ക്രിസ്തുപ്രതിമയുടെ കാല്‍ച്ചുവട്ടില്‍




corcovado മലമുകളിലെ ദൈവം- പുതിയ ഏഴു അത്ഭുതങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ്. തുറന്നു പറയട്ടെ, ഇത്രയും ഉയരത്തില്‍ നിന്ന് ആ കൂറ്റന്‍ പ്രതിമ കാണുന്നത് മറക്കാനാവാത്ത ഒരനുഭവമാണ് . അനന്തമായ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയര്‍ന്ന് ഇരു വശങ്ങളിലേക്കും കൈകള്‍ നീട്ടി ഈ മഹാ നഗരത്തിന്റെ കാവല്‍ക്കാരനെന്നോണം നില്‍ക്കുന്ന ക്രൈസ്റ്റ് - തെക്കെ അമേരിക്കന്‍ കുറിപ്പുകള്‍ : പരമ്പര തുടരുന്നു



ഞങ്ങള്‍ ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം നേരെ പോയത് corcovado പര്‍വതത്തിനു മുകളിലേക്കുള്ള ട്രെയിന്‍ സ്‌റ്റേഷനിലേക്കാണ്. ലക്ഷ്യം corcovado മലമുകളിലെ ദൈവത്തെ കാണുക തന്നെ. ടിജുകാ(Tijuca)മഴക്കാടുകളിലുടെ ട്രെയിനില്‍ സഞ്ചരിച്ചാലാണ് അവിടെയെത്തുക. ഏകദേശം 2250 അടി ഉയരത്തിലാണ് 130 അടിയോളം ഉയരവും 700 ഓളം ടണ്‍ ഭാരവുമുള്ള Christ The Redeemer എന്ന് പേരുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിമ. 9 വര്‍ഷമെടുത്ത്് ഒരു ഫ്രഞ്ച് ശില്പ്പിയാണ് ഈ പ്രതിമ നിര്‍മ്മിച്ചത്, 1931 ല്‍ പണി പൂര്‍ത്തിയായി. കത്തോലിക്കര്‍ക്ക് ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ബ്രസീലില്‍ അവരുടെ പണം ശേഖരിച്ചാണ് ഇത് പണിതിട്ടുള്ളത്.

സ്‌റ്റേഷനില്‍ നല്ല തിരക്കാണ്. പുതിയ ഏഴു അത്ഭുതങ്ങളില്‍ ഒന്നാണെന്ന് വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്തായാലും റിയോവില്‍ എത്തുന്നവരാരും ഇവിടം കാണാതെ പോവില്ല. ഒന്നുകില്‍ മലയടി വാരത്ത് നിന്നും ഒരഞ്ച് മൈല്‍ മുകളിലേക്ക് നടക്കണം, അല്ലെങ്കില് ട്രെയിനില്‍ പോവണം. ട്രെയിനില്‍ 15 മിനിറ്റ് സഞ്ചരിക്കാനുള്ള ദൂരമേ ഉള്ളൂ. . കാടിനുള്ളിലൂടെ രസകരമായ യാത്ര.

പ്രതിമയുടെ ചുവട്ടിലെക്കുള്ള 200 പടികളുണ്ടെന്നാണ് ഗൈഡ് പറഞ്ഞത്. ലിഫ്റ്റ് വഴിയും മുകളിലെത്താം. തുറന്നു പറയട്ടെ, ഇത്രയും ഉയരത്തില്‍ നിന്ന് ആ കൂറ്റന്‍ പ്രതിമ കാണുന്നത് മറക്കാനാവാത്ത ഒരനുഭവമാണ്്. അനന്തമായ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയര്‍ന്ന് ഇരു വശങ്ങളിലേക്കും കൈകള്‍ നീട്ടി ഈ മഹാ നഗരത്തിന്റെ കാവല്‍ക്കാരനെന്നോണം നില്‍ക്കുന്ന ക്രൈസ്റ്റ്. ഒരു പക്ഷെ വിശ്വാസികള്‍ക്ക് മറ്റേതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള അനുഭവമാവാം അവിടെ നില്ക്കുമ്പോളുണ്ടാവുക. ഒരു ഭാഗത്ത് നിന്നാല്‍ റിയോവിലെ പ്രസിദ്ധങ്ങളായ ബീച്ചുകള്‍ കാണാം. ഞങ്ങള്‍ താമസിച്ച ഹോട്ടല്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കോപകബാന ബീച്ചുള്‍പ്പെടെ. യാത്ര ചെയ്യാനും പ്രകൃതി മനോഹാരിത ആവോളം നുകരാനും മനുഷ്യ ജന്മത്തിനല്ലേ കഴിയൂ എന്നോര്‍ത്ത് അഭിമാനം തോന്നിയ നിമിഷങ്ങള്‍.

വൈകുന്നേരത്തോടെ വെളുത്ത മേഘങ്ങള്‍ വന്നുമൂടി പ്രതിമയുടെ മുകള്‍ഭാഗം കാണാന്‍ പറ്റാതായി. പക്ഷെ മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ മേഘങ്ങളിലലിഞ്ഞു ക്രിസ്തുപ്രതിമ ഭുമിയെ മുകളില്‍ ദൈവരാജ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചെന്ന പോലെ നില്‍ക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഏതായാലും ഞങ്ങള്‍ വെറുതെ കറങ്ങി നടന്നു. കണ്ട കാഴ്ചകള്‍ തന്നെ വീണ്ടും കണ്ടു. താഴെ പുല്‍ത്തകിടിയില്‍ വെറുതെ കിടന്നു. ഇരുട്ടുന്നതിനു മുന്‍പ് ഞങ്ങള്‍ ഹോട്ടലില്‍ തിരിച്ചെത്തി. ഹോട്ടലിനു തൊട്ടടുത്തുള്ള റസ്റ്റാറന്റില്‍ കയറിക്കഴിച്ചു...വെള്ള മത്സ്യങ്ങള്‍ക്ക് പേരുകേട്ട സ്ഥലമായ കാരണം അത് തന്നെയായിക്കോട്ടെ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഐക്യകണ്ടേന തീരുമാനിച്ചു..

പിറ്റേന്ന്, ഞായറാഴ്ച ബീച്ച് സ്‌പെഷ്യല്‍ ആയി ആഘോഷിക്കാന്‍ നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചതായിരുന്നു. എട്ട് മണിയോടെ പുറത്തിറങ്ങി. ആദ്യമായി രണ്ടിന്ത്യക്കാരെ ഭക്ഷണസമയത്ത് കണ്ടു. തമിഴ്‌നാട്ടുകാരാണ്. ഞങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ ബീച് പ്രോഗ്രാം ഇട്ടവരാനെന്നു തോന്നുന്നു. താഴെ വന്നു റിസപ്ഷനില്‍ ചോദിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കി. കാരണം അധികം ഹോം വര്‍ക്ക് ചെയ്യാന്‍ സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മൂന്ന് ലോകപ്രശസ്തമായ ബീച്ചുകള്‍ കോപകബാന, പനാമ പിന്നെ ലെബ്ലോന് . ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാണേണ്ടത് പണ്ട് സ്‌കൂളില്‍ പഠിച്ചതോ എവിടെയോ വായിച്ചതോ ആയ പ്രശസ്തമായ പനാമ ബീച്ച്. ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്ന കോപകബാനയില്‍ നിന്നും കടലോരത്തുകൂടെ അഞ്ചുമൈല്‍ നടക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ ടാക്‌സി പിടിക്കണം. കൂട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നതോര്‍മവന്നു. ടാക്‌സി പിടിക്കാന്‍ പണമുണ്ടെങ്കിലും ധൈര്യം പോരാഞ്ഞിട്ട് നടക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. വളരെ സിമ്പിള്‍ ആയി ഒരു ഷോര്‍ട്ട്‌സ് ഉം ടീ ഷര്‍ട്ടും. പിന്നെ ടവല്‍ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ ഒരു ചെറിയ ബാക്ക്പാക്കില്‍. വാച്ച് പോലും പോക്കറ്റില്‍ ഇട്ടു. ഒരു ചെറിയ ക്യാമറയും കരുതി. അത്യാവശ്യത്തിനു മാത്രം ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍.

ബീച്ചില്‍ റോഡുകള്‍ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്. ഞായറാഴ്ച ആണെങ്കിലും തിരക്കായിട്ടില്ല. രാവിലെ ജോഗ്ഗിംഗ് നടത്തുന്നവരാണധികവും. ആണും പെണ്ണും. അവര്‍ ഒടുവാനായി പ്രത്യേക വഴിയുണ്ടായിട്ടും, വഴി തെറ്റിച്ചു റോഡിലൂടെ ഓടുകയാണ്. ചിലര്‍ നടക്കുന്നു. ചിലരാകട്ടെ കുടുംബതോടെയാണ്. കൊച്ചുകുട്ടികള്‍ വരെയുണ്ട്.

എയര്‍കണ്ടീഷന്‍ ചെയ്തുവെച്ചപോലെ കാലാവസ്ഥ. ഒരു വശത്ത് ബീച്ചും എതിര്‍ വശത്ത് മലകളും. അവയുടെ താഴ്‌വാരത്തില്‍ സഞ്ചാരികള്‍ക്കായി ഹോട്ടലുകളും ഫ്‌ളാറ്റുകളും. ബീച്ചിലെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ കണ്ടാല്‍ കേരളമെന്നേ തോന്നു. തെങ്ങുകള്‍. ബദാം മരങ്ങള്‍. ഞങ്ങള്‍ ഒരു കടയില്‍ കയറി ഇളനീര്‍ കുടിച്ചു. നാടിന്റെ ഓര്‍മ പുതുക്കാന്‍ കൂടി തന്നെ. കുറച്ചു നേരം ബീച്ചില്‍ ഒരു തെങ്ങിന്‍ ചുവട്ടില്‍ കിടന്നു വിശ്രമിച്ച ശേഷം വീണ്ടും നടന്നു തുടങ്ങി. പനാമ ബീച്ചിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഏകദേശം പത്തര ആയിക്കാണും. ബീച്ച് സജീവമാകാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആള്‍ക്കാര്‍ ഒറ്റയായും ഇണയോടൊപ്പവും കുടുംബത്തോടൊപ്പവും പിന്നെ വലിയ ഗ്രൂപ്പുകളായും എത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചിലര്‍ കൂട്ടതോടെ ബീച്ചിലെ ഓപ്പണ്‍ ഷവര്‍കളില്‍ കുളിക്കുന്നു. ചിലര്‍ വര്‍ണ്ണക്കുടകള്‍ക്കു താഴെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. മറ്റു ചിലര്‍ അവരുടെ സംഗീതോപകരണങ്ങള്‍ വച്ചുപാടുന്നു. ഡാന്‍സ് ചെയ്യുന്നു. കൂട്ടത്തില്‍ ബ്രസീലുകാരും വിദേശികളുമുണ്ട്. ഞങ്ങളും അവിടെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു,...

ഒരു നാല് മണിയോടെ തിരിച്ചു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നടക്കുന്നതിനെതിര്‍ ഭാഗത്തും കച്ചവടക്കാര്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പലയിടത്തും ഞങ്ങള്‍ കണ്ട പുഴിമണലില്‍ തീര്‍ത്ത ശില്പ്പങ്ങള്‍ ഞങ്ങളില്‍ കൗതുകമുണര്‍ത്തി. ഒരിടത്ത് ദൈവങ്ങള്‍, കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന യുവമിധുനങ്ങള്‍. ചില സന്ദര്‍ശകര്‍ ഈ മണല്‍ ശില്‍പ്പങ്ങള്‍ക്കുത്തു പല പോസുകളില്‍ ഫോട്ടോകള്‍ എടുക്കുന്നുണ്ട്. ഈ ദൃശ്യങ്ങള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു കഥയ്ക്ക് ബീജാവാപം ചെയ്യുകയും പിന്നീടത് 'റിയോ' എന്നാ പേരില്‍ പുറത്തു വരികയും ചെയ്ത കാര്യവും കൂടി ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ചു കൊള്ളട്ടെ.

വൈകുന്നേരമായാല്‍ ബീച്ചിന്റെ പരിസരത്ത് ഉള്ള ഓപ്പണ്‍ റെസ്റ്റാറന്റുകള്‍ പാട്ടും ഡാന്‍സും കൊണ്ട് സജീവമാവുന്നു. നല്ല കാറ്റുമുണ്ട്. ഇഷ്ടം പോലെ കുടിക്കുക. പാടുകയോ പാട്ട് കേള്‍ക്കുകയോ ചെയ്യുക. ഡാന്‍സ് ചെയ്യുകയോ കാണുകയോ ചെയ്യുക. എല്ലാത്തിലും കുറച്ചൊക്കെ പങ്കെടുത്ത ശേഷം രാത്രി പത്തുമണിയോടെ ഞങ്ങള് ഒരു നല്ല ഭക്ഷണം തേടി നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി..

സ്‌കൂളില്‍ കേട്ട ചരിത്ര പാഠങ്ങള്‍ക്കു കണ്ടറിയലിന്റെയും വായിച്ചറിയലിന്റെതുമായ ഒരനുബന്ധമാണ് ഈ സന്ദര്‍ശനം. ഇന്ത്യക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിനു കോളനി ഭരണത്തിന്റെ നാളുകള്‍ തൊട്ടേ ബ്രസീലുമായി ബന്ധമുണ്ട്. 1497 ജൂലൈ എട്ടിനാണ് വാസ്‌കോ ഡാ ഗാമ എന്ന നാവികന്റെ നേതൃത്വത്തില് ഒരു സംഘം പോര്‍ച്ചുഗീസുകാര്‍ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങള്‍ തേടി ഭാരതത്തിലേക്ക് നാല് കപ്പലുകളിലായി ലിസ്ബണില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നത്. അവര്‍ ആഫ്രിക്കയുടെ തെക്കേ മുന്‍പായ കേപ് ഓഫ് ഗുഡ് ഹോപ്പ് ചുറ്റി 1498 മെയ് 20 നു കോഴിക്കോട്ടെത്തുന്നു. സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളുമായി കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞവര്‍ തിരിച്ചുപോയി. .അതിനു പിറകെയാണ് Pedro Alvares Cabral എന്നയാളെ വീണ്ടും ഇന്ത്യയിലേക്ക് വിടുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന് വഴിതെറ്റി. എത്തിയതോ ബ്രസീലില്‍. 1500 ല്‍ ആയിരുന്നു ഇത്. ബ്രസീലും ഇന്ത്യയും കോളനികളായി. പില്‍ക്കാലത്ത് പോര്‍ച്ചുഗീസ് ആസ്ഥാനമായ ഗോവയിലെക്കുള്ള യാത്രക്കിടയിലെ ഇടത്താവളമായി ബ്രസീല്‍. ഒത്തിരി കാര്‍ഷിക വിഭവങ്ങള്‍ നമ്മുടെ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങള്‍ക്ക് പകരം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊന്ന്, ഇന്ന് ബ്രസ്സീലില്‍ കാണുന്ന കന്നുകാലികള്‍ മിക്കതും ഇന്ത്യന്‍ വംശജര്‍ ആണത്രേ.

ഒന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായത് ബ്രസീല്‍ അതിന്റെ കോളനി പാരമ്പര്യത്തില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളുന്നു എന്നാണ്.അവര്‍ക്ക് ഏറ്റവും അറിയാവുന്ന നേതാവ് മഹാത്മാഗാന്ധിയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിമ റിയോ ഡി ജെനെരോയില്‍ ഉണ്ടത്രേ. Filhos de Gandhi ( Sons of Gandhi ) എന്ന ഒരു ഗ്രൂപ്പും അവിടെയുണ്ട എന്നും വായിച്ചു.

ഇന്ത്യക്കാര്‍ അധികം ഇവിടെയില്ല, ഞാന്‍ കേട്ടത് 2000 ത്തില്‍ താഴെയേ വരൂ എന്നാണു. എന്തായാലും കടഗഛച , സത്യ സായി ബാബ, മഹര്‍ഷി മഹേഷ് യോഗി, രാമകൃഷ്ണ മിഷന്‍ തുടങ്ങിയ ഹിന്ദു ആത്മീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്ക്ക് ബ്രസീലില്‍ സാന്നിധ്യമുണ്ട്. ബ്രസീലില്‍ മാത്രമല്ല തെക്കേ അമേരിക്കയില്‍ ഒത്തിരി രാജ്യങ്ങളില്‍ ഇത്തരം ഹിന്ദു പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. പെറുവിലെ ആദ്യദിവസം എന്നെ ഓഫീസില്‍ കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാനായി എത്തിയ ആഫ്രിക്കന്‍ വംശജനായ സുഹൃത്തിന്റെ കഴുത്തില്‍ പ്രകടമായി തൂങ്ങി കിടന്ന മാലയിലെ 'ഓം' ലോക്കറ്റിന്റെ വലിപ്പം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അയാളുടെ ഭാര്യ സത്യസായി ബാബയുടെ ശിഷ്യയാനെന്നും അവര്‍ ഇന്ത്യയില്‍ വരാറുണ്ടെന്നും അവിടെ മനോഹരമായ ഒരു സ്ഥലത്ത് വച്ച് 'ലേഡി ഗോഡ്' നെ കണ്ടിരുന്നിവെന്നും എന്നോട് പറഞ്ഞു. ആ മനോഹരമായ സ്ഥലം എന്റെ കേരളമാണെന്നും ലേഡി ഗോഡ് ഞങ്ങളുടെ ഭഗവതി ആണെന്നും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നി.