രുന്നൂറു വര്‍ഷം മുന്‍പ് വരെ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് ഇന്നത്തേതില്‍ നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. മിക്കവാറും ആളുകള്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു തൊഴിലാണ് പഠിച്ചത്. അതുതന്നെ സ്‌കൂളിലും കോളേജിലുമൊന്നും പോയുള്ള പഠനമല്ല, മറിച്ച് പരമ്പരാഗതമായി കുടുംബത്തില്‍ നിന്നോ, അല്ലെങ്കില്‍ പരിചയസമ്പന്നരായ മറ്റു തൊഴിലാളികളുടെ അടുത്ത്  അപ്രന്റീസ് ആയി നിന്നോ ഒക്കെയാണ് തൊഴില്‍ പഠനം. യുണിവേഴ്‌സിറ്റി  പഠനത്തിന് പോയിരുന്നവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും സമ്പന്ന കുടുംബങ്ങളില്‍ നിന്നായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജോലി സമ്പാദിക്കുക എന്നതായിരുന്നില്ല യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ഡിഗ്രിയുടെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യം.

കഴിഞ്ഞ ഇരുന്നൂറ് വര്‍ഷത്തില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യകാലം തൊട്ട് ഇതെല്ലാം  മാറിമറയാന്‍ തുടങ്ങി. സമൂഹം കൂടുതല്‍ പരിഷ്‌കൃതവും സാങ്കേതികവിദ്യകള്‍ കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണവും ആയതോടെ അപ്രന്റീസായി മാത്രം തൊഴില്‍ പഠിക്കാം എന്ന കാലം കഴിഞ്ഞു. യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികള്‍ എണ്ണത്തില്‍ വര്‍ദ്ധിച്ചതോടെ മധ്യവര്‍ഗ്ഗവും അവിടെയെത്തി. യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ഡിഗ്രിയുള്ളവര്‍ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ സാമ്പത്തികലാഭവും സാമൂഹ്യപുരോഗതിയും ഉണ്ടാകുമെന്ന് കണ്ടതോടെ അതെത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ ലോകത്തെവിടെയും മിടുക്കന്മാരും മിടുക്കികളും ശ്രമം തുടങ്ങി. അതിപ്പോഴും തുടരുന്നു.

ഞാന്‍ മുന്‍പ് പറഞ്ഞതുപോലെ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികള്‍ എന്നാല്‍ അറിവ് പകര്‍ന്നുനല്‍കുന്ന സ്ഥലം മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങള്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്ന, നേതൃത്വഗുണം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്ന, ഭാഷാപഠനത്തിന് അവസരം തരുന്ന, അങ്ങനെ പൊതുവെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ അഭിമാനം കൂട്ടുന്ന സ്ഥലം കൂടിയാണ്. 

അമേരിക്കയിലെ മുന്തിയ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികളില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുന്നവരെ വന്‍കിട കമ്പനികള്‍ വലിയ ശമ്പളം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് റാഞ്ചുന്നത് അവരുടെ സാങ്കേതിക മികവുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ലക്ഷക്കണക്കിന് അപേക്ഷകരില്‍ നിന്നും ഒരു ശതമാനത്തെ അരിച്ചെടുത്ത് അങ്ങനെയുള്ളവരുടെ വലിയ സാമൂഹ്യശ്രുംഖല ഉണ്ടാക്കുന്നതില്‍ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികള്‍ വിജയിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണെന്ന് പഠനങ്ങള്‍ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. 

ഇന്ത്യയില്‍ കോതമംഗലത്തും കാണ്‍പൂര്‍ ഐഐടി യിലും പഠിപ്പിക്കുന്ന സിവില്‍ എന്‍ജിനീയറിംഗ് ഒന്നുതന്നെയാണെങ്കിലും കാണ്‍പൂരില്‍ പഠിച്ചിറങ്ങുന്നവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ 'ഡിമാന്‍ഡ്' ഉണ്ടാകുന്നതിന്റെ കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല. സിവില്‍ എന്‍ജിനീയറിംഗ് അല്ലാതെ സിവില്‍ സര്‍വീസ് മുതല്‍ പരിസ്ഥിതി എന്‍ജിഓ വരെയായി കാണ്‍പൂരിലെ  വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ തിളങ്ങുന്നതിന്റെ കാരണവും മറ്റൊന്നല്ല.

ഇതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസകാലത്ത് അവര്‍ക്കേറ്റവും നല്ല 'സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക്'  ഉണ്ടാക്കുന്നതിലായിരിക്കണം നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ എന്നു ഞാന്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചുപറയുന്നത്. കുട്ടികള്‍ എന്തുപഠിക്കുന്നു എന്നത് രണ്ടാമതേ വരുന്നുള്ളു. ഏതു സ്ഥാപനത്തിലാണ് പഠിക്കുന്നത് എന്നതാണ് പ്രധാനം. ബോറടിക്കുമെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി പറയട്ടെ, നല്ല സ്ഥാപനം എന്നാല്‍ നല്ല വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുള്ളത്,  നല്ല അധ്യാപകരുള്ളത്, നല്ല കരിക്കുലം ഉള്ളത്, കരിക്കുലത്തിന് പുറത്ത് ഭാഷ പഠിക്കാനും നേതൃത്വഗുണം പരിപോഷിപ്പിക്കാനും അവസരമുള്ളത് എന്നിങ്ങനെയാണ്.

ഇന്ത്യക്ക് പുറത്ത്, പ്രത്യേകിച്ച് പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളില്‍ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യുന്നതിന്റെ  പ്രധാന ഗുണങ്ങള്‍ വിവിധ നാടുകളില്‍ നിന്നുള്ള കുട്ടികളുമായി ഇടപഴകാനുള്ള അവസരം, ആണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കും തുല്യമായ അവസരം, പല ഭാഷകള്‍ പഠിക്കാനും പറയാനുമുള്ള അവസരം, ധാരാളം ഇലക്ടീവുകള്‍, കരിക്കുലത്തിനു പുറത്ത് നേതൃത്വഗുണങ്ങള്‍ മെച്ചപ്പെടുത്താനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ ഇതൊക്കെയാണ്.  

ഇതുകൊണ്ടൊക്കെത്തന്നെയാണ് സാധിക്കുന്നവരെല്ലാം കുട്ടികളെ വിദേശങ്ങളില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റു സംസ്ഥാനത്തെങ്കിലും പഠിക്കാന്‍ വിടുന്നതിനെ ഞാന്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത്. വിദേശത്ത് പഠിക്കാന്‍ പോകുന്നതിനുള്ള ചില നിര്‍ദേശങ്ങളാണ് ഇനിയുള്ളത്.

സ്‌കൂള്‍ തലത്തില്‍: പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സ് തൊട്ടാണ് യൂറോപ്പില്‍ ബോര്‍ഡിങ് സ്‌കൂളുകള്‍ ആരംഭിക്കുന്നത്.  ഇംഗ്ലണ്ടും സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലാന്‍ഡുമെല്ലാം ഇതിന് പേരുകേട്ടതുമാണ്. ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുള്‍പ്പെടെ ഏറെ നേതാക്കളും മറ്റു സെലിബ്രിറ്റികളും പഠിച്ചിറങ്ങിയതാണ് ജനീവയിലെ ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ സ്‌കൂള്‍.  ഇവിടുത്തെ ഫീസ് കേട്ടാല്‍ തലചുറ്റും. ഒരുവര്‍ഷം ഏകദേശം ഇരുപത്തിയഞ്ചു ലക്ഷം രൂപയാണ് വീട്ടില്‍ നിന്നുവരുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക്. ബോര്‍ഡിങ്ങാണെങ്കില്‍ അത് നാല്പതോ അന്‍പതോ ലക്ഷമാകാം. എന്നാല്‍ മുന്‍പ് പറഞ്ഞതുപോലെ  international' ആയിട്ടാണ് കുട്ടികള്‍ അവിടെനിന്നും പഠിച്ചിറങ്ങുന്നത്.  

അതിന്റെ ഗുണം ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യും. മലയാളിയായ സണ്ണി വര്‍ക്കി നടത്തുന്ന GEMS World Academy യും ഇവിടെ ഉണ്ട് . പന്ത്രണ്ട് വയസ്സില്‍ തന്നെ കുട്ടികളെ ബോര്‍ഡിങ്ങില്‍ ആക്കുന്നതിനോട് എനിക്ക് മാനസികമായി വലിയ താല്പര്യമില്ല. അതേസമയം അതൊരു മോശമായ കാര്യമാണെന്ന അഭിപ്രായവുമില്ല. രാജ്യവും സ്‌കൂളുമൊക്കെ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോള്‍ നല്ല ശ്രദ്ധ വേണം എന്നുമാത്രം.

പത്താം ക്ലാസ് കഴിയുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക് ഞാന്‍ പലപ്പോഴും നിര്‍ദേശിക്കാറുള്ള ഒന്നാണ് യുണൈറ്റഡ് വേള്‍ഡ് കോളേജിന്റെ ശൃംഖലയിലുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്ഥാപനം. പൂനെയിലും സിംഗപ്പൂരിലും ഒക്കെയായി പതിനേഴ് UWC ഉണ്ട് . രണ്ടുവര്‍ഷത്തെ പരിശീലനമാണ്. പഠനരംഗത്തും പുറത്തും മികവ് പുലര്‍ത്തുന്നവരെയാണ്  തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. ലോകത്തെ പല രാജ്യത്തുനിന്നുമുള്ള കുട്ടികള്‍ ഇവിടെയെത്തുന്നു. നല്ല ഫ്‌ലെക്‌സിബിലിറ്റിയുള്ള കരിക്കുലമാണ്. പഠനം കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ലോകത്തെ ഒന്നാംകിട യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികളില്‍ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടാന്‍ എളുപ്പമാണ്. 

മിടുക്കരായ കുട്ടികളുള്ളവര്‍, അവരെ എന്‍ജിനീയറോ ഡോക്ടറോ ഒക്കെ  ആക്കണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധമില്ലാത്തവര്‍ ഇതൊന്ന് ട്രൈ ചെയ്തുനോക്കേണ്ടതാണ്. ഇതുപോലെ പത്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ പോകാന്‍ പറ്റുന്ന അനവധി സ്ഥാപനങ്ങള്‍ ലോകത്ത് എവിടെയുമുണ്ട്. UWC യില്‍ വലിയ ഫീസൊന്നുമില്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ള കോളേജുകളില്‍ വലിയ ഫീസാണ്. ആ തലത്തില്‍ ആരുംതന്നെ സ്‌കോളര്‍ഷിപ്പ് നല്‍കുകയുമില്ല.  അതുകൊണ്ട് സാമ്പത്തിക അടിത്തറയുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ സ്‌കൂള്‍തലത്തില്‍ കുട്ടികളെ വിദേശത്ത് വിടാവൂ. കാരണം സ്‌കൂള്‍തലത്തില്‍ ഇവിടെ പഠിച്ച കുട്ടികള്‍ക്ക് പിന്നെ ഇന്ത്യയിലെ വളരെ സങ്കുചിതമായ കരിക്കുലത്തില്‍ പഠിക്കാന്‍ പ്രയാസമാണ്. അതിന് ശ്രമിക്കാതിരിക്കുകയാണ് നല്ലത്.

അണ്ടര്‍ഗ്രാജുവേഷന്‍: കേരളത്തില്‍ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞാല്‍ നമ്മള്‍ ഡിഗ്രിക്ക് പോകുന്നു എന്നു പറയുമ്പോള്‍ പാശ്ചാത്യനാടുകളില്‍ അതിന് അണ്ടര്‍ഗ്രാജുവേഷന്‍ എന്നാണ് പറയുക. ഈ പ്രായമാകുമ്പോഴേക്കും കുട്ടികള്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ഗള്‍ഫിലൊക്കെ വളരുന്നവര്‍ അല്‍പ്പമൊക്കെ സ്വന്തം കാലില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ പഠിച്ചുകാണും. സിംഗപ്പൂര്‍ മുതല്‍ ലണ്ടന്‍ വരെ, ജര്‍മ്മനി മുതല്‍ ഓസ്‌ട്രേലിയ വരെ, ന്യുസിലാന്‍ഡ് മുതല്‍ കാനഡ വരെ ഇതില്‍  വലിയ അവസരങ്ങളുണ്ട്. 

ഡിഗ്രിപഠനത്തിന് അനവധി ഓപ്ഷന്‍ ഉള്ളത്, ഇലക്റ്റീവുകളുള്ളത്, പഠനം തുടങ്ങിയതിനു ശേഷം മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറാന്‍ സൗകര്യമുള്ളത്, ഭാഷ പഠിക്കാമെന്നുള്ളത്, മറ്റു നാട്ടുകാരുമായി ഇടപഴകാം എന്നുള്ളത്, പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് അവരുടെ വ്യക്തിത്വ വികസനത്തിന് പരിധികള്‍ ഇല്ല. എന്നിങ്ങനെ അനവധി ഗുണങ്ങള്‍ പാശ്ചാത്യനാടുകളിലെ അണ്ടര്‍ഗ്രാജുവേറ്റ് പഠനത്തിനുണ്ട്.

സാധാരണഗതിയില്‍ സ്‌കോളര്‍ഷിപ്പ് ഒന്നും ലഭിക്കില്ല എന്നതാണ് അണ്ടര്‍ഗ്രാജുവേറ്റ് ലെവലില്‍ പാശ്ചാത്യനാടുകളില്‍  പോകാനുള്ള ഒരു പ്രധാന ബുദ്ധിമുട്ട്. സിംഗപ്പൂരിലെ നാഷണല്‍ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ഇതിനൊരു അപവാദമാണ്. ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും അനവധി കുട്ടികളെ സ്‌കോളര്‍ഷിപ്പില്‍ കൊണ്ടുവന്ന് പഠിപ്പിച്ച് അവിടെത്തന്നെ ജോലിക്ക് അവസരം നല്‍കുന്ന ഒരു പദ്ധതി NUS നുണ്ട്. ഇത് മലയാളികള്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.  മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലും ഇതുപോലെയൊക്കെ പല സൗകര്യങ്ങളും കാണും. അറിവുള്ളവര്‍ കമന്റായി ഇട്ടാല്‍ നന്നായിരുന്നു.

സാധാരണഗതിയില്‍ പഠനത്തിലെ മികവ്, പഠനേതര വിഷയങ്ങളില്‍ തെളിയിക്കപ്പെട്ട താല്പര്യം scholastic aptitude test ( SAT) പരീക്ഷയിലെ സ്‌കോര്‍,  ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലെ പ്രാവീണ്യം പരിശോധിക്കാന്‍ ബ്രിട്ടീഷ് കൗണ്‍സില്‍ നടത്തുന്ന IELTS , അമേരിക്കയില്‍ അഡ്മിഷന് വേണ്ടിയുള്ള TOEFL ,  ഇവയാണ് വിദേശത്ത് പഠിക്കാന്‍ വേണ്ടത്. 

കൂടാതെ പഠനകാലത്ത് കുട്ടിയുടെ ചിലവ് നോക്കാനുള്ള സാമ്പത്തികഭദ്രത മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് ഉണ്ട് എന്നതിന് തെളിവും നല്‍കേണ്ടിവരും. ഇതൊക്കെ സംഘടിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റുന്നവര്‍ കുട്ടികളെ നല്ല യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയില്‍ പഠിപ്പിക്കാന്‍ വിടേണ്ടതാണ് എന്നാണ് എന്റെ  ഉപദേശം. നല്ല യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികള്‍ ഏതാണെന്നതിന്റെ ജനറല്‍ റാങ്കിങ് ഇവിടെയുണ്ട് . പിന്നെ നിങ്ങളുടെ താത്പര്യമനുസരിച്ച് ഓരോ പ്രത്യേക വിഷയത്തിന്റെയും റാങ്കിങ് ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ ലഭ്യമാണ്.

പുറത്ത് പഠിക്കാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഏതു വിഷയം പഠിക്കണമെന്നത് ഇപ്പോഴും കണ്‍ഫ്യുഷന്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നാണ്.  ഓപ്ഷനുകളുടെ ആധിക്യം തന്നെയാണ് ഇതിനു കാരണം. പാശ്ചാത്യ  രാജ്യങ്ങളില്‍ ഏതു ഡിഗ്രിയെടുത്താലും തൊഴിലവസരങ്ങളുണ്ട് എന്നതും, ഏതു തൊഴിലിനും മാന്യതയുണ്ട് എന്നതുമൊക്കെ കാരണം നമുക്ക് നിറയെ ചോയ്‌സുണ്ട്. സിംപിളായ രണ്ടു നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ കൂടി തരാം. വിദേശത്തുപോയി മെഡിസിന്‍ പഠിക്കുന്നത് റിസ്‌കാണ്. മെഡിസിനെപ്പറ്റി എഴുതിയപ്പോള്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ  ഒരു രാജ്യത്തെ മെഡിക്കല്‍ ഡിഗ്രി മറ്റു ഭൂരിഭാഗം രാജ്യത്തും വിലയുള്ളതല്ല. 

അമേരിക്കയില്‍ ഹാര്‍വാര്‍ഡില്‍ നിന്നും മെഡിസിന്‍ പഠിച്ചുവരുന്ന കുട്ടിക്ക് ഇംഗ്ലണ്ടിലോ കേരളത്തിലോ ഒന്നും പ്രാക്ടിസ് ചെയ്യാന്‍ അവകാശമില്ല. ഇത് നഴ്‌സിങിനും ഡെന്റിസ്ട്രിക്കും ഉള്‍പ്പെടെ ബാധകമാണ്. അതേസമയം ലോകത്ത് ഇപ്പോള്‍ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്ക് ഏറ്റവും ബ്രാന്‍ഡ് വാല്യു ഉള്ളത് എന്‍ജിനീയറിങിലാണ്.  പ്രത്യേകിച്ചും കംപ്യൂട്ടര്‍ സയന്‍സില്‍. സത്യ നദെല്ലയും സുന്ദര്‍ പിച്ചയും ഇരിക്കുന്നത്ര ഉയരത്തിലിരിക്കാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ ബ്രാന്‍ഡുകാര്‍ അധികമില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ രംഗത്തേക്ക് കടന്നുവരുന്ന ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്ക് അവസരങ്ങള്‍ കിട്ടും. അവരുടെ തലമുറകളില്‍ ഗ്ലാസ് സീലിംഗ്  ഉണ്ടാകുകയുമില്ല.

ഡിഗ്രിയല്ലാതെ നിരവധി സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് കോഴ്‌സുകള്‍ പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളില്‍ ലഭ്യമാണ്. ഒരാഴ്ച  മുതല്‍ രണ്ടുവര്‍ഷം വരെ നീളുന്ന അനിമേഷന്‍ തൊട്ട് ഫിസിയോതെറാപ്പി വരെയുള്ളവ. ഇന്ത്യയില്‍ യാതൊരു തൊഴില്‍ പരിചയവും ഇല്ലാതെ നേരിട്ട് ഈ കോഴ്‌സുകള്‍ക്ക് വരുന്നത് അല്‍പം റിസ്‌കാണ്. ഒന്നാമത് ഇതിന്റെയൊക്കെ കാര്യത്തില്‍ അത്ര ക്വാളിറ്റി കണ്‍ട്രോള്‍ ഇല്ല. വികസിതരാജ്യങ്ങളിലെ പാവം കുട്ടികളെ മുന്നില്‍ കണ്ട് 'വിസ സംഘടിപ്പിക്കാന്‍' മാത്രമായി നടത്തുന്ന ഡിപ്ലോമ കോഴ്‌സുകള്‍ പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിലുണ്ട്. ഇതിനൊക്കെ ഉശിരന്‍ വെബ് സൈറ്റൊക്കെ കാണും. പക്ഷെ, ഇവിടെ നിങ്ങള്‍ക്ക് വിദേശ പഠനത്തിന്റെ ഒരു ഗുണവും കിട്ടില്ല. കാശു പോകുന്നതു മാത്രം മിച്ചം. ഏറെ ശ്രദ്ധിച്ചേ  യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികള്‍ അല്ലാത്ത ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ പഠിക്കാന്‍ ചേരാവൂ.

ഗ്രാജുവേറ്റ് സ്റ്റഡീസ് (ബിരുദാനന്തര ബിരുദം).  പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിലെ ഗ്രാജുവേറ്റ് സ്റ്റഡീസിലാണ് വാസ്തവത്തില്‍ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്ക് ഏറ്റവും അവസരമുള്ളത്. നാട്ടിലെ സ്‌ക്രീനിംഗ് സംവിധാനം വഴി ഉയര്‍ന്ന റാങ്കുള്ള മിടുക്കന്മാര്‍ക്ക് പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളില്‍ ബിരുദാനന്തര ബിരുദത്തിന് അവസരമുണ്ടാകുന്നു.  ഓരോ രാജ്യവുമനുസരിച്ച് കടമ്പകള്‍ പലതും മാറിവരും. എന്നാലും അടിസ്ഥാനമായി,

1. ശരാശരിയിലും മികച്ച മാര്‍ക്ക്
2. ഭാഷാ പ്രാവീണ്യം, IELTS TOEFL
3. GRE അല്ലെങ്കില്‍ GMAT (MBA ക്ക്)
4. അടിപൊളി ഒരു 'motivation letter'
5. ഒന്നോ രണ്ടോ നല്ല റഫറന്‍സ് ലെറ്റര്‍
6. സാമ്പത്തികഭദ്രതയുടെ തെളിവ്

ഇത്രയുമുണ്ടെങ്കില്‍ നല്ല യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികളില്‍ അഡ്മിഷന്‍ നേടാം. ഇതില്‍ ഓരോന്നിലും കുട്ടികളുടെ  മികവനുസരിച്ച് അവര്‍ തന്നെ ഫീസ് ഒഴിവാക്കിത്തരികയോ, സ്‌കോളര്‍ഷിപ്പ്  തരികയോ ചെയ്യും. ഒരു വര്‍ഷം മുന്‍പേ ശ്രമിച്ചുതുടങ്ങുക. അപേക്ഷ തയ്യാറാക്കുന്നതും മോട്ടിവേഷന്‍ ലെറ്റര്‍ എഴുതുന്നതുമൊക്കെ ഇംഗ്ലീഷില്‍ നല്ല അറിവുള്ളവരുടെ സഹായത്തോടെ ചെയ്യുക. എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഗൗരവമായെടുക്കണം.

കണ്‍സള്‍ട്ടന്റുമാരും ഏജന്റുമാരും: വിദേശത്ത് ഉപരിപഠനത്തിന് സഹായിക്കാന്‍ ഇപ്പോള്‍ കേരളത്തില്‍ അനവധി ഏജന്‍സികളും കണ്‍സള്‍ട്ടന്റുമാരുമുണ്ട്. ഇവരുടെ സേവനം തേടുന്നതില്‍ തെറ്റൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ചില കാര്യങ്ങള്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക.

1. നിങ്ങളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കുന്നതില്‍ അല്ല നിങ്ങളെ നാടുകടത്തുന്നതിലാണ് ഏജന്‍സിയുടെ വരുമാനമിരിക്കുന്നത്. അപ്പോള്‍ മിക്കവാറും തീരുമാനങ്ങളും നിങ്ങള്‍ എടുക്കണം, അല്ലാതെ എല്ലാം അവര്‍ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കരുത്.

2. കേരളത്തിലെ മറ്റേത് കച്ചവടക്കാരെയും പോലെ 'ഇപ്പ ശരിയാക്കിത്തരാം' എന്ന മട്ടിലുള്ള അവകാശവാദങ്ങള്‍ ഇവര്‍ നടത്തിയെന്നുവരാം. കബളിക്കപ്പെട്ടാല്‍ കാശ് തിരിച്ചുമേടിക്കല്‍ ഒന്നും നടപ്പുള്ള കാര്യമല്ല.

3.  മെഡിക്കല്‍ സംബന്ധിച്ച വിഷയങ്ങളില്‍ വിദേശത്ത് പഠനത്തിന് പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചുവേണം  ചെയ്യാന്‍. വിദേശത്ത് മെഡിക്കല്‍ ബിരുദം നേടിയാല്‍ ഇന്ത്യയില്‍ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാനും മറ്റു രാജ്യങ്ങളില്‍ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാനും ഒക്കെ ഏറെ കടമ്പകള്‍ ഉണ്ട്.

4. വിദേശരാജ്യത്തെ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയുടെ നിലവാരം, അവിടുത്തെ ചെലവ്, ഇതിനെയൊക്കെപ്പറ്റി കണ്‍സള്‍ട്ടന്റുമാര്‍ പറയുന്നത് അപ്പാടെ വിശ്വസിക്കരുത്. ഇന്റര്‍നെറ്റുള്ള കാലത്ത് ഇതെല്ലം എളുപ്പത്തില്‍ പരിശോധിക്കാമല്ലോ, പരിശോധിക്കണം.

5. അവസാനം രാജ്യവും യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയും കോഴ്‌സും  ഒക്കെ തീരുമാനിക്കുന്ന സമയത്ത് ഫേസ്ബുക്കില്‍ കൂടി അതേ സ്ഥലത്ത് പഠിക്കുന്ന മലയാളികളെ കണ്ടെത്തി അഭിപ്രായം ചോദിക്കാം. അതിനൊക്കെയാണ് ഫേസ്ബുക്ക് ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്. അല്ലാതെ സെല്‍ഫിയെടുത്ത് പോസ്റ്റി ലൈക്ക് മേടിക്കാന്‍ മാത്രമല്ല.

വിദേശത്ത് പഠനത്തിന് എന്ത് ചിലവാകും എന്ന് പലപ്പോഴും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യമാണ്. ഇത് ഓരോ രാജ്യത്തിലും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതും സ്‌കൂള്‍ തൊട്ടു പിഎച്ച്ഡി വരെ വേറെയും മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. പൊതുവെ പറഞ്ഞാല്‍ അമേരിക്കയിലാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ഏറെ ചിലവുള്ളത്. അവിടുത്തെ തന്നെ കുട്ടികള്‍ വിദ്യാഭ്യാസ വായ്പ എടുത്താണ് പഠിക്കുന്നത്. സ്‌കോളര്‍ഷിപ്പ് ഇല്ലാതെ അമേരിക്കയില്‍ പഠിക്കുക എന്നത് നല്ല സാമ്പത്തിക ഭദ്രത ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം ആലോചിച്ചാല്‍ മതി. 

ഇതിലും കുറവാണ് ബ്രിട്ടനിലും കാനഡയിലും ആസ്‌ട്രേലിയയിലും ഒക്കെ ഫീയും ജീവിതചെലവും. ഈ രാജ്യങ്ങളില്‍ സ്ഥിരതാമസത്തിന് അനുമതിയുള്ളവര്‍ക്ക് (permanant residents), അല്ലെങ്കില്‍ പൗരന്മാര്‍ക്ക് ഫീസില്‍ വലിയ കുറവൊക്കെ ഉണ്ട്. കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം അങ്ങോട്ട് കുടിയേറുന്നവര്‍ ഉണ്ട്. യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ പലയിടത്തും വിദ്യാഭ്യാസം ഫ്രീയാണ്, പക്ഷെ ജീവിത ചെലവ് ഏറെ കൂടുതലാണ്. അപ്പോള്‍ ഫീസ് ഇല്ല എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം യൂറോപ്പ് തിരഞ്ഞെടുക്കരുത്. അതേസമയം തന്നെ പഠിച്ചു പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ ജോലിക്കുള്ള സാധ്യതയും കൂടി കണക്കിലെടുത്തു വേണം ഈ തീരുമാനമെടുക്കാന്‍. 

ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഇതുവരെയും അമേരിക്കയാണ് ഒന്നാമത്.  ഇംഗ്ലീ്ഷ് സംസാരിക്കുന്ന ഇടങ്ങള്‍ (ആസ്‌ട്രേലിയ, കാനഡയിലെ ഇംഗ്‌ളീഷ് പ്രദേശങ്ങള്‍, ഇംഗ്ലണ്ട്) നമുക്ക് കൂടുതല്‍ സാധ്യതയുള്ളതാണ്. സ്വീഡനിലും ജര്‍മ്മനിയിലും ഒക്കെ പോകുന്നതിന് മുന്‍പ് അവിടുത്തെ ഭാഷ പഠിച്ചില്ലെങ്കില്‍ ജോലിസാധ്യത ഏറെ കുറയും. പക്ഷെ ഇക്കാര്യത്തില്‍ എല്ലാം മാറ്റങ്ങള്‍ വരികയാണ്. ചുറ്റുമുള്ള മാറ്റങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക.

നാട്ടില്‍ ലോണ്‍ എടുത്തൊക്കെ വിദേശത്ത് പഠിക്കാന്‍ പോകുന്നത് നല്ല ഇന്‍വെസ്റ്റ്‌മെന്റ് ആണോ എന്ന്  പലരും ചോദിക്കാറുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഉത്തരം ഓരോ കുടുംബവും അവരുടെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രത അനുസരിച്ചും കുട്ടികള്‍ എവിടെ പോകുന്നു എന്നതിനെ അനുസരിച്ചും ഒക്കെ എടുക്കണം. അതേസമയം നാട്ടില്‍ മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും ഫഌറ്റ് ഒക്കെ വാങ്ങിയിടുന്നതിലും എത്രയോ നല്ല കാര്യമാണ് കുട്ടികളെ  വിദേശത്ത് പഠിക്കാന്‍ വിടുന്നത്. 

പ്രത്യേകിച്ചും പെണ്‍കുട്ടികളെ ഇന്ത്യക്ക് പുറത്ത് പഠിക്കാന്‍ വിടുന്നത് അവരുടെ വ്യക്തിത്വം പൂര്‍ണ്ണമായും വികസിക്കാനുള്ള അവസരമുണ്ടാക്കും. നാട്ടിലുള്ള ഒരേക്കര്‍ ഭൂമിയില്‍ അരയേക്കര്‍ വിറ്റിട്ടാണെങ്കിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ചിലവാക്കുന്നതില്‍ ഒരു തെറ്റുമില്ല.  വിദ്യാധനം സര്‍വ്വധനാല്‍ പ്രധാനം എന്നത് പഴഞ്ചൊല്ല് മാത്രമല്ല, നല്ല സാമ്പത്തിക തത്വശാസ്ത്രം കൂടിയാണ്.

ഈ പരമ്പരയുടെ മുന്‍ലക്കങ്ങള്‍ 

1. അതിരുകളില്ലാത്ത ലോകം, മതിലുകളുയരുന്ന ലോകം 

2. ചാട്ടത്തിലെങ്ങാനും പിഴച്ചുപോയാല്‍ 

3. മൂട്ടയെ പിടിക്കുന്ന പട്ടിയുടെ ഓപ്പറേറ്റര്‍ 

4. ഈ കുട്ടിക്ക് ഒരു ജീവിതം കൊടുക്കൂ....

5. ഈ എന്‍ജിനീയര്‍മാര്‍ക്കെന്താ കൊമ്പുണ്ടോ?

6വൈദ്യം പഠിക്കണം ദ്രവ്യമുണ്ടാക്കുവാന്‍

7. ഞങ്ങള്‍ വക്കീലന്മാരെന്താ മോശാ?

8. എന്തുവന്നാലും നാടകക്കമ്പനി തുടങ്ങരുത്‌

9. നേഴ്‌സിങ്ങിന്റെ സാധ്യതകള്‍ അവസാനിക്കുന്നില്ല 

10. 'ബമാമ'യുടെ കോളേജ് ജീവിതം

11. ഇംഗ്ലീഷ് ഒരു ഭാഷയാണ്, ബുദ്ധിയുടെ അളവുകോലല്ല, പക്ഷേ

12. തപാല്‍ വഴി നീന്തല്‍ പഠിക്കാമോ

13. മുടിവെട്ടും ഇറച്ചിവെട്ടും....! യൂറോപ്പിലെ തൊഴില്‍ സാദ്ധ്യതകള്‍

14. ബുദ്ധിയുള്ളവരെ ഉദ്ധരിക്കുന്നത് ബുദ്ധിയില്ലാത്തവര്‍

15. ബയോഡേറ്റയെ ആര്‍ക്കാണ് പേടി