LATEST NEWS

Loading...

Custom Search
Pravasi Blog

പ്രവാസ ജീവിതത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുമില്ലേ മറക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അനുഭവങ്ങള്‍? അവ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതോ വേദനിപ്പിക്കുന്നതോ ആവട്ടെ. ഞങ്ങള്‍ക്കെഴുതുകയോ ബ്ലോഗ് ലിങ്കുകള്‍ അയക്കുകയോ ചെയ്യുക. ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക

+ -

റാബീത്ത

ഹംസ ന്യൂമാഹി

Posted on: 22 Mar 2015

 

ഒരു ദിവസം യാദൃശ്ചികമായി വഴിയില്‍വെച്ച് റാബീത്തയെ കണ്ടുമുട്ടി. വര്‍ഷങ്ങളായി എനിക്കവരെ അറിയാം. നല്ല സ്വഭാവവും പെരുമാറ്റവുമാണ്. എപ്പോള്‍ കണ്ടാലും നാട്ടുകാര്യങ്ങളും വീട്ടുകാര്യങ്ങളുമൊക്കെ വാതോരാതെ സംസാരിക്കും. പര്‍ദയാണ് വേഷം. കയ്യില്‍ എന്തോ സാധനങ്ങളുള്ള ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് സഞ്ചിയും തൂക്കിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു:
''എന്തൊക്കെയുണ്ട് റാബീത്താ വിശേഷങ്ങള്‍?''
അവര്‍ ചിരിച്ചു: ''വിശേഷങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഈയിടെ മക്കയില്‍ ഉംറക്ക് പോയി. വര്‍ഷങ്ങളായിട്ടുള്ള എന്റെ ഒരാഗ്രഹമായിരുന്നു. അല്ലാഹു അതു സാധിച്ചുതന്നു. ഗള്‍ഫിലുള്ള ഒരു ഗ്രൂപ്പിന്റെ കൂടെയാണ് ഞാന്‍ പോയത്. പോകുന്നതിനു മുമ്പുള്ള ക്ലാസില്‍ ഉസ്താദ് പറഞ്ഞിരുന്നു- കഅ്ബ ത്വവാഫ് (പ്രദിക്ഷണം) ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവിടെയുള്ള ഹജറുല്‍ അസ്‌വദ് തൊട്ടുമുത്തണം. അഥവാ, പറ്റിയില്ലെങ്കില്‍ അതിനു മുമ്പിലെത്തുമ്പോള്‍ തൊട്ടുമുത്തുന്നതായി കൈകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചാലും മതിയെന്ന്. അതു കേട്ടതുമുതല്‍ ആ കല്ല് തൊട്ടുമുത്താന്‍ എനിക്്ക അതിയായ ആഗ്രഹമുണ്ടായി. പക്ഷേ, സുബ്ഹാനള്ളാ... അവിടെ എത്തിയപ്പോഴല്ലേ അറിയുന്നത്- ആ കല്ല് തൊട്ടുമുത്താനെന്നല്ല, അതിന്റെ അടുത്ത് പോകാന്‍പോലും പറ്റില്ലെന്ന്. അത്രയും വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. ചിലരെല്ലാം എങ്ങനെയെല്ലോ ആ കല്ല് തൊട്ടുമുത്തുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, എനിക്കതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ പറഞ്ഞു- അസര്‍ നമസ്‌കാരത്തിനു ശേഷം ചിലപ്പോള്‍ തിരക്ക് കുറയും. അപ്പോള്‍ നമുക്ക് പോയി ആ കല്ല് തൊട്ടുമുത്താമെന്ന്. എന്നാല്‍, അസര്‍ നമസ്‌കാരത്തിനു ശേഷമെന്നല്ല ഏതു സമയവും തിരക്കായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷംപോലും അവിടെ ആളൊഴിഞ്ഞ നേരമില്ല.
പത്തുദിവസം ഞാന്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിട്ടും ഹജറുല്‍ അസ്‌വദ് തൊട്ടുമുത്താന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവില്‍, യാത്ര തിരിക്കുന്ന തലേന്ന് രാത്രി കഅ്ബ ത്വവാഫ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവസാനമായി ഒരു ശ്രമംകൂടി ഞാന്‍ നടത്തി. അപ്പോഴും ആ കല്ല് തൊട്ടുമുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, തിക്കിലും തിരക്കിലുംപെട്ട് ഞാന്‍ ഉരുണ്ടുമറിഞ്ഞു വീഴുകയും ചെയ്തു. വീഴ്ചയില്‍ ആളുകളുടെ ചവിട്ടേറ്റ് മരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് കാര്യമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ഞാന്‍ എങ്ങനെയെല്ലാമോ അവിടെനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. ഞാന്‍ ഇബ്രാഹിം മഖാമിന്റെ അടുത്തു ചെന്നുനിന്ന് കഅ്ബ നോക്കിയിട്ട്: പടച്ചോനെ... ആരാന്റെ എച്ചില്‍ പാത്രം കഴുകിയുണ്ടാക്കിയ കാശുകൊണ്ടാണ് ഞാനീ പുണ്യഗേഹത്തില്‍ വന്നത്. ഹജറുല്‍ അസ്‌വദ് തൊട്ടുമുത്താതെ തിരിച്ചുപോയാല്‍ ആ ഖേദം എനിക്ക് ഒരിക്കലും തീരില്ല പടച്ചോനെ... എന്നു പറഞ്ഞ് വാവിട്ട് കരഞ്ഞു. എന്റെ കരച്ചില്‍ കണ്ടു വെളുത്ത് സുന്ദരനായ ഒരാളും പര്‍ദ ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീയും അടുത്തു വന്ന് ചോദിച്ചു: നിങ്ങള്‍ എന്തിനാ കരയുന്നത്? ഞാന്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടു കൈകള്‍കൊണ്ടും ആളുകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി എനിക്ക് ഹജറുല്‍ അസ്‌വദ് തൊട്ടുമുത്താന്‍ സൗകര്യം ചെയ്തുതന്നു. ഞാന്‍ വേഗം പോയി ആ കല്ല് തൊട്ടുമുത്തി. എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. അപ്പോഴാണ് ആ മനുഷ്യനോട് നന്ദി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തത്. ഉടനെ ഞാന്‍ തിരിച്ചുവന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും എവിടെയും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ ജനപ്രവാഹത്തില്‍ അദ്ദേഹം എങ്ങോ അപ്രത്യക്ഷനായിരിക്കുന്നു. ഉംറ കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും ആ സംഭവം ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് ഒരു ഞെട്ടലാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്''.
''നിങ്ങള്‍ ഗള്‍ഫില്‍ എത്ര വര്‍ഷമായി''
''ഇരുപത് വര്‍ഷം. ആദ്യം ഒരറബിയുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു ജോലി. പിന്നീട് അവിടുന്ന് മാറി പാര്‍ട്ട്‌ടൈം ജോലി ചെയ്യുന്നു.''
''നാട്ടില്‍ ആരൊക്കെയുണ്ട്?''
''ഒരു മകനും മകളും. രണ്ടുപേരുടെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. അവര്‍ കുട്ടികളുമൊത്ത് കുടുംബമായി കഴിയുന്നു.''
''പ്രായമായ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി നിങ്ങള്‍ക്ക് ഗള്‍ഫ് ജീവിതം മതിയാക്കി നാട്ടില്‍ കഴിഞ്ഞുകൂടെ, മക്കള്‍ നിങ്ങളെ നോക്കില്ലേ?''
''മക്കള്‍ നോക്കും. പക്ഷേ, എനിക്ക് ഇനി ഒരു ഹജ്ജ് ചെയ്യണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട്. അതുകൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും.''
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: ''അല്ലാഹു നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം സാധിപ്പിച്ചുതരട്ടെ. വിധിയുണ്ടെങ്കില്‍ നമുക്ക് വീണ്ടും കാണാം. ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം യാത്രപറഞ്ഞ് അവിടെനിന്ന് പിരിഞ്ഞു.
(100%) (1 Vote)