ണ്ട് തവണയാണ് എന്നെ കൊന്നുതിന്നാന്‍ പാകത്തില്‍ വിഷാദരോഗം വന്ന് കീഴടക്കിയത്.  ഒരു തവണ ഉറക്കക്കുറവും ഭക്ഷണ വിരക്തിയുമൊക്കെയായി ആദ്യ നാളുകള്‍ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ കടന്നു പോയി. പക്ഷേ, പിന്നെ എങ്ങനെയും  മരിക്കണമെന്ന ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു മുന്നില്‍. ഒരിക്കലും ആരേയും ഭയപ്പെടുത്താനല്ലെങ്കിലും 'എന്നെ രക്ഷിക്കൂ' എന്ന് സൂചന കൊടുത്ത പലരും ഗൗനിച്ചില്ല. അവരെയൊന്നും കുറ്റം പറയാന്‍ പറ്റില്ല. അത്രയും തന്റേടത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന, വളരെ അപൂര്‍വമായി മാത്രം കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരാളില്‍ നിന്ന്  ആരും ഇത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കില്ല.

തോന്നുമ്പോഴെല്ലാം  കരയാനും പതം പറഞ്ഞിരിക്കാനും കാവലിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളാണ് അന്ന് ചികിത്സ തേടാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചത്. ഫോണിലും അല്ലാതെയും അവര്‍ ഒപ്പം നിന്നു. സൈക്യാട്രിസ്റ്റിനെ കണ്ടു, മരുന്നുകള്‍ കഴിച്ചു. പതുക്കെ, ആ എന്നെ ഞാന്‍ മറന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ അന്ന് ഞാന്‍ മരിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ പിന്നീട് ജീവിതത്തില്‍ അനുഭവിച്ച പല സൗഭാഗ്യങ്ങളും അറിയാതെ പോകുമായിരുന്നല്ലോ എന്നോര്‍ക്കും. എന്റെ മക്കള്‍ അനാഥരായേനേ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആ ചിന്തിച്ചതോര്‍ത്ത് വലിയ പശ്ചാത്താപമുണ്ട്. പക്ഷേ, എനിക്കറിയാം, ഞാനല്ല എന്റെ മസ്തിഷ്‌കത്തിലെ രാസമാറ്റങ്ങളാണ് എന്നെക്കൊണ്ടതെല്ലാം ചിന്തിപ്പിച്ചതെന്ന്.

സോഷ്യല്‍ മീഡിയ ഇപ്പോള്‍ ആത്മഹത്യക്ക് പുറകെയാണ്. സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളില്‍ മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിലും എന്നും വല്ലവരും ചെയ്യുന്ന ആത്മഹത്യ ഹരം പിടിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. കാരണം കണ്ടെത്തുക, ഊഹങ്ങള്‍ നെയ്യുക, കടം മുതല്‍ അവിഹിതം വരെ യാതൊരടിസ്ഥാനവുമില്ലാതെ ചുമത്തി മാറിനിന്ന് മരണപ്പെട്ട ആളുടെ അപരാധങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് ഊറ്റം കൊള്ളുക എന്നിവയെല്ലാം ഈ അസുഖം പിടിച്ച സമൂഹത്തിന്റെ പ്രിയവിനോദങ്ങളാണ്. അന്യന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഇടപെടുന്നത് ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമായി ഏറ്റെടുത്തവര്‍ക്ക് ഇത് ആഘോഷമാണ്. ഭീരുക്കളായും കാര്യബോധം ഇല്ലാത്തവരായും അവരെ ഗണിക്കുന്നവരും ഒട്ടും കുറവല്ല.

കഴിഞ്ഞദിവസം ഇടതുകൈത്തണ്ടയുടെ പള്ളയില്‍ മീന്‍ വറുക്കാന്‍ വരഞ്ഞത് പോലെ ഒരു ഡസന്‍ സമാന്തരമായ മുറിവുകളുമായി ഒരു ഇരുപത്തഞ്ചുകാരനെ അവന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ കൊണ്ടുവന്നു. അവന്റെ മുറിവ് നോക്കാന്‍ പരിശോധനമുറിയുടെ അകത്തേക്ക് കയറ്റിയപ്പോള്‍ മറ്റൊരു രോഗിയുടെ കൂട്ടിരിപ്പുകാരന്റെ മുഖത്ത് പുച്ഛവും അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരിയും. ഇതിനും മാത്രം ചിരിക്കാന്‍ എന്ത് തമാശയാണ് അവിടെ ഉണ്ടായതെന്നെനിക്കു മനസ്സിലായില്ല. ആത്മഹത്യ ഒരുകുറ്റാന്വേഷണ നോവലിനെപ്പോലെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന സമൂഹത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരനില്‍ നിന്ന് വേറെന്തു പ്രതീക്ഷിക്കാനാണ് എന്നോര്‍ത്ത് അയാളെ അവഗണിച്ചു. മുഖത്ത് പോലും നോക്കാതെ തുടരെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന, പാടെ ഇല്ലാതായ അവനോട് അല്‍പം സംസാരിച്ചു. എന്തിന് ചെയ്‌തെന്ന് അന്വേഷിച്ചില്ല, പകരം കൂടെയുണ്ട് വിഷമിക്കേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു. സൈക്യാട്രി ഹൗസ് സര്‍ജനെ വിളിച്ച് അവനു വേണ്ട ചികിത്സയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ ഒരുക്കി.

അതിന് ഒരു മാസം മുന്‍പ് പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടത്തിന് കിടത്തിയ നിലയില്‍ കണ്ട ഏഴാം ക്ലാസുകാരിയുടെ മുഖം മറന്നിട്ടില്ല. എത്രയേറെ സഹിച്ച ശേഷമാവും അവള്‍ക്ക് കഴുത്തില്‍ കയറിട്ട് മുറുക്കാനുള്ള ധൈര്യവും യുക്തിയുമുണ്ടായത്? മദ്യപാനം നിര്‍ത്താനാവാതെ സഹികെട്ട് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നയാളും കര്‍ഷക ആത്മഹത്യയുമെല്ലാം ചരിത്രമായിത്തുടങ്ങുന്നു. മരണത്തിന്റെ മുന തേടിച്ചെന്ന് നെഞ്ചു പിളര്‍ന്ന് ശ്വാസം നിലയ്ക്കും വിധം തീരാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരില്‍ വലിയൊരു ശതമാനം ജീവിതം തുടങ്ങുന്ന പ്രായം പോലും എത്താത്തവരാണ്.

ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനുള്ള നൂതനമാര്‍ഗങ്ങള്‍ ഗൂഗിള്‍ ചെയ്യുന്നത് പതിവാക്കിയവരുണ്ട് നമുക്ക് ചുറ്റും. ജീവിക്കണമെന്ന് വലിയ നിര്‍ബന്ധമില്ലാത്തത് പോലെ, എല്ലാം പാതിവഴിക്ക് കളഞ്ഞുപോകാമെന്ന് പറയാതെ പറയുന്നവര്‍. ആവശ്യം കഴിയുമ്പോള്‍ കളഞ്ഞിട്ടു പോകുന്ന ഇന്‍സ്റ്റന്റ് കള്‍ച്ചര്‍ ജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ചും ചിലരുടെ മനസ്സില്‍ കയറിക്കൂടിയിരിക്കുന്നു എന്നാണു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. വിഷാദരോഗവും ആത്മഹത്യപ്രവണതയും തമ്മില്‍ ശക്തമായ ബന്ധമുണ്ട്. 2020 വര്‍ഷത്തോടെ ലോകത്തിനു ബാധ്യതയാകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ രണ്ടാം ആരോഗ്യഭീഷണിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് വിഷാദരോഗത്തെയാണ്. അതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഉള്‍ക്കൊണ്ടുതന്നെയാണ് കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ ലോകാരോഗ്യദിനത്തിന്റെ തീം ആയി 'Let's talk about depression' പുറത്തിറങ്ങിയത്.

വിഷാദരോഗം എന്നത് ഒരു അപൂര്‍വതയല്ല. ഉറക്കത്തെയും വിശപ്പിനെയും ജീവിതത്തില്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന സകല സംഗതികളെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിതത്തില്‍ മുന്നോട്ട് ഒന്നുമില്ല, പ്രതീക്ഷകള്‍ എല്ലാം അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് രണ്ടാഴ്ചയിലേറെ തോന്നുന്നതാണ് ലളിതമായി പറഞ്ഞാല്‍ വിഷാദരോഗം എന്ന അവസ്ഥ.

വിഷാദരോഗം, ലഹരി ദുരുപയോഗം, കുടുംബത്തില്‍ മുന്‍പ് ആത്മഹത്യ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍, അപ്രതീക്ഷിതമായി പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മരണം സംഭവിച്ചവര്‍, കാന്‍സറും എയിഡ്‌സും അപസ്മാരവും തുടങ്ങി മാറാരോഗമായി സമൂഹം വീക്ഷിക്കുന്ന രോഗങ്ങള്‍ പിടിപെട്ടവര്‍, തടവുകാര്‍ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവര്‍ ആത്മഹത്യ എന്ന സാധ്യത പരിഗണിക്കുന്നവരില്‍ മുന്‍ഗണനയില്‍ ഉണ്ടെന്ന് പഠനങ്ങള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മുന്‍പൊരിക്കല്‍ ആത്മഹത്യക്ക് ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ള വ്യക്തി അടുത്ത ഒരു വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ അത് പൂര്‍ത്തിയാക്കാനുള്ള അപകടസാധ്യത സാധാരണ വ്യക്തിയെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ കൂടുതലാണ്.

ഈ തോന്നല്‍ ഉള്ളവര്‍ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് 'ഇങ്ങനെ തോന്നുന്ന അനേകം പേരില്‍ ഒരാള്‍ മാത്രമാണ് ഞാന്‍' എന്ന സത്യമാണ്. ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ തോന്നുന്നുണ്ടെന്ന് അടുപ്പമുള്ള ആരോടെങ്കിലും തുറന്നുപറയേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. സ്വയം ജീവിതം ആവശ്യമില്ല എന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും ജീവന്റെ വിലയെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ ധാരണ തരാന്‍ കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് കടം വാങ്ങുന്ന കാതുകള്‍ക്ക് ആയേക്കാം. ആത്മഹത്യ എന്ന ചിന്ത, ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനുള്ള മാര്‍ഗം, ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനുള്ള സാഹചര്യം എന്നിവ ഒത്തുവന്നാലാണ് അത് സംഭവിക്കുക. ചിന്തയെ നിലയ്ക്ക് നിര്‍ത്താന്‍ സാധിക്കില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ, ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനുള്ള കത്തിയും കയറും മറ്റു വഴികളും മുന്നില്‍ വരാതെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ സാധിക്കും. കഴിവതും തനിച്ചിരിക്കാതെ നോക്കാനുമാവും. സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും കുടുംബത്തിനുമിടയില്‍ തുടരുകയാണ് വേണ്ടത്. എന്നിട്ടും വിട്ടൊഴിയാത്ത വിധം ആ ചിന്ത മനസ്സിനെ വേട്ടയാടുന്നുവെങ്കില്‍ ചികിത്സ തേടുകതന്നെ വേണം.

നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തോ ബന്ധുവോ പരിചയക്കാരോ ഇനി ഒരു അപരിചിതനോ തന്നെയും സ്വയം ഇല്ലാതാവുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചെറിയ സൂചന എങ്കിലും തന്നെങ്കില്‍, ദയവു ചെയ്തു ശ്രദ്ധിക്കുക. തിരക്കിട്ട് വില്‍പത്രം തയ്യാറാക്കുന്നതും കടമകള്‍ തീര്‍ക്കുന്നതും പതിവില്ലാത്ത ചില വ്യഗ്രതകളുമെല്ലാം വരാന്‍ പോകുന്ന ദുരന്തത്തി?ന്റെ മുന്നോടിയാവാം. അത് കേള്‍ക്കുക എന്നതാണ് നമുക്ക് ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം. ആ വാക്കുകള്‍ ശ്രദ്ധ നേടാനുള്ള അടവായി കണ്ട് അവഗണിക്കുന്ന ഒരു രീതിയും മുന്‍വിധിയോടെയുള്ള സമീപനവും പാടില്ല. ഉപദേശമോ പരിഹാസമോ ഈ വേളയില്‍ നമ്മുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നുണ്ടാവാനും പാടില്ല. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞരമ്പ് മുറിച്ച് ഫെയ്‌സ്ബുക്കില്‍ വന്ന ആളെ വരെ അവഹേളിച്ചുള്ള കമന്റുകള്‍ കണ്ടു. മനുഷ്യത്വരാഹിത്യം എന്നല്ലാതെ ഒരു പേരില്ല അതിന്.

നാല്‍പതു സെക്കന്‍ഡില്‍ ഒരു ആത്മഹത്യ നടക്കുന്നു എന്നാണ് ലോകാരോഗ്യസംഘടനയുടെ കണക്ക്. ഇത്രയേറെ പേര്‍ സ്വയം ഹത്യയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നതുപോലും ഉള്‍ക്കൊള്ളാവുന്ന ഒന്നല്ല.

ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ 'എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കണം' എന്ന് തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച കടുത്ത വിഷാദരോഗം നീന്തിക്കടക്കുന്നതിന് മുന്‍പ് പല തവണ കണ്ണാടിയിലെ പ്രതിബിംബം 'വാ, നമുക്ക് രക്ഷപ്പെടാം' എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴെല്ലാം പേടിച്ച് ഓടിച്ചെന്ന് പറയാന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്ന കൂട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരാളും ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നത് 'അഹങ്കാരം' കൊണ്ടല്ല. അതിന് പല കാരണങ്ങളുണ്ടാകാം. അതിനാണ് പരിഹാരം വേണ്ടത്.

അങ്ങനെയൊരാളെ ഉണ്ടാക്കുന്നതില്‍ മിക്കപ്പോഴും നമ്മളെന്തേ പരാജയമാകുന്നു? അല്ലെങ്കില്‍ നമ്മളെന്തേ തുറന്നുപറയാന്‍ മടിക്കുന്നു? ദുഃഖം പറയുന്നത് എങ്ങനെയാണ് നാണക്കേടാകുക? അതില്‍ കുറവുകളില്ല. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ തല ചായ്ച്ച് കരയാനുള്ള തോളുകളും നെഞ്ചും കണ്ടെത്താനാവണം.

ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ തോന്നുന്ന സുഹൃത്തിനോട് കൃത്യമായി സംസാരിക്കുക. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്‌നമാണ് അവരെ ഇതിലേക്ക് നയിക്കുന്നതെങ്കില്‍, അതേക്കുറിച്ച് വസ്തുനിഷ്ഠമായി ചിന്തിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കുന്ന ആള്‍ക്കായിരിക്കും. സുഹൃത്തിന്റെ വേണ്ടപ്പെട്ടവരോട് കാര്യങ്ങള്‍ പറയാം. ഒരു മടിയും കൂടാതെ ഒരു സൈക്യാട്രിസ്റ്റിന്റെ സഹായം തേടാം. കാരണം കടുത്ത ആത്മഹത്യാപ്രവണത തോന്നുന്നത് വ്യക്തിയുടെ 'അഹങ്കാരം/ തോന്നിവാസം/വിഡ്ഢിത്തം' എന്നിവയൊന്നുമല്ല. തലച്ചോറില്‍ ഉള്ള സെറട്ടോനിന്‍, ഡോപ്പമിന്‍ തുടങ്ങിയ രാസവസ്തുക്കളുടെ വ്യക്തമായ സ്വാധീനം ഈ ചിന്തകള്‍ക്ക് പിന്നിലുണ്ട്. കൃത്യമായ കൗണ്‍സലിങ്ങും മരുന്ന് കഴിച്ചുള്ള ചികിത്സയും ചേര്‍ന്ന് ജീവന്‍ രക്ഷിക്കുന്നതില്‍ വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.
തുടര്‍ച്ചയായി ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുകയും വിഷാദലക്ഷണം കാണിക്കുകയും മരണതാത്പര്യം ആവര്‍ത്തിച്ച് പറയുകയും ചെയ്യുന്നവരെ 'സഹതാപദാഹം/ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കള്ളത്തരം' ആയി മുന്‍വിധിയോടെ കാണാതെ അവരെ കേള്‍ക്കാന്‍ ചെവിയും മനസ്സും അവര്‍ക്ക് ചായാനൊരു തോളും വിട്ടു കൊടുക്കുക എന്നതാണ്. മുന്നറിയിപ്പ് തരുന്നവര്‍ മിക്കവരും സ്വയം ഇല്ലാതാകണമെന്ന ചിന്ത ഉള്ളവരാകാം.അവര്‍ക്ക് സഹായം വേണം.  പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് അത് കൊടുക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ്‌നമ്മളല്ലാതെ ആരാണത് ചെയ്യുക...!

മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിലെങ്കിലും സ്വയം ഇല്ലാതാവണമെന്ന ചിന്തയുണ്ടെങ്കില്‍ അരുതെന്ന് ഓര്‍മിപ്പിക്കട്ടെ.  അടുപ്പമുള്ളയൊരാളോട് തുറന്ന് സംസാരിക്കൂ.ഒരു തരത്തിലും ഉള്ളിലെ ചെകുത്താന്‍ അടങ്ങുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഒരു മനോരോഗവിദഗ്ധനെ കാണാന്‍ ഈ വ്യക്തിയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാന്‍ കൂടെയുള്ളവര്‍ ശ്രദ്ധിക്കണം.

ആത്മഹത്യത്വരയുള്ള കടുത്തവിഷാദത്തിന് മരുന്നുചികിത്സ തന്നെ വേണം. ഇതൊരു രോഗാവസ്ഥ തന്നെയാണ്.  പറന്നകലും മുന്‍പ് ഒരു വേള തിരിച്ചു ചിന്തിക്കാനായാല്‍ അത് തന്നെയാകും ചരിത്രം മാറ്റിയെഴുതുന്ന നിമിഷം. അനുഭവം ഗുരു..!