ഗരത്തിന്റെ ബഹളത്തില്‍ നിന്നൊഴിഞ്ഞ് ഒരു വേര്‍ഹൗസ്. അതിനകത്ത് രണ്ടു മനുഷ്യര്‍. അവര്‍ രണ്ടു ലോകങ്ങളെ, രണ്ടു ജീവിത വീക്ഷണങ്ങളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. ജാക്ക് സാഘ കബാബീ സംവിധാനം ചെയ്ത ' വേര്‍ഹൗസ്ഡ് ' എന്ന മെക്‌സിക്കന്‍ സിനിമ വിരസവും നിരര്‍ഥകവുമായ കാത്തിരിപ്പിന്റെ കഥ പറയുന്നു. 

നഗരത്തില്‍ നിന്നകലെ ഒറ്റപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ഒരു വേര്‍ഹൗസ്. അതില്‍ രണ്ടു ജീവനക്കാര്‍. അവരുടെ വ്യത്യസ്തമായ ജീവിത പരിസരം, ജീവിതവീക്ഷണം. ശരിക്കും രണ്ടു ലോകത്താണവര്‍. ഒരാള്‍ വിരമിക്കാന്‍ പോകുന്നു. മറ്റേയാള്‍ ജോലിയിലേക്ക് പുതുതായി കടന്നുവരുന്നു. ഒരിക്കലും വരാത്ത ഗോദോയെ കാത്തിരിക്കുമ്പോലെയാണവര്‍. അവരുടെ ലോകമായ ആ പാണ്ടികശാലക്കു പുറത്ത് മറ്റൊരു ലോകമുണ്ട്. ചടുലമായ, തിരക്കുപിടിച്ച, ബഹളം നിറഞ്ഞ ലോകം. ജാക്ക് സാഘ കബാബീ എന്ന മെക്‌സിക്കന്‍ സംവിധായകന്റെ 'വേര്‍ഹൗസ്ഡ് ' (Warehoused) എന്ന സിനിമയിലാണ് രണ്ട് വിരുദ്ധ ലോകങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ കാണുന്നത്. 2016 ലെ അന്താരാഷ്ട്ര മേളകളില്‍ പ്രേക്ഷകരുടെ ഹൃദയം കവര്‍ന്ന ചിത്രമാണിത്. രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ ഇട മുറിയാതെയാണ് ഇതിവൃത്തത്തിന്റെ സഞ്ചാരം. വിരസതയെന്ന പ്രമേയത്തെ ഒട്ടും വിരസതയില്ലാതെ ആവിഷ്‌കരിച്ചു എന്നതിലാണ് സംവിധായകന്റെ വിജയം.  സ്പാനിഷ് നാടകകൃത്ത് ഡേവിഡ് ദെസോലയുടെ ശക്തമായ തിരക്കഥയാണിതിന് സംവിധായകനെ സഹായിച്ചത്. തന്റെതന്നെ നാടകമാണ് ദെസോല സിനിമക്ക് ആധാരമാക്കിയത്.

രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങളേ ഈ സിനിമയിലുള്ളു. മാറ്റമാഗ്രഹിക്കാത്ത, മാമൂലുകളെ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്ന, അനുസരണശീലമുള്ള പഴയ കാലത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാണ് ഒരാള്‍. സമയത്തെ പിറകോട്ട് തിരിച്ചുവെക്കാനാണ് അയാളുടെ ശ്രമം. മറ്റേയാളാകട്ടെ, മാറ്റത്തിന്റെ, വേഗമാര്‍ന്ന ജീവിതശൈലിയുടെ പ്രതിനിധിയാണ്. അസഹിഷ്ണുതയും അനുസരണക്കേടും ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്‍. പരസ്പരം അറിയാത്ത ഈ മനുഷ്യര്‍ ഒരു ദശാസന്ധിയില്‍ ഒരിടത്ത് കണ്ടുമുട്ടുന്നു. പരസ്പരം അംഗീകരിക്കാനാവാതെ, സമരസപ്പെടാനാവാതെ ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. ഏകാന്തതയും നിശ്ശബ്ദതയും വിരസതയും അവര്‍ക്ക്് കൂട്ടായി മാറുന്നു.  ഒടുവില്‍, യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളുടെ ലോകത്ത് അവര്‍ ഒത്തുതീര്‍പ്പിലെത്തുന്നു. വാര്‍ധക്യം യൗവ്വനത്തിന് വഴിമാറിക്കൊടുക്കുന്നു. ഒരാള്‍ വിരസതയില്‍ നിന്ന് മോചിതനാവുന്നു. മറ്റേയാള്‍ വിരസതയുടെ തടവില്‍ സ്വയം ബന്ധിക്കുന്നു.

വിരസതയിലേക്കുള്ള യാത്ര 

നാടകത്തിന്റെ ഘടനയാണ് ഈ സിനിമക്ക്. അഞ്ചു ദിവസമാണ് കഥ നടക്കുന്നത്. ആ കാലയളവിനെ അഞ്ചു രംഗമായി തിരിക്കാം. സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്കും നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും ഒരുപോലെ ഈ സിനിമയില്‍ പ്രധാന്യമുണ്ട്. രണ്ട് അപരിചിതരുടെ കണ്ടുമുട്ടലില്‍ നിന്നാണ് ഇതിവൃത്തം സഞ്ചാരം തുടങ്ങുന്നത്. തിരക്കേറിയ സബ്‌വേ സ്റ്റേഷനിലാണ് ചെറുപ്പക്കാരനെ നമ്മള്‍ ആദ്യം കാണുന്നത്. ഈ നഗരത്തിരക്കില്‍ നിന്നാണ് വിരസതയിലേക്കും ഏകാന്തതയിലേക്കുമുള്ള യാത്ര ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍  (പേര് നിന്‍-Nin) ആരംഭിക്കുന്നത്. രണ്ടു വര്‍ഷമായി അവന്‍ ജോലിയന്വേഷിച്ച് അലയുകയാണ്. ഇപ്പോഴാണ് ശരിയായത്. തിരക്കിന്റെയും ബഹളത്തിന്റെയും ലോകത്തുനിന്ന് സംവിധായകന്‍ നമ്മളെ നേരെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് ലിനോ എന്നയാളുടെ അടുത്തേക്കാണ്. സാല്‍വലിയോണ്‍ വേര്‍ഹൗസിലെ സൂപ്പര്‍വൈസറാണ് ലിനോ. അടുത്താഴ്ച അയാള്‍ പിരിയുകയാണ്. 39 വര്‍ഷത്തെ ആത്മാര്‍ഥ സേവനത്തിന് അടുത്താഴ്ച അന്ത്യം. അയാളുടെ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഡിപ്പോ അസിസ്റ്റന്റായി കടന്നുവരികയാണ് നിന്‍. അവന്റെ വരവ് അയാള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. അഞ്ചു ദിവസം അവനെ പരിശീലിപ്പിച്ച ശേഷമേ പിരിയാവൂ എന്ന് ഉടമ സാല്‍വലിയോണ്‍ ലിനോയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കയാണ്.  

തിങ്കള്‍ മുതല്‍ വെള്ളി വരെയുള്ള  അഞ്ചു ദിവസമാണ് ഈ സിനിമയുടെ കാലം. ആ സമയത്തിനുള്ളില്‍ രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങളുടെ തളര്‍ച്ചയും വളര്‍ച്ചയും നമ്മള്‍ കാണുന്നു. തിങ്കളാഴ്ചയാണ് നിന്‍ സാല്‍വലിയോണ്‍ വേര്‍ഹൗസിലേക്ക് വരുന്നത്. ലിനോ മാത്രമേ അവിടെയുള്ളു. അവിടത്തെ ഏകാധിപതിയാണ് ലിനോ. ആ പാണ്ടികശാലയില്‍ ഒരു കസേരയേയുള്ളു. പിന്നെ ഒരു മേശ, ആ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ഫോണ്‍, തടിച്ച മൂന്നു പുസ്തകങ്ങള്‍, ചുമരിലുറപ്പിച്ച  ക്ലോക്ക്, മുറി വൃത്തിയാക്കാനുള്ള ചൂല്‍. തന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് കടന്നുവരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനോട് സ്വാഭാവികമായും ആ വൃദ്ധന് നീരസമുണ്ട്. അത് അയാളുടെ ഓരോ ചോദ്യത്തിലും മറുപടിയിലും ചലനത്തിലും പ്രകടമാണ്. നിന്‍ എന്ന പേരുപോലും അയാള്‍ക്ക് പിടിക്കുന്നില്ല. ആരാണീ പേരിട്ടത് എന്നയാള്‍ അസ്വസ്ഥതയോടെ ചോദിക്കുന്നു. അച്ഛനാണ് പേരിട്ടതെന്നും പേരിട്ട് അധികം കഴിയുംമുമ്പെ അച്ഛന്‍ മരിച്ചെന്നും നിന്‍ പറയുന്നു. ആദ്യം കമ്പനിയെപ്പറ്റിയാണ് ലിനോ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നത്. അലൂമിനിയം കൊണ്ടുള്ള പായ്മരവും (പായ് കെട്ടാനായി ജലയാനങ്ങളുടെ നടുവില്‍ നാട്ടുന്ന മരം) കൊടി കെട്ടുന്നതിനുള്ള അലൂമിനിയം ദണ്ഡുമാണ് സാല്‍വലിയോണ്‍ കമ്പനി ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ലോകത്ത് ഈ മേഖലയിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ കമ്പനിയാണിത്. എംബസിയിലെ അമേരിക്കന്‍ പതാകപോലും പാറുന്നത് തങ്ങളുണ്ടാക്കുന്ന അലൂമിനിയം ദണ്ഡിലാണെന്ന് ലിനോ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നു. വേര്‍ഹൗസിലേക്ക് ഏതു സമയത്തും അലൂമിനിയം ദണ്ഡുകളുമായി ട്രക്കുകള്‍ വരാം. അവയെ കാത്തിരിക്കണം. എപ്പോഴും കടന്നുവരാവുന്ന ട്രക്കിനുവേണ്ടി ജാഗ്രതയോടെ കാത്തിരിക്കലാണ് ജോലി. അവിടത്തെ ഫോണ്‍ ഇങ്ങോട്ടു വരുന്ന കോളുകള്‍ മാത്രം സ്വീകരിക്കാനുള്ളതാണ്. പുറത്തേക്ക് വിളി പാടില്ല. സ്വന്തം കാര്യത്തിനായി ഒരിക്കലും ഫോണ്‍ ഉപയോഗിക്കരുത്. വിരസതയില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാന്‍ നിന്‍ സംസാരം നീട്ടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ലിനോ വഴങ്ങുന്നില്ല. അയാളുടെ മറുപടി പലപ്പോഴും തര്‍ക്കുത്തരത്തിന്റെ ഭാവമണിയുന്നു. 39 വര്‍ഷത്തെ തന്റെ ജീവിതം ഇതാ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു എന്നയാള്‍ക്കറിയാം. പക്ഷേ, പുതുതായി വന്ന ചെറുപ്പക്കാരനു മുന്നില്‍ താനെന്തിനു കീഴടങ്ങണം? അഞ്ചു ദിവസമെങ്കില്‍ അഞ്ചു ദിവസം. പിടിച്ചുനില്‍ക്കണം. ജോലിയോടുള്ള അയാളുടെ പ്രതിബദ്ധത ചെറുപ്പക്കാരന് തമാശയായേ തോന്നുന്നുള്ളു. വിരസതയിലേക്കാണ് ഇനി തന്റെ ജീവിതം നീങ്ങാന്‍ പോകുന്നത് എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവന്‍ അയാളോട് മറുത്തൊന്നും പറയുന്നില്ല. പ്രായോഗികബുദ്ധിയുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ അയാളെ നിശ്ശബ്ദം മറികടക്കാനാണ് അവന്റെ ശ്രമം.  

അധികാരക്കസേര

സൂപ്പര്‍വൈസറുടെ അധികാരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ് ആ വേര്‍ഹൗസിലെ ഒറ്റക്കസേര. സീനിയറേ അതില്‍ ഇരിക്കാന്‍ പാടുള്ളു. 12 കൊല്ലം താന്‍ കസേരയില്ലാതെ നിന്നാണ് ജോലി ചെയ്തതെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ലിനോ ചെറുപ്പക്കാരനെ അനുസരണയുടെ ആദ്യപാഠങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. പിറ്റേന്നാണ് തന്റെ ഉപദേശത്തിന്റെയും അധികാര പ്രകടനത്തിന്റെയും വ്യര്‍ഥത അയാള്‍ക്ക് ബോധ്യപ്പെടുന്നത്. ഇരിക്കാന്‍ സ്വന്തമായി ഒരു കസേരയുമായാണ് രണ്ടാം ദിവസം നിന്‍ വരുന്നത്. 12 വര്‍ഷം പോയിട്ട് ഒരു ദിവസം പോലും തനിക്ക് നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന് അവന്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുകയായിരുന്നു. യുവാവില്‍ നിന്ന് ലിനോ ആദ്യത്തെ തോല്‍വി ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. നിന്‍ ഔചിത്യമില്ലാതെ ധാരാളം ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ ഒരു പരാതി. ആദ്യദിവസം തുടങ്ങിവെച്ച സംഭാഷണത്തിന്റെ ബാക്കി പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ ലിനോ ശ്രമിക്കുന്നു. യുവാവിന്റെ അച്ഛന്‍ എങ്ങനെയാണ് മരിച്ചത് എന്നയാള്‍ക്കറിയണം. അച്ഛന്‍ മരിച്ചതല്ല, കുടുംബത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്ഥലംവിട്ടതാണെന്ന് നിന്‍ മറുപടി പറയുന്നു. അപ്പോഴും, മകന് നിന്‍ എന്നു പേരിട്ട മനുഷ്യനോടുള്ള നീരസം ലിനോ മറച്ചുവെക്കുന്നില്ല. രണ്ടാം ദിവസവും രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ജോലി തുടങ്ങുന്നു. കാത്തിരിപ്പ് എന്ന ജോലി. ചിലപ്പോള്‍ രണ്ട് ട്രക്കുകള്‍ ഒരുമിച്ചുവന്നേക്കാം എന്നു മുന്നറിയിപ്പു നല്‍കി ലിനോ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ഭാരം നിന്നിന്റെ തലയിലും കയറ്റിവെക്കുന്നു. 

ഉത്തരം മുട്ടിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ് നിന്‍ ഇടയ്ക്ക് ചോദിക്കുന്നത്. വിരമിച്ച ശേഷം അടുത്താഴ്ച മുതല്‍ എന്തു ചെയ്യും എന്നവന്‍ ലിനോയോട്് ചോദിക്കുന്നു. അത്തരമൊരു ചോദ്യം ലിനോ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അയാള്‍ അതേപ്പറ്റി ഒന്നും ആലോചിച്ചിട്ടില്ല. ഇവിടെ നിന്ന് പോകണം എന്ന് അയാള്‍ക്ക് ബോധ്യമുണ്ട്. ജീവിതം ഇനിയെങ്ങോട്ടു നീങ്ങും എന്നറിയില്ല. വേര്‍ഹൗസില്‍ വരിവരിയായി നീങ്ങുന്ന ഉറുമ്പുകളെപ്പോലെയാണ് താന്‍ എന്നു അയാള്‍ക്ക്്  തോന്നുന്നു. 39 വര്‍ഷമായി ആ ഉറുമ്പുകളെ അയാള്‍ കാണുന്നു. അവ നിരന്തരം സഞ്ചരിക്കുകയാണ്. എന്നും ഒരേ ചാലിലൂടെ. ഒരു ഉറുമ്പിനെപ്പോലും ലിനോ നോവിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം, അവ അയാളുടെ ചങ്ങാതിമാരായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അയാളുടെ വിരസമായ കാത്തിരിപ്പിന്റെ സാക്ഷികളാണവ. ജോലി ചെയ്യുന്ന ഉറുമ്പുകളെ തനിക്കിഷ്ടമാണെന്ന് ലിനോ പറയുന്നു. 

warehoused

അധികാരക്കെമാറ്റം 

മൂന്നാം ദിവസമായ ബുധനാഴ്ച. പതിവിനു വിപരീതമായി ലിനോ അന്നു സന്തോഷവാനാണ്. അന്നാദ്യമായി അയാള്‍ കമ്പനിയുടമയെ കാണാന്‍ പോവുകയാണ്. മുതലാളിക്ക് ക്രിസ്മസ് ആശംസ നേരണം. തന്റെ വിടവാങ്ങല്‍ നേരിട്ട് അറിയിക്കണം. ഇടയ്ക്ക് ലിനോ ചെറുപ്പക്കാരനോട് പഴയ സംശയം ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു. എന്തിനാണ് തനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു പേരിട്ടത് എന്ന് അത്ഭുതം കൂറുന്നു. അവനതൊന്നും അറിഞ്ഞൂടാ. പേരിട്ടശേഷം അച്ഛന്‍ അപ്രത്യക്ഷനായി എന്നറിയാം. പിന്നെ ഒരു വിവരവും കിട്ടിയിട്ടില്ല. മുകളിലെ പൊട്ടിയ ചില്ലിലൂടെ ഇടയ്ക്ക്് പാണ്ടികശാലയിലേക്ക് വെളിച്ചം അരിച്ചിറങ്ങുന്നു. അതിനിടെ ഒരു ട്രക്കിന്റെ ശബ്ദം. വഴി തെറ്റി വന്നതാണ് ആ ട്രക്ക്. മറ്റേതോ പാണ്ടികശാലയിലേക്കുള്ള ചരക്കാണതില്‍. കമ്പനിയുടമയെ കാണാന്‍ പോകുന്ന സമയത്ത് ഇനി അഥവാ ട്രക്ക് വന്നാല്‍ താന്‍ വന്നിട്ടേ അതിലെ ചരക്കിറക്കാവൂ എന്ന് ലിനോ ചെറുപ്പക്കാരനോട് പറയുന്നു. താനാണ് ആ വേര്‍ഹൗസിന്റെ അധികാരി എന്ന് സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു അയാള്‍. ലിനോ സ്ഥലം വിടുന്നതോടെ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ അധികാരപ്രയോഗമാണ് നമ്മള്‍ കാണുന്നത്. അവന്‍ ലിനോയുടെ കസേരയില്‍ കയറിയിരിക്കുന്നു. കൈയില്‍ കരുതിയ ഇയര്‍ഫോണിലൂടെ പാട്ടു കേള്‍ക്കുന്നു. മേശപ്പുറത്തെ പുസ്തകങ്ങള്‍ തുറന്നുനോക്കുന്നു. അവയില്‍ ഇതുവരെ ഒന്നും എഴുതിയിട്ടില്ല. ലിനോയുടെ വിലക്ക് മറികടന്ന് ഫോണെടുത്ത് കറക്കുന്നു. സൈക്യാട്രിസ്റ്റാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചാണ് അവന്‍ കമ്പനിയുടമയെ വിളിക്കുന്നത്. മൂന്നു വര്‍ഷമായി ലിനോ തന്റെ ചികിത്സയിലുള്ള മനോരോഗിയാണെന്ന് അവന്‍ അറിയിക്കുന്നു. വിടപറയാന്‍ വരുന്ന ലിനോയെ മാന്യമായി വരവേല്‍ക്കണമെന്ന് അവന്‍ നിര്‍ദേശിക്കുന്നു. കണ്ടയുടനെ അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കണം. എന്നിട്ട് കുടിക്കാന്‍ വിസ്‌കി ഓഫര്‍ ചെയ്യണം. അതോടെ, അയാള്‍ തൃപ്തനാകും. 39 കൊല്ലത്തെ തന്റെ സേവനം വൃഥാവിലായില്ലല്ലോ എന്നയാള്‍ സമാധാനിക്കും. ഓരോ ദിവസവും ലിനോ സമയസൂചി ഏഴു മിനിറ്റ് പിറകോട്ട്  തിരിച്ചുവെച്ചാണ് ജോലി തുടങ്ങിയിരുന്നതെന്ന കാര്യവും നിന്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. തന്റെ സര്‍വീസിനിടയില്‍ ഇങ്ങനെ എത്രകാലം ലിനോ അധികം ജോലി ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് അവന്‍ കണക്കുകൂട്ടിപ്പറയുന്നു.  

വ്യാഴാഴ്ച ലിനോ പതിവുതെറ്റി വൈകിയാണ് വരുന്നത്. അയാള്‍ അവശനാണ്. കമ്പനിയുടമയുടെ സത്ക്കാരം വയറിനെ ബാധിച്ചു. മരുന്നുമായാണ് അയാള്‍ എത്തിയത്. പ്രാതലിന്റെ സമയമായിട്ടും അയാള്‍ ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ല. ആല്‍ക്കഹോള്‍ തന്റെ ശരീരത്തിന് പിടിക്കില്ലെന്ന് അയാള്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.  പ്രത്യേകിച്ച്, വിസ്‌കി. അതിനിടെ ചാലിട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്ന ഉറുമ്പുകളെ ലിനോ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. പുതിയൊരാളുടെ സാന്നിധ്യം ഉറുമ്പുകളെ അസ്വസ്ഥരാക്കിയിരിക്കുന്നു എന്നയാള്‍ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. അവ ആദ്യമായി വഴിമാറി സഞ്ചരിക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് അവിടേക്ക് ഒരു കോള്‍ വരുന്നു. ഫോണെടുത്തപ്പോള്‍ അപ്പുറത്ത് ചെറുപ്പക്കാരന്റെ പിതാവാണെന്ന് ലിനോ മനസ്സിലാക്കുന്നു. താന്‍ നമ്പര്‍ കൊടുത്തതാണെന്ന് ചെറുപ്പക്കാരന്‍. അവന്റെ നാട്യങ്ങളെല്ലാം ഓരോന്നായി പൊളിഞ്ഞു വീഴുകയാണ്. പക്ഷേ, ഇപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് അവനോട് കാലുഷ്യമില്ല. തന്റെ കാലം കഴിയാന്‍ ഇതാ ഇനി ഒരു ദിവസമേ ബാക്കിയുള്ളു. കമ്പനി മുതലാളിയുടെ സത്കാരം അയാളെ ശാരീരികമായി തളര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്. അധികാരചിഹ്നമായ താക്കോല്‍ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് ലിനോ അന്ന് നേരത്തേ പോകുന്നു.

വെള്ളിയാഴ്ച. ലിനോയുടെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതം അവസാനിക്കുന്ന ദിവസം. അന്നും അവശനായാണ് അയാള്‍ വരുന്നത്. യൂണിഫോം അണിഞ്ഞിട്ടില്ല. അന്നാദ്യമായി ആ വേര്‍ഹൗസിലേക്ക് നീണ്ട ഒരു അലൂമിനിയം ദണ്ഡ് വന്നു. പക്ഷേ, ലിനോ എത്തുന്നതിനും മുമ്പായിരുന്നു. താന്‍തന്നെ അത് ഇറക്കിയെന്ന് നിന്‍ പറയുന്നു. സാല്‍വലിയോണ്‍ കമ്പനി കൊടി കെട്ടാനുപയോഗിക്കുന്ന അലൂമിനിയം ദണ്ഡുകള്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടാക്കുന്നുള്ളു എന്ന രഹസ്യം നിന്‍ ലിനോയെ അറിയിക്കുന്നു. ജലയാനങ്ങളില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വലിയ പായ്മരം കമ്പനി ഉണ്ടാക്കുന്നേയില്ല എന്ന് സെയില്‍സ് വിഭാഗത്തിലെ ആള്‍ക്കാരില്‍ നിന്നും നിന്‍ അറിഞ്ഞുവെച്ചിരുന്നു. ഒരു ട്രക്കും ഇവിടേക്ക് വരില്ലെന്നും അവന്‍ ലിനോയോട് വെട്ടിത്തുറന്നു പറയുന്നു. സാല്‍വലിയോണ്‍ കമ്പനിയെക്കുറിച്ചുള്ള ലിനോയുടെ ധാരണകള്‍ പൊളിച്ചടുക്കുകയായിരുന്നു നിന്‍. ലിനോ പുറത്തുപോയി തിരിച്ചുവരുമ്പാള്‍ നിന്‍ അയാളുടെ കസേരയില്‍ കയറി ഇരിക്കുകയാണ്. അവസാനത്തെ ഡ്യൂട്ടി പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ ലിനോ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഒരവകാശവാദത്തിനും മുതിരാതെ ശാന്തനായി അയാള്‍ നിന്‍ കൊണ്ടുവന്ന കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്നു.

90 മിനിറ്റുള്ള ഈ സിനിമയില്‍ ഏതാനും നിമിഷം മാത്രം മൂന്നാമതൊരു കഥാപാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. മറ്റെവിടെയോ ഇറക്കാനുള്ള ലോഡുമായി വഴിതെറ്റി എത്തുന്ന ഒരു ട്രക്ക് ഡ്രൈവറാണീ കഥാപാത്രം. വൃദ്ധനായ ലിനോയുടെ വേഷത്തില്‍ വരുന്നത് എണ്‍പത്തിയൊന്നുകാരനായ ജോസ് കാര്‍ലോസ് റൂയിസ് എന്ന നടനാണ്. അസാമാന്യമായ ഭാവപ്രകടനമാണ് ജോസ് കാര്‍ലോസിന്റേത്.   

അസംബന്ധ നാടകങ്ങളുടെ ഛായയുണ്ട് 'വേര്‍ഹൗസ്ഡ്' എന്ന സിനിമക്ക്. അദൃശ്യമായ ബാഹ്യശക്തികളാല്‍ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരും അര്‍ഥരഹിതമെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സംഭാഷണങ്ങളും ഇത്തരം നാടകങ്ങളുടെ സ്വഭാവമാണ്. സാമുവല്‍ ബക്കറ്റിന്റെ 'ഗോദോയെക്കാത്ത് ' എന്ന നാടകത്തില്‍ ഒരിക്കലും വരാത്തയാളെയാണ് രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുന്നത്. ഈ സിനിമയിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും വരാത്ത ട്രക്കുകളെയാണ്. ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ഏതു സമയത്തും അലൂമിയം ദണ്ഡുകള്‍ കയറ്റിയ ട്രക്ക് തന്നെ തേടിവന്നേക്കാം എന്നാണ് ലിനോ കരുതുന്നത്. 39 വര്‍ഷവും നിഷ്‌ക്രിയനായി അയാള്‍ അതും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. അയാള്‍ ഒട്ടും അക്ഷമനായിരുന്നില്ല. 'എന്തേ ട്രക്ക് വരാത്തത്' എന്ന് ഒരിക്കല്‍പ്പോലും അയാള്‍ കമ്പനിയോട് സംശയം ചോദിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാല്‍, പുതിയ തലമുറ ലിനോയെപ്പോലെയല്ല. തങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്ന ജോലിക്കൊരു ഉദ്ദേശ്യമുണ്ടോ എന്ന് അവര്‍ക്കറിയണം. ജോലിയില്‍ കയറി രണ്ടുമൂന്നു ദിവസത്തിനകംതന്നെ കമ്പനിയുടെ ബിസിനസ്സിനെപ്പറ്റി നിന്‍ മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞു. ഫലിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ലിനോയുടെ അബദ്ധധാരണകള്‍ അവന്‍ തിരുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അതേസമയം, പ്രതീക്ഷയുടെ വാഹനം എപ്പോഴെങ്കിലും എത്തുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ ലിനോവിന് സന്ദേഹമില്ല.

സമയത്തിന്റെ വില

സമയമാണ് ഏറ്റവും വിലപിടിച്ച വസ്തുവെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നയാളാണ് താനെന്ന് സംവിധായകന്‍ കബീബി പറയുന്നു. നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതം എത്ര പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ് എന്ന് നമ്മള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല എന്നതാണ് ദു:ഖകരം. കര്‍മം ചെയ്യാനാണ് താനീ സിനിമയിലൂടെ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. സദാ കര്‍മനിരതമാകേണ്ട യുവത്വത്തെ നിഷ്‌ക്രിയരാക്കി തളച്ചിടുകയാണ് നമ്മള്‍. യുവത്വത്തെ മാനിക്കുന്നില്ല. അവരുടെ കഴിവും ശക്തിയും പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നില്ല. എത്ര കഴിവുള്ള ചെറുപ്പക്കാരാണ് ഉപയോഗശൂന്യമായ തൊഴിലുകളില്‍ എത്തിപ്പെട്ട് നശിച്ചുപോകുന്നത്. ഏതു രാജ്യത്തും ഇതൊരു ദുരന്തം തന്നെയാണ്-കബീബി അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ഈ ആശയത്തിനാണ് സംവിധായകന്‍ സിനിമയില്‍ ഊന്നല്‍ നല്‍കുന്നത്. എങ്കിലും, നിഗൂഢാര്‍ഥങ്ങള്‍ തേടിപ്പോകുമ്പോഴേ പ്രേക്ഷകന് സിനിമ കൂടുതല്‍ ആസ്വാദ്യമാകൂ. ലിനോയുടെ പ്രതീക്ഷാനിര്‍ഭരമായ കാത്തിരിപ്പ് ഒരുപക്ഷേ, രക്ഷകനെ തേടിയാകാം എന്നു സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ പ്രേക്ഷകന് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ രാജ്യമായ മെക്‌സിക്കോവിലെ തൊഴിലില്ലാപ്പടയുടെ പ്രതിനിധിയാകാം ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍. ക്രിയാത്മകമായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്ത ജോലിപോലും ഏറ്റെടുക്കാന്‍ ചെറുപ്പക്കാര്‍ തയ്യാറാവുന്നു എന്ന യാഥാര്‍ഥ്യവും ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. തൊഴിലില്‍ നിന്നുള്ള സംതൃപ്തിയല്ല അവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഏതെങ്കിലും ഒരു തൊഴില്‍ നേടിയെടുക്കുക എന്നതാണ്.  

കബീബിയുടെ മൂന്നാമത്തെ സിനിമയാണ് 'വേര്‍ഹൗസ്ഡ്'. ഗുഡ്‌ബൈ ക്രുവല്‍ വേള്‍ഡ്' (2010), വണ്‍ ഫോര്‍ ദ വേള്‍ഡ് (2014) എന്നിവയാണ് മറ്റ് സിനിമകള്‍. 2016 ല്‍ മൊറേലിയ (മെക്‌സിക്കോ) ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലില്‍ ഓഡിയന്‍സ് അവാര്‍ഡ്' വേര്‍ഹൗസ്ഡി' നായിരുന്നു. 2016 ഡിസംബറില്‍ തിരുവനന്തപുരത്തു നടന്ന iffk യില്‍ ഈ ചിത്രം പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്്.