ചോദ്യകര്‍ത്താവ് : നമസ്‌കാരം സദ്ഗുരു, ആന്തരീകമായും ബാഹ്യതലത്തിലും എങ്ങിനെ പെരുമാറിയാലാണ് ഗുരുവിന്റെ പ്രീതി നേടുവാന്‍ നമുക്ക് സാധിക്കുക?
 
സദ്ഗുരു : നിങ്ങളുടെ ആന്തരികലോകം, അങ്ങിനെയാണ് നിങ്ങള്‍  അതിനെ വിളിക്കാന്‍ ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നതെങ്കില്‍, നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ള   വസ്തുക്കളുടെ ഒരു പ്രതിഫലനം മാത്രമായിരിക്കും അത്. അവിടെയുള്ളതല്ലാതെ എന്തെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ കാണുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍  സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങളും തെറ്റിദ്ധാരണകളും ഉപയോഗിച്ച് ലോകത്തെ മലിനമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. കാര്യങ്ങളെ ഉള്ളതുപോലെ മാത്രം കാണുക - നിങ്ങളുടെ ഉള്ളില്‍ അങ്ങിനെയായിരിക്കണം. 
 
ഉള്ളിലുള്ളതും പുറത്തുള്ളതും - അവ തമ്മില്‍ തൊടരുത് - അങ്ങിനെയായാല്‍,  ബാഹ്യമായ വസ്തുക്കള്‍ നിങ്ങളെ അശുദ്ധമാക്കും എന്ന് പറയുന്ന ചില  സദാചാര സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ക്ക് എതിരായിരിക്കാം ഈ അഭിപ്രായം. അത്  ശരിയല്ല. നിങ്ങള്‍ക്ക് ചുറ്റുമുള്ളത് നിങ്ങളെ കേടുവരുത്തുന്നത് നിങ്ങള്‍ക്ക്  എന്തിനെക്കുറിച്ചും നിങ്ങളുടേതായ അഭിപ്രായം ഉള്ളപ്പോള്‍ മാത്രമാണ്. 
 
Sadhguruനിങ്ങള്‍ ഒരു വസ്തുവിനെ നല്ലതെന്നും വേറൊന്നിനെ ദുഷിച്ചത് എന്നും പറയുന്നു. നല്ലതെന്നു കരുതുന്നതിനോട് കൂടുതല്‍ അടുപ്പവും തോന്നുന്നു.  ദുഷിച്ചതെന്നു കരുതുന്നതില്‍ നിന്ന് വിട്ടുനില്‍ക്കാന്‍ പരമാവധി ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ അത് നിങ്ങളെ ഉള്ളില്‍ നിന്ന് ഭരിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു.  
 
ഇങ്ങനെയാകാന്‍ പാടില്ല.  സൃഷ്ടിച്ചതെന്തിനെയും അതുപോലെ തന്നെ കാണണം; നിങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ കണ്ടാല്‍ പോരാ. സ്രഷ്ടാവിന്റെ സൃഷ്ടികളോട് ചെയ്യുന്ന ആഭാസത്തരമാകും അത്. എത്ര ഉദാത്തമായ സൃഷ്ടികളാണവ - നമുക്കതില്‍ എന്ത് ചെയ്യുവാനുണ്ട്? പറ്റുമെങ്കില്‍ ആ ഔന്നത്യത്തെ ആഗീരണം ചെയ്യുക - അത്രമാത്രം. 
 
അതുപോലും എളുപ്പമല്ല; എന്തെന്നാല്‍ സൃഷ്ടി അത്ഭുതകരമാംവണ്ണം പല തലങ്ങളിലായിട്ടാണ് നടന്നിട്ടുള്ളത്. അവ വെറും വസ്തുക്കളല്ല; ഒന്നിനുള്ളില്‍ ഒന്നായി  വിടരുന്ന പ്രതിഭാസങ്ങളാണ്. 
 
കഴിഞ്ഞു പോയതെന്നും വരാന്‍ പോകുന്നതെന്നും നിങ്ങള്‍ വിചാരിക്കുന്നതെല്ലാം ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും അവയുടെ ശരിയായ രൂപത്തില്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍, ഈ സൃഷ്ടി മുഴുവന്‍ നിങ്ങളുടെയുള്ളില്‍ പ്രതിഫലിച്ചാല്‍, നിങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലുള്ളതു പോലെ തന്നെ എല്ലാത്തിനെയും ഉള്‍ക്കൊണ്ടാല്‍, നിങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിയുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രമാകും. 
 
അകത്തും പുറത്തും അങ്ങിനെയാണിരിക്കേണ്ടത്. പക്ഷെ ഈ ലോകത്തിലിരിക്കുന്നിടത്തോളം നമുക്ക് ചില കളികള്‍ കളിക്കേണ്ടിവരും. നമുക്കും, നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ക്കും ഏറ്റവും  പ്രയോജനപ്പെടുന്ന ഒരു കളി നമുക്ക് കളിക്കാം. സൃഷ്ടിയെ അതിന്റെ  തനതായ രൂപത്തില്‍ കാണുകയാണെങ്കില്‍ സ്വയം ഇത്തരമൊരു കളി  കളിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല;  ഇത്തരമൊരു കളിയില്‍ പങ്കെടുക്കുകയും വേണ്ട.  
 
ഏതെങ്കിലും ഒരു ഗുഹയില്‍ പോയി ഒളിച്ചിരുന്നാലും കമ്പോളത്തില്‍  പണിയെടുത്താലും അത് ഒരു കളി തന്നെയാണ്.  ഒരു കളിയിലും പങ്കെടുക്കേണ്ട എന്നുണ്ടെങ്കില്‍ ലയിച്ച് ചേര്‍ന്ന് ഇല്ലാതായിത്തീരുക  അതു മാത്രമേ ചെയ്യുവാന്‍ പറ്റുകയുള്ളു. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുവാന്‍  പറ്റുന്നത് ഒരു വലിയ കാര്യമാണ്. പക്ഷെ ഈ നിലയില്‍ എത്തിയിട്ടുള്ള ഒരു  മനസ്സ്, തെളിച്ചത്തെ അറിഞ്ഞിട്ടുള്ള മനസ്സ്, വളരെ വിലപ്പെട്ടതാണ്.  അവര്‍ നമ്മോടൊപ്പം കുറച്ചുകാലം കൂടി ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും കുറച്ചു വെളിച്ചത്തെ പകരാന്‍ സഹായകമാകും.
 
നമുക്ക് സൃഷ്ടിയുടെ ഒരു ഭാഗമായി ഇവിടെ ജീവിക്കാം. അത് നല്ലൊരു കാര്യമാണ്. സൃഷ്ടിയുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രമായിത്തീരാന്‍ പറ്റിയാല്‍ അത് അത്ഭുതകരമായ ഒരു നേട്ടമായിരിക്കും. പക്ഷെ മാനസികവിഭ്രാന്തിയുള്ള ഒരാളായിരിക്കുന്നതില്‍ ഗുണമൊന്നുമില്ല. ഒരു  ഭ്രാന്തനാകാനാണെങ്കില്‍ നിങ്ങളുടെ അമ്മ കഷ്ടപ്പെട്ട് നിങ്ങളെ പ്രസവിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല. ഇതിനുപകരം അവര്‍ ഒരു ഫയല്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍ ആരെങ്കിലും അത് പഠിക്കുമായിരുന്നു.  
 
Sadhguruഭ്രാന്തനാകുന്നതുകൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ല. നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും മാത്രമാണ് നിങ്ങളുടെ ജീവിതം, അതിനപ്പുറം ഒന്നുമില്ല എന്നാണ് നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നതെങ്കില്‍ നിങ്ങളൊരു ഭ്രാന്തനാണ് എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. ഓജസ്സുള്ളതും, പരിപൂര്‍ണവുമായ ഒരു  ജീവിതമാകണം നിങ്ങളുടേത് - അതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം.
 
ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കനുസൃതമായിരിക്കും നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികള്‍. ഇന്ന് ഞാന്‍ എവിടെപ്പോയാലും ആളുകള്‍ എന്നെ കാണുന്നത് ലക്ഷക്കണക്കിന് മരങ്ങള്‍ നട്ട ആള്‍,  ധാരാളം കുട്ടികള്‍ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കിയ ആള്‍, അനവധി ആശുപത്രികള്‍ തുടങ്ങിയ ആള്‍ എന്നിങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. ഇതില്‍ക്കൂടിയൊക്കെയാണ് ഞാന്‍  അറിയപ്പെടുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ലജ്ജ തോന്നുന്നു.  ഒട്ടുമിക്ക ആളുകള്‍ക്കും ഭക്ഷണം, വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവയ്ക്കുപരിയായി ഒന്നും തന്നെയില്ല.
 
ഈ രാജ്യവും, ലോകവും എല്ലാം തികഞ്ഞ നിലയിലാണെന്നിരിക്കട്ടെ; എല്ലാവര്‍ക്കും ഭക്ഷണമുണ്ട്, എല്ലാവരും അഭ്യസ്ഥവിദ്യരാണ്, കാര്യങ്ങളെല്ലാം  നല്ലതുപോലെ  നടക്കുന്നുണ്ട്; അപ്പോള്‍ ഒരു ഈഷ വിദ്യാലയം തുടങ്ങിയതുകൊണ്ടോ ഉച്ചഭക്ഷണം കൊടുത്തതുകൊണ്ടോ  എന്ത് പ്രയോജനമാണ് ഉണ്ടാകുക? വേണ്ടത്ര ഭക്ഷണം ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് കുട്ടികള്‍ക്ക് ഉച്ചഭക്ഷണം കിട്ടുന്നത് ഒരു വലിയ അനുഗ്രഹമാകാം. ദാരിദ്ര്യമെന്ന ശാപം ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇതൊരു അനുഗ്രഹമായി തോന്നുന്നത്. 
 
അത് സത്യത്തില്‍ ഒരു അനുഗ്രഹമല്ല. വേണ്ടത്ര ഭക്ഷണമില്ലാതെ മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഭക്ഷണം ഒരു വലിയകാര്യമായി തോന്നുന്നത്. അത് ശരിയാണെന്ന് എനിക്ക്  തോന്നുന്നില്ല. ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ ഇന്നും ഈ ലോകത്തില്‍ ആവശ്യമുണ്ടെന്നത് നിര്‍ഭാഗ്യകരമാണ്. 
 
എല്ലാവര്‍ക്കും ഭക്ഷണവും ആവശ്യമുള്ള കാര്യങ്ങളുമുണ്ടെന്നിരിക്കട്ടെ. അപ്പോഴും ജീവിതത്തെ പരമാവധി ആസ്വദിക്കാന്‍ സഹായിക്കുക എന്നത് പ്രസക്തമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയായിരിക്കും. ആത്യന്തികമായി നോക്കിയാല്‍ അതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം - പരമാവധി വികാസം സാധ്യമാക്കല്‍. ആ ജീവി എന്തുതന്നെയായിക്കൊള്ളട്ടെ - ഒരു ചെറിയ ചെടിയോ, ഒരു മരമോ, ആനയോ, ഉറുമ്പോ, പുരുഷനോ, സ്ത്രീയോ ആകട്ടെ  ആന്തരമായ ലക്ഷ്യം പൂര്‍ണതയുള്ള ഒരു ജീവിതമായിരിക്കണം. 
 
മാനസിക  വിഭ്രാന്തിയോടുകൂടി, കുറെ  ചന്തകളും, വികാരങ്ങളും, അഭിപ്രായങ്ങളും, തെറ്റിദ്ധാരണകളും നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി - മരിക്കാന്‍ ഇടവരരുത്. പക്ഷെ അധികമാളുകളും ഇങ്ങിനെയൊക്കെത്തന്നെയാണ്.
 
നിങ്ങള്‍ക്ക് ആഗ്രഹിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം, ചിന്തകളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും ശ്രേണികളിലൂടെ തങ്ങളെത്തന്നെ  നിര്‍വചിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാതെ ആത്യന്തികമായതിനെ സമീപിക്കുക  എന്നതാണ്. നിങ്ങള്‍ അത് ചെയ്താല്‍ ഞാന്‍ വിജയിച്ചു എന്നാണര്‍ത്ഥം. പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു  ജീവിതം സാധ്യമാക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ പരമാവധി ശ്രമിക്കണം. പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ജീവിതം എന്നാല്‍ അസാധ്യമായത് ചെയ്യുക എന്നര്‍ത്ഥമില്ല. അവനവനെത്തന്നെ പരമാവധി വളരുവാന്‍ അനുവദിക്കുക എന്ന് മാത്രമേ ഇതിനര്‍ത്ഥമുള്ളു. ഓരോ മനുഷ്യനും  അത് ചെയ്യണം.