LATEST NEWS

Loading...

Custom Search
Pravasi Blog

പ്രവാസ ജീവിതത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുമില്ലേ മറക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അനുഭവങ്ങള്‍? അവ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതോ വേദനിപ്പിക്കുന്നതോ ആവട്ടെ. ഞങ്ങള്‍ക്കെഴുതുകയോ ബ്ലോഗ് ലിങ്കുകള്‍ അയക്കുകയോ ചെയ്യുക. ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക

+ -

ഓര്‍മയിലൊരു വസന്തകാലം

സുനില്‍ വേളേക്കാട്ട്‌

Posted on: 25 Jan 2015

 

ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാര്‍ അഞ്ചുപേര്. പണ്ടത്തെ കാര്യമാണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത് ഏതാണ്ട് മുപ്പത്തഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് നടന്ന സംഭവം. അന്നൊക്കെ ഇന്നത്തെ പോലെ തോന്നുമ്പോള്‍ സിനിമ കാണാന്‍ പറ്റാറില്ല. കൊല്ലത്തില് ഓണത്തിനോ വിഷുവിനോ മാത്രമാണ് വീട്ടില്‍ നിന്ന് അനുവാദം കിട്ടുകയുള്ളൂ. എങ്കിലും വീട്ടുകാരുടെ പ്രത്യേകിച്ച് അച്ഛന്‍ അറിയാതെ സിനിമ കാണാന്‍ പോയതാണ് സംഭവം. രാത്രിയില്‍ സെക്കന്റ് ഷോക്കാണ് പോക്ക്. ഞങ്ങള്‍ നാല് പേര് എന്നുവച്ചാല്‍ ജയന്‍, ബാബു, പ്രകാശന്‍, ഞാനും ഒത്തുചേരുന്നത് തൊട്ടടുത്തുള്ള ജങ്ഷനിലാണ്. അതിന്റെ പലഭാഗത്തായിട്ടാണ് ഞങ്ങളുടെ വീട്. പതിവുപോലെ വീട്ടുകാരുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ചു ഞങ്ങള് അവിടെ എത്തി. പോകുന്ന വഴിയിലാണ് അഞ്ചാമനായ ഉദയന്റെ വീട്. ചൂട് കാലമായതിനാല്‍ സെന്ററിലുള്ള കടയുടെ പുറത്തായിരുന്നു ഉദയന്‍ കിടന്നിരുന്നത്. അന്ന് പോകുന്നകാര്യം അവനോടുപറയാന്‍ എന്തുകൊണ്ടോ വിട്ടുപോയി. ഏതാണ്ട് അഞ്ചു കിലോമീറ്ററോളം ദുരെയാണ് തിയേറ്റര്‍. എന്നത്തെയും പോലെ പോകുമ്പോള്‍ വഴിനീളെ പാട്ടും ബഹളവുമായിട്ടാണ് നടപ്പ്. പോകുമ്പോളുള്ള ആവേശം വരുമ്പോള്‍ കാണില്ല. എങ്ങിനെയെങ്ങിലും വീടെത്തിയാല്‍ മതീന്നാണ് എല്ലാവര്‍ക്കും. 'തിയേറ്ററിന്റെ അടുത്തുള്ളോര്‍ക്ക് എന്താ സുഖം'. അന്നൊക്കെ മനസ്സില്‍ തോന്നാറുണ്ട് വരുന്ന വഴിക്കാണെങ്കില്‍ ഉദയന്‍ കിടന്നിരുന്നതിനു കുറച്ചു ദൂരെയായി സ്‌കൂളിനടുത്ത് ഒരു കുളമുണ്ട്. തവളകുളം എന്നായിരുന്നു അന്നത് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. അതുമായിബന്ധപ്പെടുത്തി ഒരുപാട്കഥകളും ആ കാലത്തുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് മിക്കവരും അത് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. കുളത്തിനടുത്ത് രാത്രി കാലങ്ങളില്‍ കത്തുന്ന തിരിയുമായി ആരോ പോകുന്നത് പലരും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അന്നത്തെ നാട്ടീലെ അനാശ്യാസപ്രവര്‍ത്തകരായ ചിലര്‍ മറ്റുള്ളവരെ പേടിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ആമയെ പിടിച്ചു അതിന്റെ പുറത്തു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു വെക്കുന്നതായിരുന്നു അതെന്നു പിന്നീട് ചിലര്‍ക്കെങ്കിലും മനസ്സിലായി. വെള്ള വസ്ത്രധാരികളായ പ്രേതങ്ങളെ നേരിട്ട് കണ്ടവരും കുറവല്ല. ഈ വെള്ള വസ്ത്രധാരികളായ തരുണീമണികളെ ലാസ്റ്റ് ബസ്സിനു ഇവന്മാര് വരുത്തുന്നതാണെന്നും അന്നത്തെ രഹസ്യങ്ങളിലൊന്നു മാത്രം. ഒരിക്കല്‍ നാട്ടിലെ ഒരു കക്ഷി ഇതുപോലെ ഒരുത്തിയെ മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും ഉടുപ്പിച്ചു തലയില്‍ ഒരു കെട്ടും കെട്ടി ആണ് വേഷത്തിലാക്കി സൈക്കിളിന്റെ ബാക്കിലിരുത്തി നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കൊണ്ട് വരുന്നത് കണ്ടവരുമുണ്ട്. ഇന്ന്ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ കാണുന്ന സദാചാര പോലീസ്സുകാര്‍ അന്നത്ര സജീവമായിരുന്നില്ല. ഒരു കാര്യം എന്താണെന്നു വെച്ചാല്‍ ഇന്നത്തെ പോലെ പകല്‍ സമയങ്ങളിലുള്ള ഉമ്മവെച്ച്കളി അന്നില്ല. അത് പോട്ട്. നമുക്ക് കഥയിലേക്ക് കടക്കാം.സോറി കഥയല്ല നടന്ന സംഭവമാണ് കേട്ടോ.. രാത്രികാലങ്ങളില്‍ ആ വഴിക്ക്‌പോകാന്‍ തന്നെ മിക്കവര്‍ക്കും പേടിയായിരുന്നു. നാല് പേരുണ്ടെങ്കിലും പേടിയുടെകാര്യത്തില്‍ ആരും ഒട്ടും പിന്നിലല്ല. കുറച്ചു ധൈര്യം കിട്ടാനായി പാട്ടും പാടിയാണ് നടന്നിരുന്നത്. ഏതോവിധനെ ആ ഭാഗം കഴിഞ്ഞു. ഉദയന്‍ കിടക്കുന്നഭാഗം കഴിഞ്ഞുകാണും 'പോ..' എന്ന് ആരോ വിളിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അതെന്റെ തോന്നലായിരിക്കുമെന്നുകരുതി രണ്ടടിവെച്ച്കാണും വീണ്ടും 'പോ...' എന്ന അതെ വിളി. ഇപ്രാവിശ്യം ഞാന്‍ മാത്രമല്ല എല്ലാവരും കേട്ടു, മാത്രമല്ല കുളത്തിന്റെ ഏരിയയില്‍ നിന്നാണ് ശബ്ദം വന്നത് എന്നായി എല്ലാരും. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പേടികൊണ്ട് എല്ലാവര്‍ക്കും വിറയലും വന്നുതുടങ്ങി. പിന്നെയും ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു നടന്നു. വീണ്ടും ആ വിളി. 'പോ..' ഞങ്ങളെ ആരോ ശരിക്കും വിളിക്കുന്നത് പോലെ. 'എത്രയുംപെട്ടെന്ന് ഇവിടന്ന് ഓടിരക്ഷപെടാം' ഞാനെന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. എന്റെ തീരുമാനത്തിനോട് ജയനും പ്രകാശനും യോജിച്ചെങ്കിലും കൂട്ടത്തില് കുറച്ചുധൈര്യമുള്ള ബാബുവിന് ഒരു സംശയം. വിളികേട്ടത് പീടിക ഭാഗത്തുന്നുനിന്നാണോന്ന്. 'നമുക്ക് വേലിമറവില് കുറച്ച് നേരം നിക്കാം എന്താ......' ബാബുവിന്റെ ചോദ്യത്തെ പേടിയോടെ തന്നെ എല്ലാവരും ശരിവച്ചു. ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചുനേരം അങ്ങിനെ നിന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും 'പോ...' വിളിവന്നു. ഇപ്രാവിശ്യം ഒരുകാര്യം മനസ്സിലായി ശബ്ദംവന്നത് പീടിക തിണ്ണയില്‍ നിന്നാണ്. എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. മിക്കകടയുടെ തിണ്ണയിലും ആളുകള് കിടക്കുന്നുണ്ട്. കൂട്ടത്തില്‍ ഉദയനുമുണ്ട്. എല്ലാം നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ഉദയന്റെ മുഖത്തേക്ക് ടോര്‍ച്ചടിച്ചുനോക്കി ഒരനക്കവുമില്ല. അതോടെ പേടികുടുതലായി. എങ്കിലും രണ്ടുംകല്‍പ്പിച്ച് 'നമുക്ക് പോകാട....' എന്നും പറഞ്ഞു പോകാതെ അവന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ മാറി നിന്നു. രണ്ടു മിനിട്ട് കഴിഞപ്പോള്‍ അതാ ഞങ്ങളെ പേടിപ്പിച്ച ശബ്ദം കണ്ണടച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ അവന്റെ വായില് നിന്നുതന്നെ കേള്‍ക്കുന്നു.. എല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന് അവനെ കയ്യോടെ പിടിച്ചു. സിനിമക്ക് അവനെ വിളിക്കാഞ്ഞതിന്റെ ദേഷ്യം തീര്‍ത്തതാണത്രെ.. എന്തായാലും ബാബുവിന്റെ വാക്ക്‌കേട്ടു സംശയം തീര്‍ത്തില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ പൊട്ടകുളത്തിന്റെ പേരില്‍ ഒരു പുതിയ കഥയും കൂടി ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു.. അവിടന്ന് അവനോടു സോറിപറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‌പോന്നു. വീടെത്താന്‍ ഇനിയും കുറച്ചു പോരണം. ജങ്ഷന് എത്തിയപ്പോള് എന്നത്തേയും പോലെ എല്ലാരും ഒറ്റഓട്ടമാണ് പിന്നെ വീടെത്തിയാലെ നിക്കു. പ്രകാശനാണെങ്കില്‍ ഒറ്റക്ക് രാത്രി നടക്കുമ്പോള്‍ കൂടുതലാളുള്ളത് പോലെ സംസാരിച്ചു നടക്കും. ചോദ്യവും മറുപടിയും അവന്‍ തന്നെ പറയേം ചെയ്യും. അന്നും എന്നത്തേയും പോലെ ചോദ്യം പറഞ്ഞപ്പോ പതിവില്ലാതെ ഉത്തരം ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും കിട്ടിയതും ഓട്ടവും എല്ലാം ഒരേ സമയത്തായിരുന്നു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് വീടെത്താനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ ഷോര്‍ട്ട് കട്ടിനുവേണ്ടി വരമ്പത്ത് കൂടെ ഓടാതെ ഓട്ടം നേരെ നെല്ല് വിളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പാടത്ത് കൂടെയായിരുന്നു. അന്നവന്‍ ഓടിയ ഭാഗം മെതിക്കേണ്ടി വന്നില്ലത്രേ അത് പിന്നീട് കൊയ്ത്തുകാര് പറഞ്ഞു കേട്ടത്.. ഇടക്ക് വെച്ച് ചെളിയുള്ളത് കൊണ്ട് കാല്‍ വഴുക്കി വീഴേം ചെയ്തു. ഒട്ടും താമസിയാതെ എണീറ്റ് വീണ്ടും ഓടി നേരെ വാതിലില്‍ ചെന്ന് ഇടിച്ചു തല മുഴച്ചതും ചെളിയില്‍ പുരണ്ട രൂപത്തെ കണ്ടു അമ്മ ആളെ മനസ്സിലാകാതെ വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ താമസിച്ചതും എല്ലാം അവന്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു അറിഞ്ഞ കഥകള്‍.. ഇന്നും പിടി കിട്ടാത്തത് അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറഞ്ഞത് ആരാന്നുള്ളത് ഉത്തരം കിട്ടാതെ ഇന്നും സംശയത്തിന്റെ നിഴലില്‍ തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു. ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം രാത്രി കാലങ്ങളില്‍ വീട്ടിലേക്കുള്ള റൂട്ടും അവന്‍ മാറ്റിയത്രേ. 'എന്തിനാ വെറുതെ റിസ്‌ക് എടുക്കുന്നു.' എന്നാണു അവന്‍ പറയുന്നത്.. അതിനു ശേഷം ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിച്ചു പോക്ക് നിര്‍ത്തി. അത് അവന്റെ കാര്യം.. ബാബു ധൈര്യശാലിയായതുകൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നത് അവനു പ്രശ്‌നമല്ല. ജയന്റെ വീട് റോഡിനോടു അടുത്തായതിനാല്‍ അവനും കുഴപ്പമില്ല.. ഒരുവിധനെ വീട്ടിലെത്തി പതുക്കെ വാതിലില്‍മുട്ടി ഞാന്‍ അമ്മയെ വിളിച്ചു. ദേഷ്യപെട്ടാലും അമ്മ കതകുതുറന്നുതരാറുണ്ട് 'വാതില് തുറന്ന് പോകരുതെന്നാണ് അച്ഛന്റെ ഉത്തരവ്....അച്ഛന്‍ ഉണര്‍ന്ന് കിടക്കാണ്' അമ്മ ഉള്ളകാര്യംപറഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലെ ഇന്നു പേടിച്ചിട്ടാണ് വന്നത് ദൈവമേ ഇനി എന്ത്‌ചെയ്യും. മനസ്സില് ഭീതി ഏറി. ഇറയത്ത് പശുവിനുള്ള വൈക്കോല് മഴ കൊള്ളാതിരിക്കാന്‍ ഇട്ടിരുന്നു. അതിന്റെ ചുടുംപറ്റി അന്നത്തെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നായ കൈസറുംകിടന്നിരുന്നു. അവിടന്ന് പുറത്തേക്കു നോക്കിയാല് പാമ്പിന്‍ കാവും. എന്നും വൈകിയിട്ടു വിളക്കു വക്കുന്നത് ഞാനാണെങ്കിലും ചെറിയ കാടും ഒക്കെയായുള്ള ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കാന്‍ തന്നെ പേടിതോന്നി. ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു വാതില് തുറക്കില്ല എങ്ങിനെയെങ്കിലും നേരം വെളുപ്പിക്കണം. അച്ഛന്റെ കയ്യിന്നു നല്ല അടീം കിട്ടും. കണ്ണടച്ച് കൈസറെ കെട്ടിപിടിച്ചു അറിയുന്ന എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ചു നേരംവെളുപ്പിച്ചു. വിചാരിച്ചപോലെതന്നെ പിറ്റേന്ന് അച്ചന്റെ കയ്യീന്ന് നല്ല അടിയും കിട്ടി. ഇനി ഒരിക്കലും രാത്രി പറയാതെ പുറത്തു പോവില്ലെന്ന് ഉറപ്പുംകൊടുത്തു. അടിയുടെ വേദനമൂലം രണ്ടുമാസത്തോളം പുറത്തുപോകാതെ പിടിച്ചുനിന്നു. വീണ്ടും ഞങ്ങള്‍ വല്ലപ്പോഴും വീട്ടില്‍ അറിയാതെപുറത്തു പോകാറുണ്ട്. അന്നത്തെ ആ കാലങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്ത് പോവുകയാണ്. ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ആ വസന്ത കാലം.

(60%) (1 Vote)