മാലിന്യക്കുഴികളില്‍ ഒടുങ്ങുന്ന ജീവിതങ്ങള്‍

By: ടി.സുരേഷ് ബാബു
റ്റുള്ളവരുടെ ആരോഗ്യം കാക്കാനായി  ഇരുണ്ട മാലിന്യക്കുഴികളില്‍ ജീവനൊടുക്കേണ്ടിവരുന്ന നിസ്സഹായ ജന്മങ്ങളുടെ യഥാര്‍ഥ അവസ്ഥയാണ് 'കക്കൂസ്' എന്ന തമിഴ് ഡോക്യുമെന്ററിയില്‍ ദിവ്യഭാരതി ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടുന്നത്.

ദിവ്യഭാരതി എന്ന നിയമബിരുദധാരി സംവിധാനം ചെയ്ത 'കക്കൂസ്' എന്ന ഡോക്യുമെന്ററി നമ്മളെ അസ്വസ്ഥരാക്കും. അതിലെ നിസ്സഹായരായ മനുഷ്യരുടെ വിധി നമ്മളെ വേദനിപ്പിക്കും. 'ദുര്‍ഗന്ധമുള്ള' ഭാഷയും ദൃശ്യങ്ങളും  നമ്മുടെ സൗന്ദര്യചിന്തകളുടെ വ്യര്‍ഥതയെക്കുറിച്ച് ഓര്‍മപ്പെടുത്തും. മാലിന്യക്കുഴിയില്‍ നിശ്ശബ്ദമാക്കപ്പെടുന്ന ദുര്‍ബലരുടെ ശബ്ദം നമുക്കീ ഡോക്യുമെന്ററിയില്‍ മുഴങ്ങിക്കേള്‍ക്കാം. പക്ഷേ,  കേള്‍ക്കേണ്ട അധികൃതര്‍ അതൊന്നും കേള്‍ക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് പരിതാപകരം.

മനുഷ്യരുടെ വിസര്‍ജ്യവും മറ്റു മാലിന്യങ്ങളും കൈകൊണ്ട് കോരി വൃത്തിയാക്കുന്നത് (Manual Scavanging ) 2013 ല്‍ നിയമം മൂലം നിരോധിച്ചതാണ്. യന്ത്രങ്ങളും സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചേ ഇത്തരം ജോലി ചെയ്യാവൂ എന്ന് നിയമം അനുശാസിക്കുന്നു. എന്നാല്‍, നിയമം പാലിക്കേണ്ടവര്‍ തന്നെ അത് ലംഘിക്കുന്നു എന്നും നിരാലംബരായ ആയിരക്കണക്കിനാളുകളെ മാനംകെട്ട തൊഴിലില്‍ തളച്ചിടുന്നു എന്നുമാണ് ഇരുപത്തിയഞ്ചുകാരിയായ ദിവ്യ 'കക്കൂസി' ലൂടെ ലോകത്തോട് പറയുന്നത്.

വിരുദു നഗറില്‍ അറപ്പുക്കോട്ടൈക്കടുത്തുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ് ദിവ്യ എന്ന ആക്ടിവിസ്റ്റിന്റെ ജനനം. അച്ഛനുമമ്മയും  മില്‍ത്തൊഴിലാളികള്‍. മധുരയിലെ കോളേജ് പഠനകാലത്ത് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളില്‍ ആകൃഷ്ടയായി. അച്ഛന്‍ ആദ്യമേ ദിവ്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനത്തെ എതിര്‍ത്തു. മകള്‍ക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ എന്ന ഭയം കൊണ്ടായിരുന്നു ഇത്. സി.പി.ഐ. (എം.എല്‍.) പ്രവര്‍ത്തകയായ ദിവ്യ പക്ഷേ, ഈ എതിര്‍പ്പ് അവഗണിച്ച് മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. കോളേജ് കാലത്ത് ഒരുപാട് സമരങ്ങളില്‍ ദിവ്യ പങ്കെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴത്തെ സിനിമാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക്  തുണയായി ഭര്‍ത്താവുണ്ട് കൂടെ. ദിവ്യയും ഭര്‍ത്താവും ഒരു ക്യാമറാമാനുമാണ് 105 മിനിറ്റുള്ള 'കക്കൂസ്' എന്ന ഡോക്യുമെന്ററിക്കു പിന്നിലെ ശക്തി. ഒരു വര്‍ഷം കൊണ്ടാണ് ചിത്രം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയത്. 2015 അവസാനം തുടങ്ങി. 2016 ഡിസംബറില്‍ തീര്‍ന്നു. അധികൃര്‍ നിഷേധിക്കുമെങ്കിലും ഈ കാലയളവില്‍ മാത്രം മാലിന്യക്കുഴിയില്‍ വീണുള്ള മരണം 27 ആണെന്ന് ദിവ്യ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. 

മഹാലക്ഷ്മിയുടെ കണ്ണുനീര്‍ 

2015 ഒക്ടോബറില്‍ മധുരയില്‍ സെപ്റ്റിക് ടാങ്ക് വൃത്തിയാക്കാനിറങ്ങിയ രണ്ടു തൊഴിലാളികള്‍ ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചു. ഇവരുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം നല്‍കാന്‍ അധികൃതര്‍ തയ്യാറായില്ല. ഇതില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് മധുരയില്‍ നടന്ന പ്രക്ഷോഭത്തില്‍ ദിവ്യയും വീറോടെ പങ്കെടുത്തു. മരിച്ച യുവാക്കളിലൊരാളായ മുനിയാണ്ടിയുടെ ഭാര്യ മഹാലക്ഷ്മിയുടെ വിലാപം ദിവ്യയുടെ ഉള്ളുലച്ചു. അപകടകരമായ ശുചീകരണത്തൊഴിലിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കണമെന്ന് അവര്‍ നിശ്ചയിച്ചു. ഒരു തരത്തിലുള്ള രക്ഷാ ഉപകരണവുമില്ലാതെയാണ് തൊഴിലാളികള്‍ മരണക്കുഴികളിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് എന്ന് ദിവ്യക്ക് മനസ്സിലായി. ശുചീകരണത്തൊഴിലാളികളില്‍ 90 ശതമാനവും സ്ത്രീകളാണ്. ഏറിവന്നാല്‍ ഇവര്‍ക്ക് കിട്ടുന്നത് ഒരു ദിവസം 226 രൂപയാണ്. ചിലയിടത്ത് ഇത് 150 രൂപയാണ്. രാത്രി 10 മുതല്‍ മൂന്നു മണിവരെയുള്ള ഷിഫ്റ്റില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകള്‍ക്ക് കൊടുക്കുന്നത് 150 രൂപ. കൂടാതെ, ഇവരെ അപമാനിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും നടക്കാറുണ്ട്.

44 ഉപകരണങ്ങള്‍ ശുചീകരണത്തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് നല്‍കിയിരിക്കണം എന്നാണ് വ്യവസ്ഥ. എന്നാല്‍, ഇടത്തട്ടുകാരായി നില്‍ക്കുന്ന കരാറുകാരും മേസ്തിരിമാരും ഇതൊന്നും അനുസരിക്കുന്നില്ല. ഗ്ലൗസു പോലും തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് നല്‍കുന്നില്ല. നല്‍കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ത്തന്നെ ഏറ്റവും വില കുറഞ്ഞവയായിരിക്കും. റബ്ബറിന്റെ വൃത്തികെട്ട മണം ഓക്കാനമുണ്ടാക്കുന്നതിനാല്‍ ഗ്ലൗസുകള്‍ സ്ത്രീകള്‍ ഊരിയെറിയുകയാണ്. ചിലയിടത്ത് സോപ്പ് നല്‍കിയിട്ട് 18 വര്‍ഷമായി. ബൂട്ട്‌സ് കൊടുത്തിട്ട് അഞ്ചു വര്‍ഷം. കരാറുകാരന്‍ കൊടുക്കുന്ന മാസ്‌ക് ധരിച്ചാല്‍ ശ്വാസം മുട്ടും. 

നമ്മള്‍ പരിഷ്‌കൃതരോ? 

നഗരങ്ങളില്‍ കുന്നുകൂടുന്ന മനുഷ്യവിസര്‍ജ്യങ്ങള്‍ നീക്കാന്‍ അടിത്തട്ടില്‍ കഴിയുന്ന ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരെ ചുമതലപ്പെടുത്തുന്ന നാഗരിക സമൂഹത്തോട് കടുത്ത ചോദ്യമുയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടാണ് ദിവ്യ ഡോക്യുമെന്ററി തുടങ്ങുന്നത്. 'സെപ്റ്റിക് ടാങ്കിലെ  മരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങള്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഗൂഢാലോചനയ്ക്ക്' എന്നെഴുതിക്കാണിച്ച് സംവിധായിക വിഷയത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു. ക്യാമറക്കണ്ണുകള്‍ അംബേദ്കറുടെ പ്രതിമയിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തിവെച്ച് 'നമ്മള്‍ പരിഷ്‌കൃതരോ' എന്ന് ഈ യുവതി ചോദിക്കുന്നു. തുടര്‍ന്നങ്ങോട്ട് നഗരമാലിന്യം കൈകൊണ്ട് തൂത്തുവാരുന്ന മനുഷ്യക്കൂട്ടങ്ങളെ ക്യാമറ ഒരു മറയുമില്ലാതെ കാണിച്ചുതരുന്നു. ഒരു നഗരത്തില്‍ മാത്രമല്ല ക്യാമറയുടെ സഞ്ചാരവഴികള്‍. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ 32 ജില്ലകളില്‍ ഇരുപത്തിയഞ്ചിലെയും ഇരുണ്ട മാലിന്യക്കുഴികളിലേക്ക് ക്യാമറ കണ്ണോടിക്കുന്നുണ്ട്. ചെന്നൈ, മധുര, ദിണ്ഡിഗല്‍, പുതുക്കോട്ടൈ, കോയമ്പത്തൂര്‍, തിരുപ്പൂര്‍,  തിരുനല്‍വേലി, കാരൂര്‍, വില്ലുപുരം എന്നിവിടങ്ങളിലെ കാഴ്ചകളൊക്കെ നമുക്ക് കാണാം. എല്ലായിടത്തും ഒരേ മാലിന്യക്കാഴ്ച. തൊഴിലാളികളുടെ പരിദേവനങ്ങള്‍ക്ക് ഒരേ ദീനസ്വരം. ജീവിതങ്ങള്‍ക്ക് ഒരേ നിറം.

മനുഷ്യവിസര്‍ജ്യം നീക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളുടെ കണക്കെടുത്ത് അവര്‍ക്ക് ' മറുവാഴ്്‌വ് ' (പുനരധിവാസം) നല്‍കണമെന്നാണ് നിയമം പറയുന്നത്. ഇതിനായി അധികൃതര്‍ കണക്കെടുത്തപ്പോള്‍ തമിഴ്‌നാട്ടിലാകെ കണ്ടെത്തിയത് 462 മാന്വല്‍ സ്‌കാവഞ്ചര്‍മാരെ. അതായത്, ഒരു ജില്ലയില്‍ 14 പേര്‍ മാത്രം. ഈ കണക്കിന് സത്യവുമായി വിദൂരബന്ധംപോലുമില്ലെന്ന് ദിവ്യ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സംസ്ഥാനത്തെ 21 പഞ്ചായത്തുകളില്‍ മാത്രം രണ്ടായിരത്തോളം മാലിന്യ ശുചീകരണത്തൊഴിലാളികളുണ്ടെന്നാണ് ദിവ്യയുടെ കണ്ടെത്തല്‍. സ്‌കൂളുകളിലും പോലീസ് ക്വാര്‍ട്ടേഴ്‌സുകളിലും മറ്റും പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ വേറെ. വില്ലുപുരത്ത് സ്‌കൂളുകളില്‍ പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് കിട്ടുന്നത് മാസം 100 രൂപയാണത്രെ. പോലീസ് ക്വാര്‍ട്ടേഴ്‌സുകളില്‍ 300 രൂപ. മധുരയില്‍ കളക്ടര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ച ദിവസവേതനം 226 രൂപയാണ്. അതുപോലും നല്‍കുന്നില്ല. ചിലയിടത്ത് കിട്ടുന്നത് 150 രൂപയാണ്. കോയമ്പത്തൂരില്‍ 120 രൂപ. 

മാലിന്യങ്ങള്‍ പുറത്തേക്കെടുക്കാന്‍ യന്ത്രങ്ങള്‍ അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നാണ് അധികൃതഭാഷ്യം. അതൊന്നും തങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടില്ലെന്നാണ് തൊഴിലാളികള്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. യന്ത്രത്തിന് ഒരു ലക്ഷം രൂപയായതുകൊണ്ട് വാങ്ങാനാവില്ലെന്നാണ് കരാറുകാരുടെ നിലപാട്. ഒരു തൊഴിലാളി അഴുക്കുചാലില്‍ ഇറങ്ങി മരിച്ചാല്‍ കുടുംബത്തിന് 10 ലക്ഷം രൂപ നഷ്ടപരിഹാരം നല്‍കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഈ പണം ചെലവാക്കി യന്ത്രങ്ങള്‍ വാങ്ങി മനുഷ്യരെ രക്ഷിച്ചുകൂടേ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമില്ല. 

ഒട്ടും മാന്യതയില്ലാത്ത തോട്ടിപ്പണി ചെയ്യാന്‍ തമിഴ്‌നാട്ടില്‍ കുറഞ്ഞ കൂലിക്ക് ആള്‍ക്കാരെ കിട്ടുമെന്ന് സര്‍ക്കാറിനറിയാമെന്ന് ദിവ്യ പറയുന്നു. അപ്പോളെന്തിനു ലക്ഷങ്ങള്‍ മുടക്കി യന്ത്രങ്ങള്‍ സ്ഥാപിക്കണം എന്നാണ് സര്‍ക്കാറിന്റെ ചിന്ത. മാത്രവുമല്ല, മാലിന്യത്തിലിറക്കുന്ന ഈ യന്ത്രങ്ങള്‍ കേടാവാനും എളുപ്പമാണ്. അതിന് വീണ്ടും ചെലവ്. ദളിതരുള്ളപ്പോള്‍ ഈ പൊല്ലാപ്പൊക്കെ ഒഴിവാക്കാം എന്നാണ് ഭരണവര്‍ഗം സമാധാനിക്കുന്നത്. തുച്ഛമായ കൂലിക്ക് പാവങ്ങള്‍ ഏതു മാലിന്യത്തിലും ഇറങ്ങിക്കോളുമല്ലോ? 

നേരിട്ടുള്ള കാഴ്ചകള്‍

ഓരോ നഗരത്തിലും തൊഴിലാളികളെ അവരുടെ ജോലിസ്ഥലത്തും പാര്‍പ്പിടങ്ങളിലും ചെന്നുകണ്ടാണ് ദിവ്യ സത്യം പറയിക്കുന്നത്. 'ഞങ്ങള്‍ അഴുക്കില്‍ ഇറങ്ങുന്നതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ മക്കളും ആരോഗ്യത്തോടെയിരിക്കുന്നത് ' എന്ന് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ രോഷത്തോടെ പറയുന്നു. എന്നിട്ടോ? നഗരത്തെ വൃത്തിയാക്കുന്ന തങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയാന്‍ വൃത്തികെട്ട പാര്‍പ്പിടങ്ങള്‍. കുട്ടികള്‍ക്ക് പഠിക്കാന്‍ സ്‌കൂളില്ല. അഴുക്കുവാരി രോഗം പിടിച്ച കൈകൊണ്ടാണ് തങ്ങള്‍ ചോറുവാരിത്തിന്നുന്നത്. മക്കള്‍ക്ക് ചോറുവാരിക്കൊടുക്കുന്നതും ഇതേ കൈകൊണ്ടുതന്നെ. ജോലി കഴിഞ്ഞുവന്നാല്‍ മക്കള്‍ പറയും അമ്മയെ/അച്ഛനെ നാറുന്നു. തങ്ങളുടെ നല്ലൊരു കാലത്തിനുവേണ്ടിയാണ് രക്ഷിതാക്കള്‍ ഈ നാറ്റം പേറുന്നത് എന്ന് മക്കള്‍ അറിയുന്നില്ല. അതേ മക്കള്‍ സ്‌കൂളില്‍ച്ചെന്നാല്‍  'നിന്നെ നാറുന്നു' എന്നു പറഞ്ഞ് സഹപാഠികള്‍ മാറ്റിനിര്‍ത്തുന്നു. എന്തൊരു വിധിയാണ് തങ്ങളുടേത് എന്ന് ഈ കീഴാള സമൂഹം വിലപിക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും ഇവര്‍ അയിത്തം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. ചായക്കടയില്‍, പൊതുപൈപ്പില്‍നിന്ന് വെള്ളമെടുക്കാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍, പൊതുവാഹനങ്ങളില്‍, വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ എല്ലാം. 

ഭരിക്കാന്‍ നിങ്ങളും മരിക്കാന്‍ ഞങ്ങളും 

ഡോക്യുമെന്ററിയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനായ ഇശൈയരശ് എന്ന ആക്ടിവിസ്റ്റ് പാടുന്നു : 'ചെന്നൈയിലേ വസിക്ക നമുക്ക് ഇടമില്ലൈ  സിങ്കാര ചെന്നൈയാര്‍ക്ക്  തെരിയലേ '.

ഈ വേദന ചിത്രാവസാനത്തിലെത്തുമ്പോഴേക്കും കനപ്പിച്ച ചോദ്യമായി ഉയരുന്നത് നമ്മള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു. 'ഭരിക്കാന്‍ നിങ്ങളും മരിക്കാന്‍ ഞങ്ങളുമോ?  പറയെടാ' എന്നാണ് ക്രോധത്തോടെ അവര്‍ പാടുന്നത്. തങ്ങളെ എന്നും അടിയാളരായി നിര്‍ത്തുന്ന ഈ വിധി അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ച 'മനു' വിനെ  കീറി പൃഷ്ഠം തുടയ്ക്കും എന്ന് അവര്‍ പാടുമ്പോള്‍ പുതിയൊരു ഉണര്‍വിന്റെ കാഹളമാണ് ദിവ്യഭാരതി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. 

2019 നകം ഇന്ത്യയെ 'വെളിയിട വിസര്‍ജനമുക്ത രാജ്യ'മാക്കാനുള്ള പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ 'സ്വച്ഛ ഭാരത്' പദ്ധതിയുടെ പ്രായോഗികതയെ സന്ദേഹത്തോടെയാണ്  ദിവ്യ കാണുന്നത്. ദളിതരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ദളിത് നേതാക്കളെയും ദിവ്യഭാരതി തുറന്നു കാട്ടുന്നുണ്ട്. തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടുന്ന നഷ്ടപരിഹാരത്തുകയില്‍ നിന്ന് ഇവര്‍ കമ്മീഷനടിക്കുന്നു. പത്തു ലക്ഷം കിട്ടിയാല്‍ ഒന്നര ലക്ഷം ഈ കഴുകന്മാര്‍ കൊണ്ടുപോകും.

കള്ളം പറയാത്ത ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ ദിവ്യഭാരതി പുറത്തുവിട്ട ഈ അടയാളപ്പെടുത്തല്‍ തമിഴ്‌നാട് പൂര്‍ണ മനസ്സോടെ സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല. പ്രതിഷേധം കാരണം 'കക്കൂസ്' സ്വന്തം നാട്ടില്‍ പൊതുവേദികളില്‍ അധികം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാന്‍ ദിവ്യക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. തങ്ങളുടെ സമുദായത്തെ തോട്ടിപ്പണിക്കാരായി ചിത്രീകരിച്ചു എന്നാരോപിച്ച് ചില പട്ടികജാതി സംഘടനകള്‍ ദിവ്യക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞിരിക്കയാണ്. പന്ത്രണ്ടോളം കേസുകള്‍ അവര്‍ ദിവ്യക്കെതിരെ ഫയല്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 

ഈ ഡോക്യുമെന്ററിയുമായി കോഴിക്കോട്ട് വന്നിരുന്നു ദിവ്യഭാരതി. കോഴിക്കോട്ടെ ' ജനാധിപത്യോത്സവ ' ത്തില്‍ അവര്‍ ചിത്രം കാണിക്കുകയും തന്റെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകള്‍ വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. ചില കോളേജുകളില്‍ ഡോക്യുമെന്ററി  പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാന്‍ ദിവ്യ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. അടുത്തുതന്നെ അവര്‍ വീണ്ടും കോഴിക്കോട്ടെത്തുന്നുണ്ട്. യൂട്യൂബിലിട്ട 'കക്കൂസ്'  രണ്ടേകാല്‍ ലക്ഷത്തോളം പേര്‍ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു.  

മനുഷ്യമലം മനുഷ്യന്‍തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നത് ഒരു തൊഴിലായി കാണാനാവില്ലെന്ന് ഈ ഡോക്യുമെന്ററി നമ്മളോട് പറയുന്നു. ഈ ദുസ്ഥിതി മനുഷ്യകുലത്തിനാകെ അപമാനമാണ്. 'ഈ മാലിന്യങ്ങള്‍ക്ക് നമ്മള്‍ തന്നെയാണ് ഉത്തരവാദികള്‍ എന്ന് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും തോന്നണം. അതിലൂടെ നമ്മളില്‍ കുറ്റബോധമുണരണം.' കക്കൂസി ' ലൂടെ താന്‍ ലക്ഷ്യംവെച്ചത് ഇതാണ്'-ദിവ്യ പറയുന്നു.



View on mathrubhumi.com