Sathyan Anthikad
വര: ലിജീഷ് കാക്കൂർ

മുറ്റത്തൊരു കാറുവന്നു നിന്നപ്പോള്‍ പതിവുപോലെ ഏതെങ്കിലും മീറ്റിങ്ങിന് ക്ഷണിക്കാന്‍ വന്നവരായിരിക്കും എന്നാണ് വിചാരിച്ചത്. ഇറങ്ങിവന്നവരെ കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നി, മീറ്റിങ്ങും സാംസ്‌കാരിക സമ്മേളനവുമൊന്നും ആയിരിക്കാനിടയില്ല. കാഴ്ചയില്‍ നല്ല സമ്പന്നരാണ്. രണ്ടുപേര്‍ക്ക് സ്വര്‍ണമാലയും കൈയില്‍ സ്വര്‍ണവളയുമൊക്കെയുണ്ട്. കസവുമുണ്ടും ലിനന്‍ഷര്‍ട്ടും, ഏതെങ്കിലും ഷോപ്പിന്റെയോ ഹോട്ടലിന്റെയോ ഉദ്ഘാടനമായിരിക്കും. ഉദ്ദേശ്യമെന്തായാലും 'നടക്കില്ല' എന്ന മറുപടി എത്രത്തോളം വിനയപൂര്‍വം പറയാം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു ഞാന്‍. കുറ്റിപ്പുറത്തിനടുത്തുനിന്നാണ് സംഘത്തിന്റെ വരവ്. പതിവു കുശലങ്ങളും എന്റെ സിനിമകളെ പുകഴ്ത്തലുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു-
''പ്രത്യേകിച്ചെന്താ ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ?''
കൂട്ടത്തില്‍ പക്വതയുണ്ടെന്നു തോന്നിച്ച ഒരു ചേട്ടന്‍ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു. അവരുടെ പരിചയത്തില്‍ സ്വന്തമായി വീടില്ലാത്ത രണ്ടു കുടുംബങ്ങളുണ്ട്. ബന്ധുവീടുകളില്‍ മാറിമാറിയാണിപ്പോള്‍ താമസം. അവര്‍ക്ക് വീടുവെച്ചുകൊടുക്കാന്‍ മഞ്ജു വാരിയരോടൊന്നു പറയണം.
അത് എന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ക്കപ്പുറത്തുള്ള ഒരാവശ്യമായിരുന്നു. കലാസന്ധ്യകള്‍ക്ക് വിളക്ക് തെളിയിക്കാനും സ്‌കൂള്‍ വാര്‍ഷികങ്ങളില്‍ മുഖ്യാതിഥിയായി പങ്കെടുക്കാനും മഞ്ജുവിനോട് ശുപാര്‍ശ ചെയ്യണമെന്ന് പറഞ്ഞ് പലരും വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാനും മഞ്ജുവും ഒരേ നിയോജകമണ്ഡലത്തിലെ താമസക്കാരാണ്. വിശാലമായ ഒരു പാടശേഖരത്തിന്റെ രണ്ട് കരകളിലായിട്ടാണ് ഞങ്ങളുടെ വീടുകള്‍. അന്തിക്കാടുനിന്ന് പാടവരമ്പിലൂടെ പത്തു മിനുട്ട് സൈക്കിള്‍ചവിട്ടിയാല്‍ മഞ്ജുവിന്റെ വീട്ടിലെത്താം. കാറിലാണെങ്കില്‍ അല്പം വളഞ്ഞുപോകണം. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു-
''ഇവിടെ അടുത്താണ് വീട്. നിങ്ങള്‍ നേരിട്ടുചെന്ന് പറയുന്നതല്ലേ നല്ലത്?''
''ഞങ്ങള്‍ പോയിരുന്നു. പക്ഷേ, കാണാന്‍ പറ്റിയില്ല. പെരുമ്പാവൂരില്‍ ഡാന്‍സ് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാന്‍ പോയെന്നു പറഞ്ഞു. മാത്രമല്ല ഞങ്ങളെ പരിചയവുമില്ലല്ലോ. സത്യേട്ടന്‍ ഒന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ കാര്യം നടക്കും.''

ഒരുപാട് ഉത്തരങ്ങള്‍ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. മഞ്ജുവിനുമാത്രമല്ല എനിക്കും പരിചയമില്ലല്ലോ. ജീവിതത്തിലാദ്യമായാണ് ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെ കാണുന്നത്. ആകാവുന്നത്ര സൗമ്യമായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു- ''നിങ്ങള്‍ അവിടത്ത ജനപ്രതിനിധികളെ കാണൂ. ഇപ്പോഴത്തെ സര്‍ക്കാര്‍ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ വളരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും മുഖ്യമന്ത്രി, മഞ്ജു ഒരു സാധാരണ വ്യക്തിയല്ലേ? ഒരു വ്യക്തി വിചാരിച്ചാല്‍ മാത്രം വീടില്ലാത്തവര്‍ക്കൊക്കെ വീടുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കാന്‍ പറ്റുമോ?''

''സര്‍ക്കാറിനെ സമീപിച്ചാല്‍ പെട്ടെന്നൊന്നും നടക്കില്ല. ഇതാവുമ്പോള്‍ ജനശ്രദ്ധ കിട്ടും. പത്രങ്ങളിലൊക്കെ വാര്‍ത്തവരും. പലര്‍ക്കും ഇപ്പൊ മഞ്ജു വാരിയര്‍ വീടുണ്ടാക്കി കൊടുക്കുന്നുണ്ടല്ലോ വീടിന്റെ താക്കോല്‍ദാനം നമുക്ക് ആഘോഷമായിട്ട് നടത്താം. അതിന് ഇന്നസെന്റിനെകൂടി കിട്ടിയാല്‍ കേമമായി. അദ്ദേഹമിപ്പോള്‍ എം.പി.യും കൂടിയാണല്ലോ.''

അപ്പോള്‍ വിശാലമായ പ്‌ളാനിങ്ങോടു കൂടിയാണ് വരവ്. അവര്‍ ഓരോരുത്തരും എന്തൊക്കെയാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു. രണ്ടുപേര്‍ക്ക് നാട്ടില്‍ ബിസിനസ്സാണ്. ഒരാള്‍ കുവൈത്തില്‍. വിഷയം പറഞ്ഞ ചേട്ടനും കൂടെ വന്ന മറ്റൊരാള്‍ക്കും പ്രത്യേകിച്ചു പണിയൊന്നുമില്ല. സാമൂഹികപ്രവര്‍ത്തനവും കലാപ്രവര്‍ത്തനവും മാത്രം.

''നിങ്ങള്‍ കുറച്ചുപേര്‍ ആത്മാര്‍ഥമായി ശ്രമിച്ചാല്‍ പോരെ'' എന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. അതിനവര്‍ തയ്യാറല്ല.
''മഞ്ജു ഏതായാലും അത്തരം സഹായങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ. ഒന്നു പറഞ്ഞുനോക്കൂ. നടക്കുന്നെങ്കില്‍ നടക്കട്ടെ.''
ജീവകാരുണ്യപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ ആളുകള്‍ എത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ് കാണുന്നത് എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അതിശയം തോന്നി. സഹായം ആവശ്യമുള്ളവര്‍ക്കല്ല തിടുക്കം. അത് ആഘോഷമാക്കാന്‍ നടക്കുന്നവര്‍ക്കാണ്.
മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണീരുകണ്ട് മനസ്സലിഞ്ഞ് ഒരു കലാകാരി സഹായിക്കാന്‍ തയ്യാറായാല്‍ പിന്നീട് അത് അവരുടെ കടമയായി കണക്കാക്കുകയാണ് സമൂഹം. 'നനഞ്ഞിടം കുഴിക്കുക' എന്നൊരു പഴമൊഴിയുണ്ട്. അതുതന്നെയാണ് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. മഞ്ജു വാരിയര്‍ ഒരു പണച്ചാക്കല്ല എന്ന് ഞാനവരോട് പറഞ്ഞു.

അഭിനയിച്ചും നൃത്തംചെയ്തും കിട്ടുന്ന പ്രതിഫലത്തില്‍നിന്ന് ഒരുപങ്ക് എടുത്താണ് ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത്. അതൊരു ചുമതലയായിക്കണ്ട് അവരെമാത്രം ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. ആവശ്യത്തിലേറെ പണമുള്ള ഒരുപാടാളുകളുണ്ടല്ലോ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍? പത്മശ്രീക്കുവേണ്ടി പണമെറിയുന്ന പ്രാഞ്ചിയേട്ടന്‍മാരും അഴിമതി നടത്തി കീശവീര്‍പ്പിക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരും സാമൂഹികസേവനം ബിസിനസ്സായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരും- അങ്ങനെ എത്രയോ പേര്‍. അവരെയൊക്കെയല്ലേ ബോധവത്കരിക്കേണ്ടത്?
വിശദമായി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സംഗതി ശരിയാണെന്ന് വന്നവര്‍ക്കും ബോധ്യമായി. തികഞ്ഞ സൗഹൃദത്തോടെ ഒപ്പംനിന്ന് സെല്‍ഫിയൊക്കെയെടുത്ത് അവര്‍ തിരിച്ചുപോയി.

സിനിമയില്‍ ഒരു നടനോ നടിയോ 'ടൈപ്പ്' ചെയ്യപ്പെടുന്നതും ഇങ്ങനെത്തന്നെയാണ്. ഒരു സിനിമയില്‍ ഒരു നടന്‍ വക്കീലായി തിളങ്ങിയാല്‍, പിന്നെ മിക്കവാറും പടങ്ങളില്‍ അയാള്‍ വക്കീല്‍ തന്നെ ആയിരിക്കും. വി.കെ. ശ്രീരാമന്‍ ഏതോ സിനിമയില്‍ ഹാജിയാരായി തകര്‍ത്തഭിനയിച്ചു. തുടര്‍ന്നുവന്ന കുറെ സിനിമകളില്‍ അതുതന്നെയായിരുന്നു ശ്രീരാമന്റെ വേഷം. മടുത്തപ്പോള്‍ ഡേറ്റ് ചോദിച്ചുവരുന്നവരോട് ആദ്യമേ തന്നെ ശ്രീരാമന്‍ പറയും- ''ഹാജിയാരാണെങ്കില്‍ ഞാനില്ല കേട്ടോ''. ജോഷിയടക്കമുള്ള പല സംവിധായകരുടെയും സിനിമകളില്‍ സ്ഥിരം ഇന്‍സ്‌പെക്ടറായി അഭിനയിച്ച രാജശേഖരന്‍ എന്ന നടന്റെ പേരുതന്നെ പിന്നീട് എസ്.ഐ. രാജശേഖരന്‍ എന്നായി മാറി.

പഴയ ഒരനുഭവം ഇതോടൊപ്പം ചേര്‍ത്തുവായിക്കാം എന്നു തോന്നുന്നു. ഡോക്ടര്‍ ബാലകൃഷ്ണന്റെ 'രേഖാ സിനി ആര്‍ട്സി'ല്‍ ഞാന്‍ സംവിധാന സഹായിയായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന കാലമാണ്. ഡോക്ടര്‍തന്നെ സംവിധാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു സിനിമയുടെ ചിത്രീകരണം നടക്കുന്നു. മദിരാശിയിലെ അരുണാചലം സ്റ്റുഡിയോവിലാണ് ഷൂട്ടിങ്.
|
അന്നൊക്കെ കാള്‍ഷീറ്റ് അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു സിനിമാ ജോലികള്‍ നടന്നിരുന്നത്. രാവിലെ ഒമ്പതുമുതല്‍ വൈകുന്നേരം അഞ്ചുവരെ ഒരു കാള്‍ഷീറ്റ്. അഞ്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ സ്റ്റുഡിയോ ചാര്‍ജ് കൂടും. ലൈറ്റ് ബോയ്സിനും മറ്റു ജോലിക്കാര്‍ക്കുമൊക്കെയുള്ള ബാറ്റയും കൂടുതല്‍ കൊടുക്കണം. അതുകൊണ്ട് ഒമ്പതുമണി എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ കൃത്യം ഒമ്പതിനുതന്നെ ജോലി തുടങ്ങും. അതിനുമുമ്പ് നടീനടന്മാരെയും സംവിധായകനും ക്യാമറാമാനുമടക്കമുള്ള സാങ്കേതികപ്രവര്‍ത്തകരെയും സ്റ്റുഡിയോവിലെത്തിക്കേണ്ട ചുമതല പ്രൊഡക്ഷന്‍ മാനേജര്‍ക്കാണ്.

രാഘവനും സുധീറും പ്രധാനവേഷങ്ങളില്‍ അഭിനയിക്കുന്ന സിനിമയാണ്. അവര്‍ രണ്ടുപേരുമൊഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാവരും സെറ്റിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. സമയം ഒമ്പതിനോടടുക്കുന്നു.

പിറ്റേന്നത്തെ ലൊക്കേഷന്‍ നോക്കാന്‍ പോയ ആര്‍ട്ട് ഡയറക്ടര്‍ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടില്ല, പ്രൊഡക്ഷന്‍ കാറിലാണ് അദ്ദേഹം പോയിരിക്കുന്നത്. ഒരു കാര്‍ മാത്രമേ സ്റ്റുഡിയോവില്‍ ബാക്കിയുള്ളൂ. അത് സുധീറിന് അയയ്ക്കണോ രാഘവന് അയയ്ക്കണോ എന്ന് സംശയിച്ചുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ ഗേറ്റ് കടന്ന് അതിവേഗം വന്നു. നടന്‍ രാഘവനാണ്. അഹങ്കാരത്തിന്റെ കണികപോലുമില്ലാത്ത ആളാണ് രാഘവേട്ടന്‍. അന്നും ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെ. അദ്ദേഹം നായകനായി അഭിനയിച്ച സിനിമകള്‍ തിയേറ്ററുകളില്‍ നിറഞ്ഞോടുന്ന കാലമാണ്. ചെമ്പരത്തിയിലെ 'ചക്രവര്‍ത്തിനീ നിനക്കു ഞാനെന്റെ ശില്പഗോപുരം തുറന്നു...' എന്ന പാട്ടൊക്കെ കാമ്പസുകളില്‍ ആവേശമായിരുന്ന കാലം. ഓട്ടോറിക്ഷയില്‍നിന്നിറങ്ങിയ ഉടനെ മാനേജരോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു- ''ഞാന്‍ കുറെ നേരമായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. എട്ടരയായിട്ടും വണ്ടി കാണാതായപ്പോള്‍ ഒരു ഓട്ടോയെടുത്തു പോന്നു. ഒമ്പതു മണിക്ക് തുടങ്ങേണ്ടതല്ലേ? ഞാന്‍ കാരണം ഷൂട്ടിങ് വൈകരുതല്ലോ.''
മാനേജര്‍ ഒരു നൂറായിരം നന്ദി പറഞ്ഞു.
രാഘവേട്ടന്‍ മെയ്ക്കപ്പ് ചെയ്യാന്‍ പോയി. സെറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന കാര്‍ നേരേ സുധീറിനയച്ചു.
സുധീര്‍ വരുമ്പോഴേക്കും രാഘവന്‍ സീനൊക്കെ വായിച്ച് റെഡിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
തൊട്ടടുത്ത ദിവസം!
അന്നും ഇവര്‍ തന്നെയാണ് അഭിനേതാക്കള്‍. തലേ ദിവസത്തെപ്പോലെ കാറിന് ദൗര്‍ലഭ്യമൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും മാനേജര്‍ തന്റെ അസിസ്റ്റന്റിനെ വിളിച്ച് നിര്‍ദേശം കൊടുത്തു.
''രാഘവേട്ടനെ വിളിച്ച് ഒരു ഓട്ടോ എടുത്ത് ഇങ്ങോട്ടു വരാന്‍ പറയൂ. സുധീര്‍ സാറിന് കാര്‍ അയയ്ക്ക്.''
ഞാനും ആ സിനിമയുടെ സഹസംവിധായകനായ പി. ചന്ദ്രകുമാറും അതു കേട്ടുകൊണ്ടു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അനീതി കണ്ടാല്‍ പെട്ടെന്ന് പ്രതികരിക്കുന്ന ആളാണ് ചന്ദ്രകുമാര്‍. ചന്ദ്രന്‍ പ്രൊഡക്ഷന്‍ മാനേജരെ നിര്‍ത്തി പൊരിച്ചു എന്നു വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. രാഘവേട്ടനുള്ള കാര്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ അയപ്പിച്ചിട്ടേ ഞങ്ങളവിടെ നിന്നു മാറിയുള്ളൂ. ഒരാള്‍ ഒരിക്കല്‍ ഒരു ഔദാര്യം കാണിച്ചാല്‍ അതയാളുടെ ബലഹീനതയാണെന്ന് കരുതരുത് എന്നൊരു താക്കീതും ചന്ദ്രന്‍ കൊടുത്തു. ഇതൊരു ഉദാഹരണമാണ്. ഒന്ന് താഴ്ന്നു കൊടുത്താല്‍ തലയില്‍ കയറി ഭരതനാട്യമാടും എന്നൊക്കെ പറയാറില്ലേ? അതുപോലെ ഒന്ന്!

നിര്‍ദോഷമായ ഒരു ആവര്‍ത്തനത്തിന്റെ കഥകൂടി പറയാം. നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലുള്ള ഗൗരവമൊന്നും ഇതിലില്ല കേട്ടോ. എറണാകുളത്ത് 'പട്ടണപ്രവേശ'ത്തിന്റെ ഷൂട്ടിങ് നടക്കുന്നു. കലൂരില്‍ ഇന്നത്തെ പി.വി.എസ്. ഹോസ്പിറ്റല്‍ നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് അന്നൊരു ഹോട്ടലാണ്. കല്പക ടൂറിസ്റ്റ് ഹോം. പി.വി.എസ്. ഗ്രൂപ്പിന്റെ തന്നെയായിരുന്നു ആ ഹോട്ടല്‍. ഷൂട്ടിങ്ങിനായി വന്നാല്‍ ഞങ്ങളൊക്കെ താമസിക്കുന്നത് ആ ഹോട്ടലിലാണ്. അവിടത്തെ റെസ്റ്റോറന്റില്‍ തന്നെയായിരുന്നു അന്നത്തെ ഷൂട്ടിങ്. തടിയനായ എന്‍.എല്‍. ബാലകൃഷ്ണന്റെ ചോരയെടുക്കാന്‍ മോഹന്‍ലാല്‍ സിറിഞ്ചുമായി വരുന്ന രംഗം. (സി.ഐ.ഡി. ദാസന്റെ കേസന്വേഷണം) രാവിലെ ഏഴുമണിക്കുതന്നെ ഷൂട്ടിങ് തുടങ്ങി. ആ സീന്‍ എടുത്തു കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് പ്രഭാത ഭക്ഷണത്തിന് ബ്രേക്ക് ചെയ്തത്. ഷൂട്ടിങ് ടീമിനുള്ള ഭക്ഷണമൊരുക്കുന്നത് പ്രത്യേകം മെസ്സിലാണ്. റെസ്റ്റോറന്റില്‍ ഇരുന്നാണ് കഴിക്കുന്നതെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം വിളമ്പിയത് മെസ്സിലെ ഇഡ്ഡലിയും ദോശയുമായിരുന്നു. അടുത്ത ടേബിളുകളില്‍ മറ്റു കസ്റ്റമേഴ്സുമുണ്ട്. അവരില്‍ ഒരാള്‍ ബ്രെഡും ഓംലറ്റും കഴിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കൊരു കൊതി. പ്രൊഡക്ഷന്‍ അസിസ്റ്റന്റ് അലിയെ വിളിച്ച് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു -
''എനിക്കിന്ന് നമ്മുടെ ഭക്ഷണം വേണ്ട. ഇവിടന്ന് ബ്രഡ്ഡും ഓംലറ്റും വാങ്ങിത്തന്നാല്‍ മതി.''
നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ബ്രഡ്ഡും ഓംലറ്റും എന്റെ മുന്നിലെത്തി.

അതിലെ അപകടം ഞാനറിഞ്ഞത് പിറ്റേന്നാണ്. കാക്കനാടുള്ള ഒരു ഗോഡൗണിലായിരുന്നു അന്ന് ഷൂട്ടിങ്. താടിവെച്ച് വേഷവും ശബ്ദവും മാറ്റിയ ശ്രീനിവാസന്‍ തിലകന്‍ ചേട്ടനെ സൈക്കിളില്‍ ജോലിക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന രംഗം. രാവിലെത്തന്നെ കുറെ ഷോട്ടുകള്‍ എടുത്തതിനുശേഷം പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി ബ്രേക്ക് പറഞ്ഞു. ഇടിയപ്പവും മുട്ടക്കറിയുമായിരുന്നു അന്ന് മെസ്സിലെ മെനു. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭക്ഷണം. അത് എന്റെ മുന്നിലെ പ്ലെയ്റ്റില്‍ വിളമ്പിയതേയുള്ളൂ.
''സാര്‍ അതു കഴിക്കണ്ട'' എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു പൊതിയുമായി അലി ഓടിവന്നു.
''സാറിനുള്ള ഭക്ഷണം ഞാന്‍ വേറെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.''
ഇടിയപ്പവും മുട്ടക്കറിയും മാറ്റി, അലി എനിക്ക് ബ്രെഡ്ഡും തണുത്ത ഓംലറ്റും വിളമ്പി. പാവം, എനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം കരുതിവെച്ചതല്ലേ എന്നോര്‍ത്ത് മനമില്ലാ മനസ്സോടെ ഞാനതു കഴിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം പുട്ടും കടലയുമായിരുന്നു. ക്യാമറാമാന്‍ വിപിന്‍മോഹനും ശ്രീനിവാസനുമൊക്കെ ആസ്വദിച്ച് അതു കഴിക്കുമ്പോഴും പുലര്‍ച്ച നാലുമണിക്ക് ഉണ്ടാക്കിയ തണുത്ത ബ്രെഡ്ഡ് ടോസ്റ്റും ഓംലറ്റും കഴിക്കാനായിരുന്നു എന്റെ വിധി.
ഡയറക്ടര്‍ക്കുള്ള സ്പെഷ്യല്‍ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് എന്നു പറഞ്ഞ് ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടുവന്നതല്ലേ, നിരാശപ്പെടുത്തേണ്ട എന്നു കരുതി അന്നും ഞാന്‍ സഹിച്ചു. അങ്ങനെ നാലഞ്ചു ദിവസങ്ങള്‍!
ആറാമത്തെ ദിവസവും ഇതാവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ തൊഴുതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ''എന്റെ പൊന്നു അലി, ഇനി എന്നെ ശിക്ഷിക്കരുത്. അന്ന് റെസ്റ്റോറന്റില്‍ തന്നെ ഷൂട്ടിങ് ആയതുകൊണ്ട് ഒരു പൂതിക്ക് പറഞ്ഞുപോയതാണ്. ക്ഷമിക്കണം. ഇനി മേലില്‍ ഡയറക്ടര്‍ക്ക് ഒരു സ്പെഷലും വേണ്ട. ഇവിടെ എല്ലാവരും കഴിക്കുന്ന ആഹാരം മതി.''
എന്നിട്ട് ചൂടുള്ള പാലപ്പവും ഉരുളക്കിഴങ്ങുകറിയും ഞാന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ കഴിച്ചു. സ്‌നേഹസമ്പന്നനായ അലിയുടെ പകച്ച മുഖം ഇപ്പോഴും കണ്ണിലുണ്ട്!