vishuവിഷുവരുന്നു, വിളിച്ചുണർത്തുന്നു, ആണ്ടോടാണ്ട്‌. നമ്മൾ ഉണരുന്നുവോ? ഓർമയിൽ കളഭംപൂശുന്നുണ്ട്‌, പൂർവകാല വിഷുക്കണികൾ. അന്നത്തെ വിഷുവോ ഇന്നത്തെ വിഷുവോ മധുരതരം? കവി പറഞ്ഞതുപോലെ വിഷുക്കണികാണാൻ നോറ്റുകിടക്കുന്ന താമരമൊട്ടുകൾ ഇന്നില്ല. മകരക്കൊയ്‌ത്തിന്റെ മഹോത്സവങ്ങളില്ല. കിളിച്ചുണ്ടിനു കൊത്തിയെടുക്കാൻ കതിരുകളില്ല.

കണിവെള്ളരി വിളഞ്ഞ വയൽത്തടമില്ല. വിഷുക്കിളികൾ എങ്ങോ പറന്നുപോയി. തുമ്പിക്കുപോലും നുണയാൻ തുള്ളിവെള്ളം എങ്ങുമില്ല. കമ്പനിവെള്ളം മാത്രം. മാളുകളത്രേ പുതിയ കണിയിടങ്ങൾ. കേരളത്തിന്റെ പ്രകൃതിവിഷു കമ്പോളവിഷുവും ആഘോഷവിഷുവുമായി മാറുമ്പോൾ, അത്‌ ഒരു വിഷാദമധുരസ്മൃതിയും വെറുമൊരവധിദിവസവുമായി ശുഷ്കിക്കുമ്പോൾ അമൂല്യമായൊരാത്മപ്രകാശം നമ്മിൽനിന്നകന്നു പോവുകയല്ലയോ?

കേരളം വിഷുസംക്രമത്തെ വിശ്വാനുഭൂതിയാക്കി. ഭഗവാനെയും പ്രകൃതിയെയും തന്നെത്തന്നെയും (കണ്ണാടിയിലൂടെ) ഒന്നിച്ചു കാണുമ്പോൾ ‘അഹമേവ വിശ്വതനു’ എന്നറിയുമ്പോൾ ആത്മവികാസമായി. അതു കൈവന്നവൻ മറ്റുള്ളവന്‌ ആത്മദാനം ചെയ്യും. അതാണ്‌ കൈനീട്ടം. കൈനേട്ടം നേടുന്നതിനെക്കാൾ കൈനീട്ടം നൽകുന്നതത്രെ സ്നേഹം. വിഷുപാഠം അതാണ്‌. വിഷുമധുരം അതാണ്‌. ആ വിഷുമധുരം മനുഷ്യരാശിയുടെ മത്സരാർഥികൾക്കുമീതെ ബോധനിദ്രയ്ക്കു മീതേ ഇനിയും ഉദിക്കാതിരിക്കില്ല. 

വ്യർഥയാനത്തിൽ കനൽത്തുരങ്കങ്ങളിൽ രക്തവേഗം വില നൽകിക്കുതിയ്ക്കുമീ
ശുഷ്കജീവൻ നിന്നെയോർക്കുന്നു, കൺതിരി
കത്തിച്ചുവെച്ചു പിടയ്ക്കുന്നു പിന്നെയും. 
നീവരും ദാഹം പിണഞ്ഞോടുമീ നൃത്ത
ശാലകൾ മയങ്ങിവീഴുമ്പോൾ
നീവരും നാദം ചിലമ്പുന്നൊരീ യന്ത്ര
മൈനകൾ പദം മറക്കുമ്പോൾ
ശേഷിച്ച മാവിലൊരു കനിതരും, മുറ്റത്തു
ശോഷിച്ചുനിൽക്കുന്ന കൊന്നയിൽപ്പൂ തരും
അന്യോന്യമെന്നും കണിയാകുവാൻ മന
ക്കണ്ണാടിയും കതിർപ്പൂവിളക്കും തരും
താലത്തിനോട്ടുരുളിയിൽ നിന്നു നാളെയെ
ക്കൈവെള്ളയിൽ പ്പൊന്നുകൈനീട്ടമായ്‌ത്തരും..
വെറുതെയാണെന്റെയസ്വാസ്ഥ്യം!
വെറുതെയാണെന്റെയസ്വാസ്ഥ്യം!.