റ്റലി എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യം മനസ്സില്‍ വരുന്ന പേരുകള്‍ റോം, വെനീസ്, പിസാ ഇവയൊക്കെയാണ്. സിന്‍ക്വേ ടെറേ (Cinque Terre) എന്ന പേര് നമുക്കത്ര പരിചിതമല്ല. ഇറ്റലിയുടെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറന്‍ ഭാഗത്തെ ഒരു കുഞ്ഞു നാടാണിത്. വളരെ പ്രത്യേകതകളുള്ളൊരു നാട്. പേരില്‍നിന്നുതന്നെ തുടങ്ങുന്നു ആ പ്രത്യേകത. സിന്‍ക്വേ എന്നാല്‍ ഇറ്റാലിയന്‍ ഭാഷയില്‍ അഞ്ച് എന്നാണര്‍ഥം. ടെറേ എന്നാല്‍ ഗ്രാമം എന്നും. അഞ്ച് ഗ്രാമങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടമാണ് സിന്‍ക്വേ ടെറേ. പാറക്കെട്ടുകളുടെ മുകളില്‍ മെഡിറ്ററേനിയന്‍ കടലിലേക്ക് മുഖം നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന, സാമ്യങ്ങളും വ്യത്യാസങ്ങളും ഒട്ടനവധിയുള്ള, അഞ്ച് കടലോരഗ്രാമങ്ങള്‍. ആകാശത്തിനും കടലിനും ഇടയിലുള്ള നാടെന്നാണ് ഇറ്റലിക്കാര്‍ സിന്‍ക്വേ ടെറേയെ വിശേഷിപ്പിക്കാറുള്ളത്. ഒരു നാടോടിക്കഥ വായിച്ച അനുഭവമായിരുന്നു സിന്‍ക്വേ ടെറേയിലേക്കുള്ള യാത്ര.

Cinque Terre
അസ്തമയം കാണുവാൻ ഒത്തുകൂടിയവർ

സിന്‍ക്വേ ടെറേയോടേറ്റവും അടുത്ത് കിടക്കുന്ന പട്ടണം ലാ സ്പീസിയ (La spezia) ആണ്. ഇവിടെ നിന്ന് ട്രെനോ പാസ് ലഭിക്കും. ഒരു ദിവസത്തേക്കുള്ള പാസാണിത്. ലാസ്പീസിയ മുതല്‍ ലെവാന്റോ വരെ എത്ര തവണ വേണമെങ്കിലും ഇതുപയോഗിച്ച് യാത്ര ചെയ്യാം. പതിനാറ് യൂറോ ആണ് ഒരു പാസിന്. ലാസ്പീസിയയില്‍നിന്ന് തുടങ്ങുന്ന ട്രെയിന്‍ റിയോമജിയോറെ, മനറോള, കോര്‍ണീലിയ, വെര്‍ണാസ, മോണ്ടെറോസോ എന്നീ അഞ്ച് സ്റ്റേഷനുകള്‍ കടന്ന് ലെവാന്റോയിലെത്തി തിരിച്ചുപോരും. പത്തു മിനിറ്റ് ഇടവേളകളില്‍ ട്രെയിന്‍ സര്‍വീസുണ്ട്. ലാസ്പീസിയമുതല്‍ ലെവാന്റോ വരെയുള്ള യാത്ര അരമണിക്കൂറാണ്. ഓരോ സ്റ്റേഷനും തമ്മില്‍ നാലഞ്ച് മിനിറ്റിന്റെ ദൂരം മാത്രമേയുള്ളൂ. അത്രയും തൊട്ടുതൊട്ടാണീ ഗ്രാമങ്ങള്‍ കിടക്കുന്നത്. പാറകള്‍ തുരന്ന് നിര്‍മിച്ച അനവധി തുരങ്കങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെയാണ് യാത്ര. യാത്രയുടെ ദൈര്‍ഘ്യം വളരെ ചെറുതാണ്. രസംപിടിച്ച് വരുമ്പോഴേക്കും അടുത്ത സ്റ്റേഷനെത്തും. ട്രെയിന്‍യാത്ര ഇഷ്ടമുള്ളവര്‍ക്ക് സിന്‍ക്വേ ടെറേ കണ്ടുകഴിഞ്ഞാല്‍ ലാസ്പീസിയ മുതല്‍ ലെവാന്റോ വരെ വെറുതെ ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര നടത്താം. ഒരറ്റം മുതല്‍ മറ്റേയറ്റം വരെ കടലും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാം. ഇടയ്‌ക്കേതെങ്കിലും ഗ്രാമത്തിലിറങ്ങണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അങ്ങനെ. 

അഞ്ചു ഗ്രാമങ്ങളെയും ചുറ്റിക്കൊണ്ട് ഒരു നടപ്പാതയുണ്ട് (Hiking trail). ഇതിലൂടെ നടന്നും ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് പോവാം. ഏകദേശം മൂന്നാല് മണിക്കൂറോളം നടക്കേണ്ടി വരും. ഈ നടപ്പാതയിലൂടെ പോയാല്‍ ആദ്യം എത്തുക വ്യൂപോയിന്റുകളിലേക്കാണ്. അവിടെനിന്നും താഴെയിറങ്ങി വേണം ഗ്രാമങ്ങളിലെത്താന്‍. ഈ നടപ്പാതയുടെ മുകളിലൂടെ മലകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് കടന്നുപോകുന്ന റോഡുണ്ട്. അതിലൂടെ കാര്‍മാര്‍ഗവും യാത്ര ചെയ്യാം. സാഹസികമായ ഡ്രൈവായിരിക്കുമെന്ന് മാത്രം. ലാസ്‌പേസിയയില്‍ നിന്നും ബോട്ട് മാര്‍ഗവും സിന്‍ക്വേ ടെറേയിലെത്താം.

Cinque Terre
കടലോരത്തെ ഉല്ലാസങ്ങൾ

റിയോമജിയോറെയാണ് ഗ്രാമങ്ങളില്‍വെച്ച് യാത്രികര്‍ക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയങ്കരം. അവിടേക്ക് തന്നെയാണാദ്യം പോയത്. നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റേഷനടുത്തുള്ള ലട്ടെറിയ ഡെല്‍വിഗോ (Latteria Delvigo) എന്ന് പേരുള്ള ഒരു കഫെയില്‍ കയറി. പേരിനു താഴെ ഒരു നാവികന്റെയും തിമിംഗിലത്തിന്റെയും കാര്‍ട്ടൂണ്‍ചിത്രം വരച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോള്‍ രസികന്‍ മുഖമുള്ള ഒരു താടിക്കാരന്‍; പേര് നിക്കോളോ. കടയുടെ മുന്‍പില്‍ കണ്ട ചിത്രം കൈത്തണ്ടയില്‍ ടാറ്റൂ ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്. അതേ ചിത്രം തന്നെ അകത്തെ ചുവരിലും വരച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു! ചോദിച്ചപ്പോള്‍ നാവികന്‍ അയാളും തിമിംഗിലം ഭാര്യയും ആണത്രേ! നിക്കോളോയോട് റിയോമജിയോറെയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവിടെ ആകെ നൂറില്‍ താഴെ ജനങ്ങളേയുള്ളൂവെന്നും ഉള്ളതില്‍ മുക്കാലും വയസ്സന്മാരാണെന്നും പറഞ്ഞു. കടകളധികവും ലാസ്പീസിയയില്‍ നിന്നുള്ളവരുടെയാണത്രേ. നിക്കോളോയും ലാസ്‌പേസിയക്കാരനാണ്. 

റിയോമജിയോറെയെക്കുറിച്ച് അവിടെ പ്രചാരത്തിലുള്ളൊരു കഥ നിക്കോളോ പറഞ്ഞു. രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായിട്ടാണത്രേ റിയോമജിയോറെ നിര്‍മിച്ചിട്ടുള്ളത്. താഴ്ന്ന് കിടക്കുന്ന ഭാഗം മുക്കുവരുടേതും ഉയര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന ഭാഗം കര്‍ഷകരുടേതും. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ആ വ്യത്യാസം പ്രകടമല്ല. പണ്ട് ഗ്രാമത്തിലൂടെ കടന്നുപോയിരുന്ന റിവസ് മേജര്‍ എന്ന നദിയില്‍ നിന്നാണത്രെ റിയോമജിയോറെ എന്ന പേര് വീണത്. ടെലമാക്കോ സിന്‍യോറീനി എന്ന ചിത്രകാരന്റെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് റിയോമജിയോറെയെപ്പറ്റി ലോകമറിഞ്ഞത് എന്നാണ് ചരിത്രം. ആ കഥ വളരെ രസകരമാണ്. ലാസ്പീസിയയിലെ ചന്തയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ വിചിത്രവസ്ത്രധാരികളായ രണ്ട് സ്ത്രീകളെ കണ്ട് കൗതുകംതോന്നിയ സിന്‍യോറീനി അവരെ പിന്തുടര്‍ന്ന് ഈ ഗ്രാമത്തിലെത്തി. ഇവിടത്തെ സൗന്ദര്യം പുറംലോകമറിയാന്‍ വേണ്ടി ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ച് ഇറ്റലിയിലും ഫ്രാന്‍സിലും ഒക്കെ അദ്ദേഹം ചിത്രപ്രദര്‍ശനങ്ങള്‍ നടത്തി. സത്യമാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും റിയോമജിയോറെ അതിമനോഹരമാണെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല.

Cinque Terre
മോണ്ടെറോസോ

താമസിച്ച ഹോട്ടലിലേക്കെത്താന്‍ കുത്തനെയുള്ള അനവധി പടവുകള്‍ നടന്നുകയറണം. ഒരു മലമറിക്കുന്ന പണിതന്നെയായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ, മുകളിലെത്തിയപ്പോള്‍ കിതച്ച കിതപ്പിനൊരു ഗുണമുണ്ടായി. അത്രയും മനോഹരമായിരുന്നു അവിടെനിന്ന് താഴേക്കു നോക്കിയാലുള്ള കാഴ്ച. ബാല്‍ക്കണിയില്‍നിന്ന് നോക്കിയാല്‍ കൂര്‍ത്ത മുഖമുള്ള ഒരു കുരിശുപള്ളി. അതിനു പിന്നിലായി പലനിറത്തില്‍ പെയിന്റടിച്ച വീടുകള്‍. അതിനുമപ്പുറത്ത് ശാന്തമായ കടലും കടലിനെ തൊട്ടുകിടക്കുന്ന ആകാശവും. ഉദയവും അസ്തമയവും കാണാന്‍ വേറൊരു സ്ഥലവും തേടിപ്പിടിച്ചു പോവേണ്ടതില്ല. രണ്ടു വലിയ മുറികളും ഹാളും അടുക്കളയും ബാല്‍ക്കണിയുമുള്ള ഒരു ചെറിയ വീട്ടിലാണ് താമസിച്ചത്. ഇവിടെ ഹോട്ടലുകളെക്കാളധികം ട്രാവലേഴ്‌സ് ഹോസ്റ്റലുകളാണ്. ഒരു മുറിയില്‍ ആറുപേര്‍. 

ഞങ്ങളുടെ റൂമിലുണ്ടായിരുന്ന ഫ്രാന്‍സില്‍നിന്നുള്ള ഒരു സ്ത്രീ ഒറ്റയ്ക്കാണ് യാത്ര. പത്തറുപത്തഞ്ചു വയസ്സുണ്ടാവും. ഉരുക്കുപോലെയുള്ള ശരീരം. റിട്ടയര്‍മെന്റ് ആഘോഷിക്കുകയാണത്രെ! ഞങ്ങളുടെയൊപ്പം ഹോസ്റ്റലിലെത്തിയ അവര്‍ ബാഗ് വെച്ച് ഉടനെ താഴേക്കിറങ്ങി പോയി. കയറിവന്ന പടവുകളത്രയും തിരിച്ചിറങ്ങണം. എന്തൊരു ചുറുചുറുക്കാണിവര്‍ക്കൊക്കെ! ഞങ്ങള്‍ ക്ഷീണമൊക്കെ മാറ്റി രാത്രിയാണ് പുറത്തിറങ്ങിയത്. ചെരിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഭൂമിയാണ് റിയോമജിയോറെയിലേത്. നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. എല്ലാ കെട്ടിടങ്ങളുടെയും ജനാലകള്‍ക്ക് പച്ചനിറമാണ്. തെരുവില്‍ നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പക്കാ ടൂറിസ്റ്റ് സെന്റര്‍ തന്നെയാണ് സിന്‍ക്വേ ടെറേ. യൂറോപ്പില്‍ നിന്നുള്ളവര്‍ തന്നെയാണ് സഞ്ചാരികളിലധികവും. സാധാരണ അധികം ആളുകളില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് പോവാനാണ് പലരും താത്പര്യപ്പെടുക. ബീച്ച് ഹോളിഡേ ഒക്കെയാണെങ്കില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും. പക്ഷേ, ഇവിടത്തെ തിരക്കിന് വല്ലാത്തൊരു രസമുണ്ട്. നാടന്‍ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഒരോളം. 

Cinque Terre
സന്ധ്യകളിലെ ചങ്ങാതിക്കൂട്ടങ്ങൾ

നടപ്പാതയുടെ രണ്ടു ഭാഗത്തും ഭക്ഷണശാലകളും ട്രാവലേഴ്‌സ് ഹോസ്റ്റലുകളുമാണ്. സീഫുഡുകളുടെ ഒരു നീണ്ടനിര തന്നെയുണ്ടിവിടെ. പലതരം മത്സ്യങ്ങള്‍, ഞണ്ട് തുടങ്ങി നീരാളിവരെ പ്ലേറ്റില്‍ ഇടംപിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം. വളരെ ചെറിയ ബീച്ചാണിവിടത്തെത്. ഹാര്‍ബറിനോട് ചേര്‍ന്ന് പാറക്കല്ലുകള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരിടം. അവിടെ കടലും നോക്കിയിരിക്കാം. മറ്റുപല ബീച്ചുകളെയും പോലെ മണല്‍ നിറഞ്ഞ ബീച്ചല്ല ഇവിടത്തേത്. കടലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് റെസ്റ്റോറന്റുകളും ബാറുകളുമൊക്കെയുണ്ട്. കടലും നോക്കി സായാഹ്നം ചെലവഴിക്കാന്‍ ഇതിലും പറ്റിയ സ്ഥലമില്ല. 

ഇവിടെ ചെറിയ ബോട്ടുകള്‍ വാടകയ്‌ക്കെടുക്കാം. തനിയെ തുഴയണം. ഒറ്റയ്ക്കും ചെറു സംഘങ്ങളായും കടലില്‍ തുഴഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരുപാട് പേരെ കണ്ടു. നോക്കി നില്‍ക്കെ ഒരു കുഞ്ഞു പൊട്ടു പോലെ അവര്‍ കടലില്‍ മറഞ്ഞു. പൊതുവെ ശാന്തമാണിവിടത്തെ കടല്‍. മുകളിലേക്ക് കയറിച്ചെല്ലുമ്പോള്‍ സെന്റ് ജോണ്‍സ് പള്ളി കാണാം. പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പണികഴിപ്പിക്കപ്പെട്ട പള്ളിയാണിത്. ഞങ്ങള്‍ ചെന്ന രാത്രി അവിടെ ക്വയര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗിറ്റാറും പിയാനോയും വയലിനും വായ്പാട്ടുമെല്ലാം ചേര്‍ന്ന് സംഗീതമയം. രാത്രി വൈകുവോളം അത് നീണ്ടു. അന്നെന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകതയുള്ള ദിവസമായിരുന്നോ അതോ എല്ലാ ദിവസത്തെയും പതിവാണോ എന്ന് തീര്‍ച്ചയില്ല.

പിറ്റേ ദിവസം ആദ്യം പോയത് മനറോളയിലേക്കാണ്. മുക്കുവ ഗ്രാമം തന്നെയാണ് മനറോളയും. റിയോമജിയോറെയോട് സാമ്യമുള്ള ഭൂപ്രകൃതി തന്നെയാണ് മനറോളയുടെതും. പാറക്കെട്ടുകളുടെ മുകളില്‍ പണിതീര്‍ത്ത നിറമുള്ള കെട്ടിടങ്ങളും തെളിനീല നിറമുള്ള കടലും പാറക്കെട്ടുകളുടെ പിന്നിലായി ഉയര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന മലയും കലണ്ടര്‍ ചിത്രങ്ങളെ ഓര്‍മിപ്പിക്കും. ഇവിടത്തെ ജനാലകള്‍ക്കും പച്ചനിറം തന്നെ! മുന്തിരിയും ഒലീവുമാണിവിടുത്തെ പ്രധാന കൃഷി. ഉണക്കമുന്തിരി കൊണ്ടും വൈനുണ്ടാക്കുമത്രേ. ഇവിടത്തെ പള്ളിയുടെ അടുത്തായി വലിയൊരു ചക്രം കാണാം. മില്‍ വീലാണത്. മില്‍ വീലിന്റെ ഇറ്റാലിയന്‍ ഭാഷയില്‍ നിന്നാണത്രെ മനറോള എന്ന പേരുദ്ഭവിച്ചത്. കുന്നിലൂടെയും അല്ലാതെയുമായി ചെറിയ നടപ്പാതകള്‍ ഒരുപാടുണ്ട്. പല വഴികളിലൂടെ നടന്നും കേറിയും ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭംഗി മുഴുവന്‍ ആസ്വദിക്കാം. ഓരോ ഭാഗത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോഴും ഓരോ മുഖമാണ് മനറോളയ്ക്ക്. കടലിനോട് ചേര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന പാറകളുടെ മുകളിലേക്ക് പൊത്തിപ്പിടിച്ചു കയറി കുറെപ്പേര്‍ കടലിലേക്ക് ചാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പാവ്‌ലോസ് എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ചെറിയ തട്ടുകടയില്‍ കയറി. കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞ് പൈസ കൊടുത്ത്, ബാക്കി ചില്ലറ കിട്ടിയത് നോക്കിയപ്പോള്‍ യൂറോ അല്ല, തായ് ബാട്ടാണ്! രണ്ടു യൂറോയുടെയും പത്തു തായ് ബാട്ടിന്റെയും നാണയം ഏകദേശം ഒരു പോലെയിരിക്കും. തിരിച്ചുകൊടുത്ത് അത് അയാളോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കാകെ സങ്കടം. എന്തോ വലിയ കുറ്റം ചെയ്ത പോലെ മാപ്പുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് തെറ്റുപറ്റിപ്പോയതിന്റെ പരിഹാരമെന്നോണം രണ്ടു കുപ്പി വെള്ളം കൈയില്‍ പിടിപ്പിച്ചിട്ടാണ് ഞങ്ങളെ വിട്ടത്. 

Cinque Terre
വെർണാസ

സിന്‍ക്വേ ടെറേയിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ഗ്രാമമാണ് കോര്‍ണീലിയ. കൂട്ടത്തില്‍ വെച്ചേറ്റവും ചെറിയ ഗ്രാമവും ഇതുതന്നെ. ഇവിടെ ബീച്ചില്ല. മലമുകളില്‍നിന്ന് കടല്‍ നോക്കിക്കാണാനേ കഴിയുകയുള്ളൂ. മറ്റു ഗ്രാമങ്ങളിലെ പോലെ ബോട്ട് ജെട്ടിയില്ലാത്തതിനാല്‍ ജലമാര്‍ഗം കോര്‍ണീലിയയിലെത്താന്‍ സാധിക്കില്ല. നടപ്പാതയോ ട്രെയിനോ തന്നെ ആശ്രയിക്കണം. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് ഏകദേശം നാനൂറോളം പടികള്‍ കയറിവേണം ഗ്രാമത്തിലെത്താന്‍. വീതിയില്‍ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ഈ പാതയെ 'ലാര്‍ദാറിന' എന്നാണിവിടത്തുകാര്‍ വിളിക്കുന്നത്. വളരെ ഇടുങ്ങിയ വഴികളാണ് കോര്‍ണീലിയയിലേത്. ട്രെയിന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആദ്യം നോക്കിയത് കെട്ടിടങ്ങളുടെ ജനാലകളിലേക്കാണ്, ഊഹം തെറ്റിയില്ല, പച്ചതന്നെ! മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളാല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ഒരു വലിയ പാറയുടെ മുകളിലാണ് ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ നില്‍പ്പ്. ഗ്രാമത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം മുഴുവനായി കാണണമെങ്കില്‍ വാഹനങ്ങള്‍ പോകുന്ന റോഡിലൂടെ നടന്ന് ഉയരത്തിലുള്ള സാന്‍ ബെര്‍ണാഡിനോയിലെത്തണം. കയറ്റം കയറി ക്ഷീണിച്ചുവരുന്നവര്‍ക്ക് ആശ്വാസത്തിന് അവിടെ ബാറുകളും ഭക്ഷണശാലകളുമുണ്ട്. ട്രക്കിങ്ങും ഹൈക്കിങ്ങുമൊക്കെ ഇഷ്ടമുള്ളവര്‍ക്ക് കോര്‍ണീലിയ പ്രിയപ്പെട്ടതാവും.

സിന്‍ക്വേ ടെറേയുടെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തുള്ള ഗ്രാമമാണ് മോണ്ടെറോസോ. അഞ്ച് ഗ്രാമങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും വ്യത്യസ്തമായ ഗ്രാമം മോണ്ടെറോസോയാണ്. ഇതാണേറ്റവും വലിയ ഗ്രാമവും. ഇവിടെ മാത്രമാണ് വാഹനങ്ങള്‍ ഓടിക്കാന്‍ അനുമതിയുള്ളത്. ബാക്കിയുള്ള ഗ്രാമങ്ങളെല്ലാം നടന്നുതന്നെ കാണണം. രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായാണ് ഈ ഗ്രാമം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. പഴയ ഗ്രാമമായ ബോര്‍ഗോയും പുതിയ ഗ്രാമമായ ഫെജിനയും. ഫെജിനയിലാണ് ബീച്ച്. താമസിക്കാനുള്ള ഹോട്ടലുകളധികവും ഇവിടെയാണ്. പഴയ ഗ്രാമവും പുതിയ ഗ്രാമവും ഒരു തുരങ്കത്തിനാല്‍ ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ സാന്‍ ഫ്രാന്‍സിസ്‌കോയുടെ ഒരു പള്ളിയുണ്ട്. സിന്‍ക്വേ ടെറേയിലെ മറ്റു ബീച്ചുകള്‍ പോലെ പാറക്കെട്ടുകള്‍ നിറഞ്ഞ് ഇടുങ്ങിയ ബീച്ചല്ല ഇവിടത്തെത്, മണല്‍ നിറഞ്ഞ് നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ബീച്ചാണ്. മണലില്‍ നിരനിരയായി കുടകള്‍ നിരത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു ഭാഗം മുഴുവന്‍ ഓറഞ്ചുനിറമുള്ള കുടകള്‍, പിന്നെ കുറച്ചുദൂരം നീലയും വെള്ളയും, പിന്നെ പച്ച, അങ്ങനെ നിറങ്ങളുടെ ഒരു മേളമാണ് ബീച്ചില്‍.

നടപ്പാതയിലൂടെ ഒരറ്റത്ത് പോയി താഴെയിറങ്ങിവേണം ബീച്ചിലെത്താന്‍. അവിടേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ മതിലില്‍ പ്രത്യേകതരം കിടക്കവിരികള്‍ വിരിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു. അല്‍ബേനിയയില്‍നിന്നുള്ള കച്ചവടക്കാരുടെ പണിയാണ്. അതിലൊന്നില്‍ തൊട്ടുനോക്കിയതിന് അവരെന്നെ എന്തോ ചീത്തയും പറഞ്ഞു. വഴിയരികില്‍ രണ്ട് പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഗിറ്റാര്‍ മീട്ടി പാടുന്നു. മുന്‍പില്‍ ഒരു തൂവാലയും വിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അധികം ചില്ലറയൊന്നും വീണിട്ടില്ലെങ്കിലും അവര്‍ സന്തോഷത്തോടെ പാടുന്നു. 

ഗ്രാമങ്ങളില്‍ വെച്ചേറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞത് വെര്‍ണാസയാണ്. 2011-ലെ വെള്ളപ്പൊക്കം ഈ ഗ്രാമത്തെ മുഴുവന്‍ മുക്കിക്കളഞ്ഞു. മണ്ണൊലിപ്പിനുശേഷം കെട്ടിടങ്ങളും റോഡുകളും ഒക്കെ ഏറെക്കുറെ പുതുക്കിപ്പണിയേണ്ടി വന്നു. അതുകൊണ്ടാവാം ഇവിടെ ഹോട്ടലുകളധികമില്ല. താരതമ്യേന ചാര്‍ജും കൂടുതലാണിവിടെ. മറ്റു ഗ്രാമങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ നിറമുള്ള കെട്ടിടങ്ങളും പള്ളിയും ഒക്കെ ഇവിടെയുമുണ്ട്. കൂടാതെ ഒരു ചെറിയ ഹാര്‍ബറുമുണ്ട്. ഏറ്റവുമധികം കരകൗശലശാലകള്‍ ഉള്ളതിവിടെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. സിന്‍ക്വേ ടെറേയുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കട കണ്ടപ്പോള്‍ അവിടേക്ക് കയറി. സ്റ്റോറി ഇന്‍ ഇറ്റലി എന്നാണ് കടയുടെ പേര്. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ അവ വില്‍ക്കാനുള്ളതല്ല. അവിടുത്തെ നടത്തിപ്പുകാരിയുടെ ഭര്‍ത്താവ് വരച്ച ചിത്രങ്ങളാണ്. വില്‍പ്പനയ്ക്ക് വെച്ചിരിക്കുന്നത് ആഭരണങ്ങളാണ്. ഇറ്റലിയുടെ പല ഭാഗങ്ങളിലും യാത്ര ചെയ്ത് വാങ്ങിയ സാധനങ്ങളുപയോഗിച്ചാണ് അവ നിര്‍മിച്ചിരിക്കുന്നത്. മിഷേല്‍ ഗ്രെക്കോ എന്നാണവരുടെ പേര്. അമേരിക്കക്കാരിയാണവര്‍. ചിത്രകാരനെ പ്രണയിച്ച് കൂടെ കൂടി ഈ നാട്ടുകാരിയായതാണ്.

രണ്ട് വ്യൂ പോയിന്റുകളാണ് വെര്‍ണാസയിലുള്ളത്. അവയില്‍നിന്ന് നോക്കിയാല്‍ വെര്‍ണാസയുടെ രണ്ടു മുഖങ്ങള്‍ കാണാം. രണ്ടിലേതാണ് കൂടുതല്‍ മനോഹരമെന്ന് പറയുക വയ്യ. മല കയറുമ്പോള്‍ താഴെയുള്ള തുരങ്കത്തില്‍നിന്നും ട്രെയിന്‍ സ്റ്റേഷനിലേക്കെത്തുന്നത് കാണാം; പാമ്പ് മാളത്തില്‍ നിന്നിഴഞ്ഞു വരുന്നതുപോലെ. എല്ലാ ഗ്രാമങ്ങളിലും പള്ളികളുണ്ടെങ്കിലും എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമായത് വെര്‍ണാസയിലെ പള്ളിയാണ്. ഞങ്ങള്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവിടെ കുര്‍ബാന നടക്കുകയായിരുന്നു. പ്രഭാഷണത്തിനുശേഷം ഒരു വൃദ്ധന്‍ മനോഹരമായി പിയാനോ വായിച്ചാണ് കുര്‍ബാന അവസാനിപ്പിച്ചത്. ഹാര്‍ബറിനടുത്തുള്ള പടിക്കെട്ടുകള്‍ കയറിയാല്‍ ഒരു കോട്ടയിലേക്കാണ് ചെന്നെത്തുക. കാസെല്ലോ ഡോറിയ എന്നാണീ പഴഞ്ചന്‍ കോട്ടയുടെ പേര്. ആയിരം വര്‍ഷങ്ങളോളം പഴക്കംവരുന്ന ഈ കോട്ടയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഇപ്പോള്‍ ബാക്കിയുള്ളൂ. വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ഒരു ടവര്‍ കേടുകൂടാതെ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.

റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ മതിലില്‍ ഒരു ചെമ്പുഫലകത്തില്‍ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ചിത്രം കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഇറ്റാലിയന്‍ ഭാഷയില്‍ എന്തോ എഴുതിയിട്ടുമുണ്ട്. 2012 എന്നും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. 2011-ലെ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന് ശേഷമുള്ള വെര്‍ണാസയുടെ തിരിച്ചുവരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരിക്കണം ആ ഫലകം. മണ്ണൊലിപ്പും വെള്ളപ്പൊക്കവും ഈ കുഞ്ഞുനാടിനെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയിട്ടും ഇവിടുത്തുകാര്‍ വീണ്ടും ഈ ഗ്രാമം പണിതുയര്‍ത്തി. കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയും ശക്തയുമായി സിന്‍ക്വേ ടെറേ തലയുയര്‍ത്തിനില്‍ക്കുന്നു. അന്ന് ഇവിടം മുഴുവന്‍ കടല്‍ കൊണ്ടുപോയിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നിങ്ങനെ ഒരു വരവ് സാധ്യമാകുമായിരുന്നോ?