മ്പിളിയെ അവര്‍ കിണറ്റിലേയ്ക്ക് തള്ളിയിട്ടതാണ്. പിന്നെ നിലാവെളിച്ചത്തില്‍, കിണറ്റില്‍കിടന്നു കരഞ്ഞ അമ്പിളിയെ ആദ്യമായി കണ്ടത് ഡേവിഡാണ്‌. ഓളങ്ങളുലയാതെ അവളെ തൊട്ടിയില്‍ കയറ്റി കിണറ്റില്‍ നിന്ന് പൊക്കിയെടുക്കാന്‍ അവന്‍ ആവതു ശ്രമിച്ചതുമാണ്. തൊട്ടി ആഞ്ഞുവലിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, തൊട്ടിയില്‍ നിന്ന് അമ്പിളി വീണുപോകല്ലേയെന്ന ആധിയായിരുന്നു അവന്.

എത്ര തൊട്ടി വെള്ളം കോരിയെന്ന് അവന് ഓര്‍മ്മയില്ല. അവസാനം ഒരു പാതാളക്കരണ്ടിയെടുത്ത് കിണറ്റിലിട്ട് അവളെ രക്ഷിക്കാന്‍ ഡേവിഡ് പരിശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ്, ലോകം മുഴുവന്‍ അവനെ വിഡ്ഢിയെന്നു വിളിച്ചത്. 'ഡ' എന്ന അക്ഷരം കാണുമ്പോഴെല്ലാം, പണ്ട് മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിച്ച മലയാള പാഠഭാഗത്തിലെ 'വിഡ്ഢിയായ ഡേവിഡി'നെ ഓര്‍മ്മ വരും. ഡേവിഡ് മണ്ടനായതുകൊണ്ടാണോ അവളെ രക്ഷിക്കാന്‍ പരിശ്രമിച്ചത്?

ഇന്നു രാത്രി എന്റെ മോന്‍ ജോപോള്‍ പറഞ്ഞു; അമ്പിളിയെ കണ്ണാടി കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാണെന്നും, നമ്മുടെ മുഖം നോക്കിയാല്‍ അമ്പിളിയില്‍ കാണാമെന്നും. ഇതുകേട്ട് കുറച്ചു നേരം ഞാന്‍ മിണ്ടാതിരുന്നു. പണ്ടെങ്ങോ ആരോ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്, ചന്ദ്രഗോളത്തിലൊരു മുയലിരിപ്പുണ്ടെന്ന്. അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ ഒരു കാര്യം തീര്‍ച്ചയാണ്, അമ്പിളിയിലെ മുയല്‍കുഞ്ഞന്‍ ചാട്ടം മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു.

അല്ലെങ്കില്‍ അമ്പിളിയ്ക്ക് കിണറ്റില്‍ കിടക്കേണ്ട ഈ ഗതി വരില്ലായിരുന്നു. 'ആണോ അപ്പേ, അമ്പിളിയെ കണ്ണാടി കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാണോ?' ജോപോള്‍ എന്റെ മുഖത്തു പിടിച്ച് ശ്രദ്ധ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.'അതെ മോനെ, പകല്‍വെളിച്ചത്തില്‍ സൂര്യനു കൂടെ നിന്ന്, രാത്രിയില്‍ നിലാവെളിച്ചമാകുന്ന അമ്പിളി ഒരു കണ്ണാടിത്തുണ്ടാണ്. ' ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ജോപോളിനെ 'ഡ' പഠിപ്പിക്കുകയാണ്. ഇക്കാലത്തെ പാഠപുസ്തകത്തില്‍ ആ പഴയവിഡ്ഢി, ഡേവിഡില്ല! എങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മകനു പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന കഥയിലെ നായകന്‍ ആ പഴയ 'ഡേവിഡ് ' തന്നെയാണ്. ഒരു തിരുത്തുണ്ടെന്നു മാത്രം. ഡേവിഡ്  വിഡ്ഢിയല്ല... അതെ, പത്രത്താളുകളില്‍ എന്നും നിറയുന്ന  എണ്ണമില്ലാത്ത പീ'ഡ'ന കഥകളിലെ കാമഭ്രാന്തനുമല്ല അവന്‍. അര്‍ദ്ധരാത്രിയില്‍ കിണറ്റില്‍ വീണുപോയ അമ്പിളിയെ രക്ഷിക്കാനൊരുങ്ങിയവന്‍ എങ്ങനെ വിഡ്ഢിയാകും?!

സിജോ എം ജോണ്‍സണ്‍