിസാക്ഷ്യങ്ങളുമാണ്. ഈ വ്യക്തിസാക്ഷ്യപ്രസ്താവനകളെ ഒരു വാര്‍ത്താഖണ്ഡത്തിനകത്ത് സ്ഥാനപ്പെടുത്തുന്നത് അതിന്റെ അവതാരകരും ഒരുകൂട്ടം വിദഗ്ധരുമാണ്. സംഭവം അഥവാ കൈകാര്യംചെയ്യപ്പെടുന്ന പ്രശ്‌നം, വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വ്യക്തികള്‍ (പ്രതികളും, വാദികളും), അത് അവതരിപ്പിക്കുന്ന അവതാരകന്‍ (വസ്തുനിഷ്ഠത അവകാശപ്പെടുന്ന എഡിറ്റോറിയല്‍ പ്രതിനിധി), പിന്നെ നിഷ്പക്ഷമായി അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പറയുവാന്‍ ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട വിദഗ്ധര്‍- ഇവര്‍ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിലൂടെയാണ് ഒരു വാര്‍ത്ത വികസിക്കുന്നതും നമ്മുടെ മുന്നിലവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും. ഇവയിലെല്ലാം- ദൃശ്യപംക്തി, വാദി-പ്രതികള്‍, വിദഗ്ധര്‍-നടക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളാണ് നമ്മില്‍നിന്ന് അദൃശ്യമായിരിക്കുന്നതും, വാര്‍ത്തയ്ക്കും മാധ്യമസ്ഥാപനത്തിനും വസ്തുനിഷ്ഠതയുടെ പരിവേഷം നല്കുന്നതും.

ടെലിവിഷന്‍ ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് എന്നും 'അടി-തിരിച്ചടി', 'ചോദ്യം-ഉത്തരം', 'ആരോപണം-പ്രത്യാരോപണം' എന്ന രീതിയിലുള്ള പിങ്‌പോങ് കളിയാണ് പഥ്യം. കുറിക്കുകൊള്ളുന്ന, എതിരാളിയെ പ്രകോപിപ്പിക്കുകയും അയാള്‍ക്ക് എളുപ്പം കോര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്നതുമായ 'ബൈറ്റു'കളാണ് ടെലിവിഷന്‍ ആരായുന്നത്. ഇത്തരം ചൂടന്‍ വാദപ്രതിവാദഘടനയ്ക്കായുള്ള തിരക്കില്‍ പിന്തള്ളപ്പെടുന്നത് വാര്‍ത്തകള്‍ തന്നെയാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് ഈയിടെ സംസ്ഥാന ഫിലിം അവാര്‍ഡ് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട ദിവസം ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്താ ബുള്ളറ്റിനുകള്‍ ഏറ്റവുമധികം സ്ഥാനവും സമയവും നല്കിയത് ടി.വി.ചന്ദ്രനും അടൂര്‍ ഗോപാലകൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള വാക്കുതര്‍ക്കത്തിനായിരുന്നു. ഇതിനിടയില്‍ സമഗ്രസംഭാവനയ്ക്കുള്ള ജെ.സി.ഡാനിയേല്‍ പുരസ്‌കാരം ലഭിച്ച രവീന്ദ്രന്‍നായര്‍ക്ക് അദ്ദേഹം അര്‍ഹിക്കുന്ന പ്രാധാന്യമോ പ്രാമുഖ്യമോ ലഭിച്ചില്ല എന്നത് നമ്മുടെ ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകളുടെ മുന്‍ഗണനാക്രമങ്ങളെ തുറന്നുകാണിക്കുന്നു. വിവാദവഴക്കുകളുടേതായ ഈ ഫോര്‍മാറ്റ് അയല്‍പക്കങ്ങളില്‍ അരങ്ങേറുന്ന വാക്കുതര്‍ക്കങ്ങള്‍ക്ക് സമാനമാണ്- പങ്കെടുക്കുന്നവരെ മാത്രമല്ല, കാണികളെയും തര്‍ക്കത്തിന്റെ ഹരത്തിലേക്കും അനുപാതനഷ്ടത്തിലേക്കും അതു ക്ഷണിക്കുന്നു. സുചിന്തിതവും ശാന്തവുമായ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍, ഒരു പ്രശ്‌നത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിഹഗവീക്ഷണങ്ങള്‍ എന്നിവ ആളിക്കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ടെലിവിഷന്‍ ചര്‍ച്ചകളില്‍ വെള്ളമൊഴിക്കുന്ന ഒരനുഭവമാണ് ഉണ്ടാക്കുക.

ഈ ചര്‍ച്ചകളിലെ തിണ്ണമിടുക്കന്മാരാണ് ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്താ അവതാരകര്‍. എന്തെന്നാല്‍ എല്ലാ ചര്‍ച്ചകളുടെയും അവസാന വാചകം, അവസാന ചിരി അവള്‍ക്ക്/അയാള്‍ക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. തന്റെ മുന്നിലുള്ള ഇരയെക്കൊണ്ട്, അയാള്‍പോലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത, ഒരിക്കലും ബോധപൂര്‍വം പറയാന്‍ വിചാരിക്കാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ പറയിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് അവതാരകന്റെ ലക്ഷ്യം. മുന്നിലിരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്‍ സ്വന്തം സമനില വെടിഞ്ഞ് നിലവിളിക്കുകയോ, വെല്ലുവിളിക്കുകയോ, തെറിപറയുകയോ ചെയ്താല്‍ അതാണ് ടെലിവിഷനില്‍ ഏറ്റവും ഡിമാന്റുള്ള 'സംഗതി'. ഇന്ത്യന്‍ ടെലിവിഷന്‍ രംഗത്തെ ഏറ്റവും ധാര്‍ഷ്ട്യമുള്ള അഭിമുഖകാരനായ കരണ്‍ ഥാപറുമായുള്ള ഒരു അഭിമുഖത്തില്‍ അദ്ദേഹം നടത്തിയ ടെലിവിഷന്‍ അഭിമുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതിനിടെ പന്തയപ്പണവിവാദത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കപില്‍ദേവുമായി താന്‍ നടത്തിയ പ്രശസ്തമായ അഭിമുഖത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്. 'അയാള്‍ ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ ക്യാമറയ്ക്കുമുന്നിലിരുന്ന് കരഞ്ഞപ്പോള്‍ ആദ്യം ഞാനും അമ്പരന്നുപോയി. എന്നാല്‍ എന്റെ മനസ്സു നിറയെയുള്ള ആഗ്രഹം അയാള്‍ കരച്ചില്‍ നിര്‍ത്തരുതേ എന്നായിരുന്നു...' ആത്മനിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം അഴിഞ്ഞുപോകുന്ന അത്തരം നിമിഷങ്ങള്‍ക്കായാണ് ടെലിവിഷന്‍ അവതാരകരും പ്രേക്ഷകരും കാത്തിരിക്കുന്നത്. നേരത്തേ സൂചിപ്പിച്ച വ്യക്തിസാക്ഷ്യങ്ങളുടെതന്നെ തുടര്‍ച്ചയാണ് ടെലിവിഷന് പ്രിയങ്കരമായ ഇത്തരം വ്യക്തിദൗര്‍ബല്യങ്ങളും പൊട്ടിത്തെറികളും.

ഒരിക്കലും എഴുതാനോ പൊതുവേദിയില്‍ പറയാനോ സാധ്യതയില്ലാത്ത, സ്വപ്‌നത്തില്‍പ്പോലും വിചാരിക്കാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ ടെലിവിഷനില്‍ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറയുന്നത്/പറഞ്ഞുപോകുന്നത് നമുക്കു കാണാം. ആ അര്‍ഥത്തില്‍ 'സാമൂഹിക അബോധം' തന്നെയാണ് ടെലിവിഷന്‍. പൊതുവായി പ്രകാശിക്കുമ്പോഴും വളരെ സ്വകാര്യവും ഗാര്‍ഹികവും തികച്ചും വ്യക്തിപരവുമായ എന്തോ ഒരു ആര്‍ജവം അതിന്റെ ഭാഷയ്ക്കും രീതികള്‍ക്കുമുണ്ട്. വ്യക്തികള്‍ തമ്മിലുള്ള സ്വകാര്യസംഭാഷണത്തിനുള്ളതുപോലെ ഒരു തരം ഊഷ്മളത(Intimacy)അതിനെ പലപ്പോഴും ഒരു കുമ്പസാരക്കൂടാക്കി മാറ്റുന്നതു കാണാം. എല്ലാ പൊതുപ്രശ്‌നങ്ങളും ഇവിടെ വ്യക്തിപരമായിത്തീരുന്നു. സാമൂഹികമായ ആഘാതത്തെക്കാള്‍ വ്യക്തിപരമായ വൈകാരികതയ്ക്കാണ് ഇവിടെ മുന്‍തൂക്കം. ഇത് രാഷ്ട്രീയത്തെ നിരന്തരമായി അതിനാടകീയതയിലേക്ക് തള്ളുന്നു. വിചാരത്തെക്കാള്‍ വികാരത്തിനാണ് ഇവിടെ മുഖ്യറോള്‍. ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ വ്യവഹാരാന്തരീക്ഷം പലപ്പോഴും സാമൂഹിക അജന്‍ഡകളെത്തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്നതും നമുക്കു കാണാം.

ഈ രീതിയില്‍ നേതാക്കളെയും താരങ്ങളെയും കാതരരാക്കുന്ന മായികശക്തിയാണ് ടെലിവിഷന്‍ അവതാരകരെ നമുക്കും ലോകത്തിനുമിടയില്‍ നിലകൊള്ളുന്ന -നമുക്ക് ലോകത്തെയും ലോകത്തിന് നമ്മെയും പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന വ്യക്തിത്വവിശേഷങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നത്. ലോകത്തിലേക്കും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചെളിയിലേക്കും ചരിത്രത്തിന്റെ യുദ്ധരംഗങ്ങളിലേക്കും മറ്റുള്ളവരുടെ കിടപ്പറകളിലേക്കും നമ്മള്‍ പറഞ്ഞയച്ച നമ്മുടെ സ്വന്തം ചാരന്മാരും അഭിഭാഷകരും പ്രതിനിധികളുമാണവര്‍. നാം ചോദിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണവര്‍ ചോദിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ആശങ്കകള്‍ക്കാണ് അവര്‍ ശബ്ദം നല്കുന്നത്. അഭിലാഷങ്ങളെയാണ് അവര്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നത്, തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നത്. ഈ നിരുപാധികമായ പ്രാതിനിധ്യമാണ് അവരുടെ ശക്തി, ആധികാരികത, അധികാരം, ആരുടെയും മേല്‍ കുതിരകയറാനുള്ള ലൈസന്‍സ്.

വാര്‍ത്ത ഒരു പ്രകടനകലയാണ്

തത്സമയ വാര്‍ത്താപ്രക്ഷേപണത്തിന്റെ വ്യവഹാരഗതിവേഗങ്ങളെ നിര്‍ണയിക്കുന്നത് ഒരു വാര്‍ത്തയുടെ വികാസമാണ്. പത്രത്തെപ്പോലെ ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ടുകൊണ്ട്, വിശകലനപരിപ്രേക്ഷ്യങ്ങള്‍കൊണ്ട് ഒന്നിനേയും ഒതുക്കാനോ ഉറപ്പിക്കാനോ ഇവിടെ കഴിയില്ല. അഥവാ അതല്ല ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്തയ്ക്കാവശ്യമായ 'പരിണാമഗുപ്തി'. ഓരോ വാര്‍ത്തയും സംഭവവും പ്രസ്താവനയും ഉദ്വേഗജനകമായ ഒരു ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്തയാകണമെങ്കില്‍ ആ ദിവസത്തിലൂടെ നിരന്തരം വികസിക്കുന്ന ഒരു 'ന്യൂസ് സ്റ്റോറി' കൂടി ആയിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അഥവാ ടെലിവിഷന്‍ ഏതു വാര്‍ത്തയ്ക്കും അത്തരം ചുരുള്‍നിവരല്‍ ഗതി നല്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് മുംബൈ സ്‌ഫോടനപരമ്പരയെത്തുടര്‍ന്നുള്ള അന്‍പതോളം മണിക്കൂര്‍ നീണ്ടുനിന്ന തത്സമയസംപ്രേഷണത്തിലേക്ക് കാണികളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഘടകമെന്താണ്? ഈയിടെ നടന്ന സി.പി.എം.പോളിറ്റ് ബ്യൂറോ/കേന്ദ്ര കമ്മിറ്റി യോഗവേള മുഴുവന്‍ ഒരു പുതിയ വിവരവും നല്കാനില്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും എന്തോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്/സംഭവിച്ചേക്കാം എന്ന പ്രതീതി നിലനിര്‍ത്താന്‍ ടെലിവിഷന് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു?

അത്തരം വാര്‍ത്തയെ/സംഭവത്തെ പിന്‍തുടരുന്നതിലെ തത്സമയത്വത്തിന്റെ സൂത്രധാരകനാണ് സംഭവസ്ഥലത്തു നില്ക്കുന്ന അല്ലങ്കില്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്ന വാര്‍ത്താ അവതാരക/ന്‍. ഏതു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചയായാലും വാര്‍ത്താരംഗത്തുനിന്നുള്ള റിപ്പോര്‍ട്ടായാലും അതിന്മേലുള്ള പരമാധികാരം അവര്‍ക്കാണ്. വസ്തുനിഷ്ഠതയായിരുന്നു സാമ്പ്രദായികപത്രപ്രവര്‍ത്തനം സ്വയം ചാര്‍ത്തിയിരുന്ന മുഖമുദ്ര/ആദര്‍ശം എങ്കില്‍, ഒരുതരം പ്രാതിനിധ്യമാണ് ടെലിവിഷന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടിങ്ങിന്റെ മുദ്ര. റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍/സാക്ഷി എന്നുള്ള 'വസ്തുനിഷ്ഠ' അവസ്ഥകളെക്കാള്‍* ആധികാരികത ടെലിവിഷന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ക്കുണ്ട്. സംഭവസ്ഥലത്തുള്ള നമ്മുടെ കണ്ണുതന്നെയാണവര്‍. മാധ്യമനിരൂപകനായ ഫെല്‍മാന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഈ സാക്ഷികള്‍ ചെയ്യുന്നത് '...not merely to narrate, but to commit oneself and...the narrative to others, to take responsibility for history or for the truth of the occurrence...(it is) an appeal to community' (S.Felman,The Return of the Voice). അവര്‍ക്കിഷ്ടമുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കാം, മറുചോദ്യങ്ങളില്‍നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാം, ചോദ്യങ്ങള്‍ മാറ്റാം, ഉത്തരങ്ങളെ അവഗണിക്കാം, ചിലതിനെ പിന്തുടരാം, ഒരാളില്‍നിന്ന് അയാളുടെ എതിര്‍പക്ഷത്തിലേക്ക് ഏകപക്ഷീയമായി കട്ടുചെയ്യാം. സൗകര്യപൂര്‍വം കൈയില്‍ കരുതിയിരിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങള്‍ ഒരു വാദത്തെ ഖണ്ഡിക്കുവാനോ ഊന്നാനോ ആയി കാണിക്കാം, ആവര്‍ത്തിക്കാം, എല്ലാറ്റിനുമുപരി ചര്‍ച്ചയെ സ്വന്തം വാചകങ്ങളില്‍ ഇഷ്ടമുള്ള നേരത്ത് ഉപസംഹരിക്കാം.

അവതാരക/ന്‍ കൈയാളുന്ന ഏകപക്ഷീയമായ ഈ പരമാധികാരം വാര്‍ത്താമാധ്യമസ്ഥാപനം സ്വയം ആര്‍ജിക്കുകയും നിരന്തരം മൂല്യവത്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ആദര്‍ശവുമായിക്കൂടി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. വസ്തുനിഷ്ഠത, നിഷ്പക്ഷത, വസ്തുതകളോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത തുടങ്ങി മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങളുടെ താത്പര്യങ്ങളെ (സാമ്പത്തികം, രാഷ്ട്രീയം, വിപണിപരം, ജാതി/മതപരം, പ്രാദേശികം.) അദൃശ്യമാക്കുന്ന അതേ അടിത്തറയില്‍നിന്നു തന്നെയാണ് വാര്‍ത്താ അവതാരകനും, സമൂഹികനീതിക്കും സത്യത്തിനുമായുള്ള തന്റെ കുരിശുയുദ്ധം നടത്തുന്നത്.

'ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റ്' എന്ന ഈ സ്ഥാ(പ)നം ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥയുടെ നെടുന്തൂണ്‍ ആയാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന ഈ യോഗ്യതയാണ് മാധ്യമത്തിന് 'പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ശബ്ദമായി സ്വയം പ്രതിഷ്ഠിക്കാനുള്ള' അവകാശം നല്കുകന്നതും അതുവഴി അതിന് വിപണിയും കച്ചവടവുമായുള്ള ബന്ധത്തെ-(സ്വയം ലാഭേച്ഛുവായ ഒരു വ്യവസായമാണ് ഏതൊരു മാധ്യമസ്ഥാപനവും എന്ന വസ്തുതയെ)-അദൃശ്യമാക്കുന്നതും ചെയ്യുന്നു. ഈ 'നിഷ്പക്ഷത'യും സ്വയം ഭൂ ആയിട്ടുള്ള ഉപരിനിലയും തന്നെയാണ് അവതാരകന്റെയും പിന്‍ബലം.
രാഷ്ട്രീയക്കാരനെ ഈ രീതിയില്‍ നേര്‍ക്കുനേര്‍നിന്ന് വിചാരണ ചെയ്യുന്ന രീതി ടെലിവിഷനാണ് കൊണ്ടുവന്നത്. അക്രമാസക്തമായ അത്തരം സമീപനരീതികള്‍ ആദ്യമായി പ്രചാരം നേടിയത് സ്വകാര്യവത്കരണത്തിനുമുന്‍പ് ദൂരദര്‍ശന്‍ ദൃശ്യരംഗം കൈയടക്കിയിരുന്ന കാലത്ത് തിരഞ്ഞെടുപ്പിനു ശേഷമുള്ള വോട്ടെണ്ണലിന്റെ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ മാത്രമായിരുന്നു. അന്ന് ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്തിരുന്ന പ്രണോയ് റോയ് നേതൃത്വം നല്കിയ എന്‍.ഡി.ടിവി അവതരിപ്പിച്ച ദേശീയതലത്തിലുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ് റിപ്പോര്‍ട്ടിങ്ങിലായിരുന്നു അത് ആദ്യമായി പ്രകടമായി കാണപ്പെട്ടത്. ദേശത്തിന്റെ പല പ്രാന്തങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരില്‍നിന്ന്, അതിനെത്തുടര്‍ന്ന് സ്റ്റുഡിയോയിലിരുന്നുള്ള വിശകലനങ്ങളിലും ചോദ്യംചെയ്യലുകളിലും വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയവിരുദ്ധതയും ഗ്രാമീണതയോടും പ്രാദേശികതകളോടുമുള്ള പുച്ഛവും ഒളിമിന്നിയിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് നാഗരികരും ചെറുപ്പക്കാരും ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്നവരുമായ ടെലിവിഷന്‍ സംഘത്തിന്റെ ധാര്‍ഷ്ട്യം നിറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങള്‍. മറുവശത്ത് ഗ്രാമീണരും പലപ്പോഴും വൃദ്ധരും ഹിന്ദിമാത്രം അറിയുന്നവരുമായ (ഒരര്‍ഥത്തില്‍ ടെലിവിഷന്റെ കേന്ദ്രത്വത്തിന് വിരുദ്ധമായി തികച്ചും പ്രാദേശികരുമായ മനുഷ്യര്‍) ഒരു കൂട്ടം ഭാഗ്യാര്‍ഥികളെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ബഹുരൂപികളായ ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍. ഈ മുഖാമുഖം ഇന്ത്യയിലെ ഉയരുന്ന അഭ്യസ്തവിദ്യരും നാഗരികരുമായ മധ്യവര്‍ഗവും കാലഹരണപ്പെട്ടെന്നു തോന്നിപ്പിച്ച പഴഞ്ചന്‍ രാഷ്ട്രീയരീതികളും തമ്മിലായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ ഭരണവ്യവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചുള്ള മധ്യവര്‍ഗത്തിന്റെ രോഷവും അക്ഷമയും (വെറുപ്പും) ഈ അഭിമുഖങ്ങളിലും വിശകലനങ്ങളിലും പ്രകടമായിരുന്നു. ദളിത് രാഷ്ട്രീയത്തോടും നേതാക്കളോടുമുള്ള പുച്ഛം പലപ്പോഴും നഗ്നമ�